Ty Segall & The Muggers – Vurige energiestoot
Ty Segall & The Muggers
Grand Mix
Tourcoing
26-06-2016
Niels Bruwier

Net voor de Rode Duivels Hongarije een pandoering gaven, zorgde Ty Segall voor de energieke voorbode op deze match. Segall bracht zijn nieuwe band The Muggers mee waarbij Frogman (Kyle Thomas van King Tuff volledig in het groen gekleed) de opvallendste figuur is. Maar het is het Segall die alle aandacht opeist. Hij springt in het rond, brengt zijn emoties over , schreeuwt de longen uit zijn lijf en raakt het publiek (letterlijk) aan. Ty Segall is er negentwintig , maar smijt zich alsof hij veertien is.

The Muggers bestaat uit Mikal Cronin, Kyle Thomas van King Tuff, Cory Hanson van Wand, Emmett Kelly van The Cairo Gang en drummer Evan Burrows. Begin dit jaar verscheen de plaat ‘Emotional Mugger’. Alweer de zoveelste plaat in het repertoire van Ty Segall. In de Grand Mix bracht hij samen met The Muggers vooral nummers van die nieuwe plaat, die heel wat emoties van Segall bovenhalen.
Mikal Cronin komt helemaal alleen op het podium en begint solo met een saxofoon die er helemaal geen is. Het klink vals maar hiermee wil de band een soort ‘I don’t care’-effect creëren. Het publiek wordt er meteen wild van en daarna beginnen The Muggers aan een instrumentale intro op “Squealer”. Niet veel later springt Ty Segall het podium op met een sweater aan die zijn hoofd bedekt. Hij blijft enkele nummers - mysterieus onder zijn kap - om op die manier een verrassingseffect te creëren . Het optreden bestaat in het begin voornamelijk uit nieuwe, repetitieve nummers. Op “Candy Sam” , één van de stevige songs op de nieuwe plaat, ontstaat een eerste reusachtige moshpit.
Segall verklaart zichzelf veertien jaar oud. “Het is een wonder dat mijn ouders mij naar Europa laten reizen”, zegt hij zelf. Hij gedraagt zich ook zoals iedere veertienjarige zou doen, erg speels. Met zijn microfoon in de hand gaat hij telkens erg dicht bij het publiek en raakt hij de fans aan op het hoofd. Soms fluistert hij wat zaken in hun oren. Het is duidelijk dat Segall het publiek als zijn vrienden beschouwt; hij geeft hen spektakel waarbij telkens iets nieuws te ontdekken valt.
Wanneer ze “Thank God For The Sinners” inzetten, gaat de snelheid van het optreden een stuk hoger. Alle strakke garagehits van Segall passeren nu met “Feel” als hoogtepunt. Het publiek klimt op het podium, springt in het rond en crowdsurft er op los. Segall geeft op het eind nog eens alles en neemt zelf een gitaar in de hand om nog meer riffs en solo’s aan dit gepeperd concert te geven. Om af te sluiten ploft hij zich aan zijn hoofdinstrument, het drumstel, en verzorgt een krachtige drumsolo. Met een schreeuw van Evan Burrows verlaat de band het podium.
Nog twee bisnummers volgen, die het  spelplezier beklemtonen. Enkele willekeurige deuntjes op de gitaar brengen de bandleden aan het lachen en zorgen voor een speels einde aan de set. Zonder dat de toeschouwers het beseffen is het gedaan, veel te kort.

De band straalde enorm veel vitaliteit uit en er viel altijd iets te beleven , zowel op als naast het podium. Segall ontpopte zich als een echte frontman die ieder nummer beleefde alsof hij dat voor het eerst hoorde. Hij tekende voor een unieke ervaring waarbij garagerock en emoties hand in hand gaan.

Organisatie: Grand Mix , Tourcoing