Wellicht klinkt het raar maar toen ik op vrijdag 4 maart de trein in Gent Sint-Pieters richting Brussel-Centraal nam voor het eerste van de twee uitverkochte concerten van The Libertines in de AB dacht ik bij mezelf: “Ik wil vanavond een aantal klassiekers niét horen”. Op die manier zou namelijk duidelijk worden dat hun comebackplaat, het in september verschenen ‘Anthems for Doomed Youth’, geen flauw excuus was om de reünietour waar ze al twee jaar aan bezig waren gewoon te kunnen verderzetten. Daar kwamen ze nog mee weg tijdens hun vorige passage in België, het optreden in Vorst Nationaal in oktober 2014, al moesten ze toen een handvol nummers van hun zijprojecten spelen om de setlist te kunnen vullen. Ook op Best Kept Secret in juni vorig jaar bleek dat ze toe waren aan vers bloed in de set; een mens kan immers niet blijven doen alsof het 2004 is.

De eerste act van de avond was meteen de persoon aan wie we heel het Libertines gebeuren te danken hebben: Amy-Jo Doherty, zus van, studeerde samen met Carl Barât in Londen en forceerde ergens eind jaren ’90 een ontmoeting tussen de twee. Van het optreden zelf zag ik echter enkel het laatste nummer, wat vooral kan omschreven worden met termen als ‘charmant’ en ‘sympathiek’.

Het tweede voorprogramma was Reverend and The Makers, een band uit Sheffield die gelijktijdig met Arctic Monkeys hun debuut uitbrachten. Ondanks een paar uitstekende singles was hen echter nooit hetzelfde lot beschoren als hun stadsgenoten: in eigen land boeren ze goed, op het Europese vasteland hebben ze nooit echt een groot publiek aangesproken.
In Brussel zaten ze met een probleem: hun bassist zat vast op de luchthaven van Manchester en dus zagen ze zich genoodzaakt hun set akoestisch spelen. Aangenaam, dat zeker, maar er zit zo veel meer in deze band dan wat we de eerste 4 nummers te zien kregen. Dat werd fijntjes bewezen toen ze op het einde nog een konijn uit hun hoed toverden. Niemand minder dan Charlotte Cooper, bassiste van The Subways(!) en vrouw van drummer Ryan Jenkinson, vervoegde hen voor “Heavyweight Champion of the World” en “Silence is Talking”, niet toevallig 2 rasechte anthems. Afgaande op de reactie van het publiek kan alleen maar geconcludeerd worden dat het bijzonder jammer was dat we geen volwaardige set kregen.

En toen, rond de klok van negenen, gebeurde ‘Het’. ‘Het’ als in: ‘een perfect rockconcert’. Vanaf opener “Barbarians” tot afsluiter “Don’t Look Back Into The Sun” at het dolenthousiast publiek uit hun handen. Ok, her en der waren er foutjes en valse noten, maar je stond wel naar The Libertines te kijken.
Voor een concert waarin écht alles exact klinkt als op de plaat ben je bij hen aan het verkeerde adres. Wat ook opviel was de minimale interactie met het publiek. Vergeleken met het optreden van Babyshambles in dezelfde zaal 2 jaar eerder was het deze keer veel minder ‘De Grote Pete Doherty-Show’, wat ook vooral komt door zijn andere rol in de band. Het is de dynamiek tussen Peter en Carl die centraal staat, die dynamiek en het bijhorende spelplezier dat ze uitstralen, zorgt er ook voor dat ze met die minimale interactie niet overkomen als een band op retour dat nog vlug eens poen komt pakken. Nee, The Libertines amuseren zich rot.
We kregen maar liefst 7 nummers uit comebackplaat ‘Anthems For Doomed Youth’. Vooral “Heart Of The Matter”, in een versmachtend begin met onder andere ook “Horror Show” en “Boys in The Band”, en een uitstekende versie van “Gunga Din” maakten indruk. De nieuwe nummers hezen zich probleemloos naast de oudere en pasten perfect in het geheel. Een mooie vaststelling, de comeback lijkt geslaagd en The Libertines nestelen zich op die manier terug waar ze thuishoren: bovenop de troon van de Britse indiemuziek.
Halverwege de set namen ze gas terug door “The Milkman’s Horse”,”What Katie Did”, “Anthem For Doomed Youth” én “You’re My Waterloo” (met Barât achter de piano) na elkaar te spelen. Was dit niet een beetje te veel van het goede? Ja en nee. Zulke nummers zijn ook gewoon eigen aan The Libertines en het lijkt een beter idee ze allemaal na elkaar te spelen, ideaal moment om even naar adem te happen, dan ze te verdelen en met als gevolg dat de vaart uit de set zou gehaald worden.
Na dit trager stuk besloten ze terug te knallen met onder andere “Can’t Stand Me Now”, “Time For Heroes” en “The Good Old Days”, de afsluiter van de reguliere set. Na afloop van dit nummer verdween Carl Barât in de coulissen, drummer Gary Powell kwam naar voren om een dansje te doen, bassist John Hassall bleef wat ongemakkelijk op het podium staan en de glunderende Doherty bleef gitaar spelen tot ie het in zijn hoofd kreeg het exemplaar in het publiek te katapulteren. Een frats van Pete! We begonnen ze godverdomme al te missen!
Het resulteerde in de voorste rijen in een minutenlang gevecht om een stukje gitaar. Meteen ook de reden waarom de pauze tussen reguliere set en bisronde zo lang duurde en we slechts 3 bisnummers kregen. Maar als dat “Music When The Lights Go Out”, “What a Waster” en “Don’t Look Back Into The Sun” zijn, dan heeft niemand eigenlijk reden tot klagen. De gitaar vloog nog eenmaal in de lucht, ditmaal netjes opgevangen door de roadie, de band boog voorover en de handen van het publiek gingen op elkaar.

… Een triomftocht. Anno 2016 lacht de toekomst The Libertines toe, wie had dat 12 jaar geleden durven voorspellen? …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-libertines-04-03-2016/
Organisatie: Live Nation