Vergelijkingen met en invloeden van James Blake, Massive Attack, Antony & The Johnsons en Alt-J zorgen niet bepaald voor lage verwachtingen. Wanneer David Letterman hun unieke blend van dromerige, psychedelische elektronica en interessante trip hop ook nog eens ‘Fantastic’ noemt, dan weet je dat er magie in het spel is.

Bij het begin van de ticketverkoop bleek al snel duidelijk dat het kleine KERK onmogelijk alle fans van Glass Animals zou kunnen verwelkomen. Dus werd het concert al snel verplaatst naar de grotere zaal van de Handelsbeurs. Ook daar vlogen de tickets onmiddellijk de deur uit. Wie ze zag op de afgelopen editie van Pukkelpop of in de AB, enkele maanden geleden, wilde er absoluut opnieuw bij zijn. Anderen zouden ze geen drie keer op rij missen. En terecht.
Het is amper drie jaar geleden dat frontman Dave Bayley, geneeskundestudent, aan zijn eerste songs begon te sleutelen. In 2014 stuurde het viertal hun debuutplaat ZABA de wereld in. Die werd overal, van NME tot Clash Magazine, met de grote loftrompet onthaald. Idem wat betreft die livereputatie.
Starten deed het vijftal uit Oxford maandag met “Black Mambo”. Een vrolijke gelaagde song die onmiddellijk de toon zette voor het volledige concert. Bayley klinkt vocaal perfect en huppelt het podium rond met zwierige armbewegingen en een mimiek waar cliniclowns jaloers op zijn. Waardoor iedereen -de dromerige dansers links, de rustige muziekliefhebber achteraan en de hippe boho   vooraan– van in het begin mee is. “Psylla” en “Exxcus” bouwden verder op dat elan, maar het is vooral tijdens “Goey” dat de band bewees hoe hard hun puzzel klopt. Hoe hun meervoudige samenzang, opzwepend tromgeroffel en getriangel in voorzichtige laagjes samen worden geboetseerd tot betoverende songs. Tussendoor pakte Bayley nog eens uit met een gitaarsolo waar het kruim uit de rockwereld jaloers op kan zijn.
Wie op dat moment nog stilstond, gooide lijf en leden los op het aanstekelijke en heupwiegende “Walla Walla”. Na een bonkende climax volgde “Intruxx”, het enige instrumentale nummer op het album, dat voorzichtig overgleed naar “Hazey” en “Toes”. Prachtige betoverende songs waar fluisterende vogels en andere oergeluiden de betoverde stem van Bayley begeleiden. Verborgen parels in een levendige jungle van dierengeluiden. Tussenin stilvallen deed de band nooit, maar met “Flip”, werd de sound opnieuw iets opzwepender, om met “Cocoa Hooves” naar een veelzijdige climax toe te werken. Eindigen deed Glass Animals al na veertig minuten met “Wyrd”.
Om na amper twee minuten opnieuw het podium op te klimmen en “Love Lockdown” van Kanye West in te zetten. Frontman Bayley dook het publiek in en zorgde daar, een volledig nummer lang, voor het smartphonemoment van de dag. Tussen dans en zang door poseerde hij gewillig voor de tientallen fans die jaren later nog zullen pronken met hun selfies en filmpjes.

De mannen van Glass Animals weten heel goed wat ze doen. En spaarden dan ook het pulserende “Pools” voor het allerlaatst. De song zorgde voor een hoogtepunt, zo één waarvoor het woord werd uitgevonden, en vatte perfect samen waar het bij hen allemaal om draait. Glass Animals koppelt eenvoud aan complexiteit, betovert en hypnotiseert, zonder zich ook maar één moment te verliezen in ontoegankelijke of te etherische songs. De populariteit van de band heeft nog geen proporties aangenomen zoals die van Alt-J. Lang zal dat echter niet meer duren.
(Pics homepag Louis Favril)

Organisatie: Democrazy Gent