Mark Lanegan, gothfather van de grunge,  en performer van smerige ballengrijpende rock toen de dieren nog spraken, treedt tegenwoordig in theaterzalen met fluwelen stoeltjes en redlight district verlichting op, wat in de jaren 90 waarschijnlijk tot verhitte discussies onder gelovers in de zuiverheid van rock’n roll had geleid, discussies die het punt dachten te moeten maken dat stoeltjes enkel voor mietjes zijn , die in stadions naar stadionrock of Limp Bizkit of zoiets luisteren, zonder dat ze dan al van bij het begin met die vermaledijde stoeltjes hoorden te beginnen gooien.
Verleden tijd zijn dus de stank als een miasma van blauwe rook, verschaald bier en lijfgeuren die vroeger onlosmakelijk met een rockconcert verbonden was en de te kanaliseren agressie die liefhebbers zich al op vroege leeftijd tot het genre deed bekeren. De enige mislukte poging om dat gevoel te doen herleven was het overschakelen op plastic bekertjes in het café van de Vooruit, wat minder dan minnetjes was.

O nee, tegenwoordig hebben we het over iets heel anders. Denk aan softpornosfeerzetting door middel van veel David Lynchblauw aangevuld met vegen boudoirrood en het comfort van een culturele ervaring die je doet mijmeren met meer melancholie dan nodig is dat rebelsheid ook wel zijn beste dagen gehad heeft. Dat is zo kort geschetst de sfeer waarin je tegenwoordig bij een Mark Lanegan concert terecht komt en dat is op straffe van ironie te worden verdacht een heel aangename plek.
Op het podium was zelfs geen drumstel te bespeuren, enkel de tourneebassist Fred Lyenn Jacques en gitarist Duke Garwood die het hele concert behoorlijk op de achtergrond bleven, een eigenlijk beperkte rol hadden, want alles werd gedomineerd door de soms wat al te dominante spacerockgitaar van Jeff Fielder en door natuurlijk die stem, één van de waarschijnlijk meest iconische stemmen van de hedendaagse muziekwereld , nu ze sneuvelen bij bosjes.
Zijn hese, grauwende stem die het gevolg zou moeten zijn van een zondig leven en de altijd weer daarop volgende boetedoening ware het niet dat Lanegan al op zijn 20^ste zo klonk, overheerste alles behalve op die momenten dat Fielder loos ging op gitaar, wat wel spectaculaire solo’s opleverde, maar ook een niet te onderschatten stijlbreuk met de sfeer van de songs. Matter of opinion.
Wat valt er zeggen over de nummers die uitgepuurde versies waren van soms op plaat hardere versies, terwijl tijdens het zingen de instrumenten enkel als begeleiding dienden bij de doemverhalen die zo uit Poe of een Zuidelijke swamp weggelopen lijken? Het was recent werk, niet altijd even makkelijk te herkennen want soms echt anders gebracht, maar het is ten andere ook haast niet meer bij te houden in welke verschillende projecten Lanegan allemaal actief is.

Eigenlijk moet je je laten meevoeren met gesloten ogen naar de andere plek waar deze muziek vandaan komt, een plek die je zomaar bleek te kunnen bereiken, een plek die op een hete meiavond zomaar eventjes in Gent bleek te liggen.

Organisatie: Democrazy ism Vooruit, Gent