2014 zal niet ingaan als het meest succesvolle jaar van muzikant Ennio Morricone. Een jaar vol rug-kwellingen en ongetwijfeld veel te lange herstelperiodes. Tot overmaat van ramp moest de maestro tot twee maal toe zijn Europese tournee annuleren. Een nieuw jaar, een nieuwe moed en … een rug die een volledige concertreeks kan dragen.
Van een afscheidstournee wil Ennio zelf niet spreken, hij houdt het liever bij een comeback. Nu ja, met een gezegende leeftijd van 86 jaar weet je natuurlijk nooit. Het kan iedere keer de laatste keer zijn, dat zullen degene die er eind 2012 bij waren in het Antwerps Sportpaleis misschien ook wel gedacht hebben.

Zoals het een Romeinse keizer toebehoort, zoekt hij zijn concertlocaties nauwkeurig uit; na ‘het Sportpaleis’ twee jaar terug werd het nu Paleis 12. Een concertzaal waarbij je de lagen verf aan de muur nog kan ruiken en met een ‘groot’ podium nauwelijks groot genoeg voor ruim 160 muzikanten, zangers en zangeressen.
‘My life in music Tour 2015’ is een greep uit meer dan 60 jaar topmuziek van één van ’s werelds meest productieve en bijgevolg meest succesvolle componisten  en dirigenten. Laat ons duidelijk zijn, er is geen grotere Meneer dan hij in wat hij doet.
Al kort na de Tweede Wereldoorlog legde hij de basis van zijn succes. Natuurlijk heb je soms een duwtje in de rug nodig om het volledig waar te maken. En dan komen we terug bij één van zijn beste vrienden, Sergio Leone. Het is ondertussen al een oud verhaal, Ennio is het duidelijk al lang beu om altijd maar herinnerd te worden aan de stukken, die hij componeerde voor de westernfilms van Sergio Leone. Maar geef toe, wij als liefhebbers denken er maar al te graag aan terug. ‘The good, the bad and the ugly’, het is een film die velen leerden kennen door de muziek. Natuurlijk geen slecht woord over de film want die is meer dan voortreffelijk. Ook ‘Ecstasy of gold’ is zo’n prachstuk uit vorig genoemde film. Italië en Zweden, in het verleden hebben deze landen ongetwijfeld al voor hoogstaande voetbalwedstrijden gezorgd maar deze combinatie is ongetwijfeld uniek.
Susanna Rigacci, een 55jarige sopraan afkomstig uit Stockholm , zorgt telkens voor een kippenvelmoment. Nog zo’n gevoel hadden we bij “Abolisson”. Een hoogstaande interactie tussen het zangkoor en het orkest. Hoewel Ennio Morricone maar één grammy-nominatie wist te verzilveren, die voor ‘The Untouchables’, een film uit 1987 van regisseur Brian Da Palma, verdient hij voor ons de prijs van de meest tijdloze muziek aller tijden. De prijs voor meest spraakzame artiest zal hij nooit krijgen maar hij maakte wel uitgebreid tijd om afscheid te nemen en daar hoorden wel drie bisnummers bij.

Een levende legende die we hopelijk nog mogen bewonderen. Ciao Ennio!

Organisatie: Greenhouse Talent