Laat het ons hier over eens zijn: ‘Pampered Menial’, de inmiddels 40 (!) jaar oude debuutplaat van het uit St. Louis afkomstige Pavlov’s Dog is méér dan een voetnoot in de rock-geschiedenis.
Het is een meesterwerkje binnen het progressieve rock genre, één van de zeldzame Amerikaanse antwoorden op een overwegend Britse stroom van bands die toendertijd in dit genre de lakens uitdeelden.
De plaat paste perfect binnen de tijdsgeest van die vroege jaren 70 (van punkrock nog geen sprake) : een eigenzinnige en unieke mix van virtuoze prog en folk rock, tevens voorzien van een voldoende potige gitaarsound om ook de fans van het zwaardere werk te bekoren. Daarenboven ook een plaat met echte songs, iets wat destijds binnen het genre nogal eens schromelijk over het hoofd gezien werd.

Amper een jaar nadien, voor opvolger ‘At The Sound Of The Bell’ waren de reflexen al wat afgezwakt, want de nogal makke plaat voldeed totaal niet aan de hoge verwachtingen die gepaard gingen aan het klassieke debuut. Achteraf gezien, kan deze 2e schijf inderdaad absoluut niet tippen aan het debuut, maar toch heeft ie zijn sterke momenten.
Kort daarna gaf de band er dan ook de brui aan, en op een handvol CD’s met live en restopnames na, en één halfbakken teleurstellende reünieplaat in ’90, bleef het voor de fans 35 jaar wachten op een heuse come back. De langverwachte ‘Echo & Boo’ CD uit 2010 bleek jammerlijk genoeg eveneens verre van het verhoopte vervolg op ‘Pampered Menial’, maar pluspunt was dat Surkamp en de zijnen terug regelmatig begonnen touren ! 
In 2013 speelde de vernieuwde band voor een volle Vooruit in Gent en blies de oude songs terug tot leven. Onze reporter van dienst was toen allerminst teleurgesteld (Zie de vroegere live review).

Intussen alweer 2 jaar verder en Pavlov’s Dog anno 2015 blijkt enkel nog zanger David Surkamp als enig overgebleven oorspronkelijk bandlid. No issue !, want in wezen is Pavlov’s Dog = David Surkamp en vice versa ! De man stond immers in voor het gros van de songs en zijn uniek nasale hoge stem is ook hét handelsmerk van de band ! (Uniek op één andere rockstem na : We durven er ons zieltje op te verwedden dat Rush’s Geddy Lee van diezelfde verafgelegen planeet afkomstig is!)
In Leuven bleek al na enkele songs dat die stembanden in 4 decennia quasi intact gebleven zijn (oef !!). “Late November” en “Fast Gun”, twee pareltjes uit die fameuze eersteling, werden ons al vrij vroeg in de set geserveerd. Geruggesteund door een 50/50 man-vrouw ‘gelijke kansen beleid’ band, putte Surkamp veel uit matig eigen solomateriaal en nieuwer werk, en smeet er als hommage aan zijn vriend Kim Simmonds van Savoy Brown (wie kent die nog?) ook nog een blueske tegenaan. Surkamp en blues ??? No way! : ‘Helmut Lotti goes Death metal’ zou nog beter uitpakken dan die hoge falset stem los te laten op een bluesstamper. Dat wist onze upperdog zelf ook, dus tijd om vrouwlief  Sara -de mannenstem ten huize Surkamp- te laten opdraven voor “Crying forever”, een song die hij 10 jaar eerder schreef voor de ‘Steel’ CD van Savoy Brown. Knap, maar de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat moeder de vrouw niet echt de onmisbare factor binnen de band is, wat niet gezegd kan worden van gitariste Amanda McCoy en violiste Abbie Hainz Steiling, die beiden wel 2 uur lang schitterden en de originele Pavlov’s Dog sound alle eer aandeden ! ! Bassist Heinz Steiling (inderdaad ‘man van’, het leek hier wel een familie-uitstap), deed de ganse show vrij onopvallend zijn ding, maar was in die paar minuten waar ie ruimte kreeg om solo zijn 4 snaren te geselen, dermate indrukwekkend, dat zelfs een baswonder als Les Claypool onder de indruk zou zijn !
Alle blues en bas & gitaarsolo’s ten spijt, de goed volgelopen Depot hunkerde duidelijk naar het oudere werk. “Standing here with you”, “Try to hang on” en “Gold nuggets”, drie oudjes uit die onderschatte 2e plaat uit ’76, maakten dit deels goed. Een furieus “Song Dance” was het pièce de resistence van deze avond en het lang uitgesponnen “Valkerie”, met toepasselijke meezingstonde “Bring back the good old days”, rondde de set af.
In de bissen een knap slepend “Theme from Subway Sue”, een pracht van een song waarin onze frontman bewees zelf ook een niet te onderschatten gitarist te zijn, alhoewel hij nagenoeg de ganse show het stunt en vliegwerk grotendeels overliet aan Mss. McCoy. Als obligate afsluiter –hoe kan het anders- “Julia”. Surkamp haalde net niet die vocale hoogtes van het origineel, de song werd dan maar opgesmukt met wat extra snarenplukkerij, maar het blijft niettemin een classic van formaat.

Een nieuw meesterwerk zie ik er niet meer inzitten, maar na 2 uurtjes puik gebrachte nostalgie -en verwachtingen grotendeels ingelost – durven we terecht concluderen dat Pavlov zijn bel nog niet moet opbergen. Zijn beestje kan nog een tijdje mee. Waf waf!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pavlov-s-dog-30-10-2015/
Organisatie : Depot, Leuven