De jonge Britse zanger Sam Smith is anno 2014 bijna niet van de radio weg te slaan. In z'n prille 22 jaar heeft hij al heel wat bereikt: 'Critic's Choice' op the BRIT Awards, winnaar van 'BBC's Sound 2014' en vorige week nog 'Favorite Pop/Rock Male Artist' op de American Music Awards. Om maar te zeggen: een artiest van een degelijk (en beloftevol) kaliber. Geen wonder dus dat de Ancienne Belgique op zaterdag afgeladen vol zat.

Het was de eerste keer dat Sam Smith in Brussel optrad, en dat wilden we allemaal meemaken. (Dat was trouwens ook mogelijk, het concert werd namelijk live gestreamd. Dank u, AB!) De verwachtingen waren erg hoog, na lovende reviews van concerten in de US en Groot-Brittannië. Heeft Sam Smith die ingelost? Ja hoor.

Maar goed, we lopen op onszelf vooruit. Eerst het voorprogramma. Dat werd verzorgt door Britse electropop wizards Years & Years. Geen bekende naam, en toch hebben we zo goed of allemaal al eens meegezongen met één van hun liedjes deze zomer. "It fills me up / when it starts to shine / and I see it burn when you bring me sunlight" Gaat er al een belletje rinkelen? "Sunlight" was wat ons betreft één van de grote zomerhits dit jaar en dus ook een erg geschikte en enthousiast onthaalde afsluiter van de set van Years & Years. Maar maak niet de fout om hen tot ééndagsvlieg te veroordelen. De stem van frontman Olly Alexander is erg aanstekelijk en de muziek van Years & Years heeft duidelijke hit allures. En terecht, als het van de uitbundige reactie van het publiek afhangt.

Het is onzeker of Sam Smith de ongeduld van het publiek kon voelen, of dat hij er gewoon zelf ongelooflijk veel zin in had, maar om stipt 21u gingen de lichten uit. Geen dramatische entrance, een weinig lichtspel. Gewoon een nuchtere jonge man op het podium met een stem zoals weinigen die hebben. We moeten er eerlijk in zijn: artiesten die de stemcontrole van de studio op het podium kunnen tentoonstellen zijn dun gezaaid. En dat is ook te begrijpen, de omstandigheden zijn anders. Geen computer, veel minder controle. Niet dat dat Sam Smith iets leek te deren. Verdorie zeg, we dagen u uit om geen kippenvel te krijgen als hij nog maar eens die perfecte falsetto uit de kast haalt.

De set begon gezapig met minder bekende nummers als "Nirvana" en "Tonight", maar vanaf het derde nummer was het al raak. "Leave your lover / leave him for me." Maar al te graag, Sam, als je het voor mij had gezongen. Vanaf dan liep de set als een trein met upbeat nummers ("Restart") afgewisseld met hits ("I Know I'm Not The Only One") en een bloedmooie vertraagde cover van Whitney Houston's "How Will I Know".
Sam zelf leek erg in zijn sas, met een goed contact met het publiek en een goede afwisseling tussen zingen en een praatje maken. En als het bij momenten dan wel zeer vlot verliep, tjah, wanneer een artist het voorlaatste concert van zijn tour speelt is dat wel te begrijpen, toch?
De set werd afgesloten met "Money On My Mind" (en een klein beetje "Finally" van CeCe Peniston ertussen), maar het was uiteraard nog niet gedaan.
Handen in de lucht en een oorverdovend gejuich voor de heilige drievuldigheid van de encore.  Een akoestische versie van "Latch" om de harten te doen smelten, "Make It To Me" om de traantjes te doen pinken en, hoe kan het ook anders, "Stay With Me".

Wat een songs, wat een présence. Wat een stem toch, die Sam Smith. En wat een aanrader. Dat u het maar weet.

Setlist: Nirvana – Together - Leave Your Lover - I'm Not the Only One - I've Told You Now - Like I Can – Restart - How Will I Know (Whitney Houston cover) - Good Thing - La La La (Naughty Boy cover) - Lay Me Down - Money on My Mind/Finally (CeCe Peniston cover)
Encore: Latch (Disclosure cover) - Make It To Me - Stay With Me

Organisatie: Live Nation