Paolo Nutini heeft met ‘Caustic Love’, zijn laatste worp, een veelzijdige plaat gemaakt die veel verder reikt dan de lichtvoetige popsongs die velen van hem verwachten. Dat was gisteren ook te zien aan het publiek in Vorst Nationaal. Niet alleen vrouwen kwamen luisteren –en ook goed kijken- naar de 27-jarige Italiaan, ook de mannen waren stevig vertegenwoordigd.

Nutini trapte zijn set onmiddellijk af met de twee grootste hits op zijn recentste plaat. “Funk My Life Up (Scream)” toonde meteen wat Paolo en zijn 9-koppige band die avond voor ons in petto hadden. Perfecte popsongs overgoten met een flinke dosis soul en een vleugje bigband. De muziek –en de zwarte achtergrondzangeres- mochten ons dan onmiddellijk aan het wiegen brengen, het was Paolo’s rauwe, korrelige stem waar het publiek al na één kreet voor bezweek. Zwoel, perfect in evenwicht en groovy. Een gouden combinatie die onmiddellijk herhaald werd tijdens “Let me down Easy”. 
Jammer genoeg koppelden Paolo en zijn band daarna een versnelling terug naar de iets makkere lovesongs en zakte de set een beetje ineen. Waar de suikerzoete lyrics anders vermomd zitten onder dat schorre stemgeluid, werden ze hier gevoelig zichtbaar. Bij het van alle overbodigheid gestripte “New Shoes” en “Looking For Something” steeg Nutini dan ook niet uit boven de gemiddelde popzanger.
De kentering kwam er toen de industriële koplampen plots verduisterd werden en kleine witte lichtjes een eenzame Paolo en zijn gitaar verlichtten. Toen “Better Man”, akoestisch en solo werd ingezet werd er collectief en hoorbaar naar adem gesnakt. “Diana”, een song die ook door Jeff Buckley gezongen had kunnen zijn, ging op hetzelfde elan verder.
Tijdens die ingetogen nummers viel hard op hoe Paolo niet de Italiaanse macho is die we op Rock Werchter over zijn zonnebril zagen loeren. Het is pas ruim over de helft van zijn set dat de schuchtere frontman –met onbegrijpelijke bindteksten- écht los kwam. Dat hij even het haar uit zijn ogen schudde, de onwennige heupbewegingen achter zich liet en de ziel uit zijn lijf brulde. Zonder echt moeite te moeten doen. Achtereenvolgens sneden en zalfden “Cherry Blossom”, “Pencil Full of Lead” de ziel van een uitzinnig Vorst. Als er nog een eenzame ziel in het publiek niet overtuigd was, dan ging die bij “Iron Sky” volledig overstag. Een perfect opgebouwde song die stap voor stap opbouwt naar de perfecte climax en -na een gesampeld stukje Charlie Chaplin uit ‘The Great Dictator’- volledig uiteenspat.

‘We’ll rise’, het gebrulde mantra tijdens dat nummer, geldt als de perfecte profetie. Dat hij na zo’n plaat en nog een paar van die optredens, naar de top klimt, daar bestaat geen twijfel over.

Organisatie: Live Nation