Massive Attack – Overschot aan Talent, Gebrek aan Bier!
Massive Attack
Sint-Pietersplein
Gent
2016-08-28
Didier Becu

De term trip hop is ondertussen morsdood, de band daarentegen die het genre uitvond is populairder dan ooit. Een paar maanden geleden stond deze band uit Bristol nog in het gigantische complex van Paleis 12, en nu op het al even grote Sint-Pietersplein in Gent. Op de sociale media ging dit concert wel de geschiedenis in als het moment waarop het bier opraakte, maar het zou zonde zijn, mocht dit de enige reden zijn waarom de concertgangers zich dit optreden herinnerden. Massive Attack deed niks nieuws, was zelfs wat routineus, maar ze behoren tot de grootste bands van dit moment en dat hoor je iedere seconde.

Meer dan vijftienduizend fans zakten af naar hartje Gent. Terwijl we ellenlange rijen aan de kassa zagen, probeerde Adrian Sherwood het publiek in de juiste stemming te brengen door een Dj-set vol songs die alleen maar de fervente kenners van het genre zullen kennen. De man is uiterst bescheiden, alleen maar zijn T-shirt verraadt het feit dat hij de peetvader is van een muziekstijl (On-U Sound) die de danswereld eeuwig zou veranderen en bands als Massive Attack zou inspireren.
Laat ons eerlijk wezen, het respect voor deze man kan alleen maar eindeloos zijn, maar een kille plek (ook al scheen de zon) als het Sint-Pietersplein is niet meteen de geschikte plaats om te genieten van zijn dubreggae-mix. Zeker niet, als de helft van dat plein allerlei verwoede pogingen onderneemt om aan drankbonnetjes te komen.

Als er iets te betreuren valt aan Massive Attack dan is dit het feit dat de band net iets te populair is geworden. Van deze muziek zou je optimaal kunnen genieten in een intieme concertzaal, maar als je op amper een half jaar tijd de twee grootste locaties in België kan uitverkopen, weet je dat zoiets onmogelijk is. En nu we toch bezig zijn met woorden van kritiek: hoe geniaal hun show ook is, wordt het toch tijd dat Massive Attack iets anders verzint. Niet dat je er op kwalitatief vlak ook maar iets aan te merken valt, we hebben het gewoon al (te) vaak gezien.
Dus ja, net zoals ze nu al een hele poos doen, zagen we ook in Gent de lichtkrant met daarop de recente headliners van het journaal. Massive Attack is niet tevreden met de manier waarop deze wereld draait (wie is dat wel?), maar je krijgt hun misnoegen op een aangename manier de strot ingeramd. Niemand heeft zin in een nieuwe wereldverbeteraar die zich de nieuwe Bono waant, gewoon op een ludieke manier het publiek een geweten schoppen volstaat.

De set begon met “Hymn Of The Big Wheel”, en meteen toonde de band zijn gouden wapen: de heerlijke stem van reggaester Horace Andy die onderwijl een vast Massive Attack-onderdeel is geworden. Het was de 65-jarige Jamaicaanse ster die keer op keer voor een hoogtepunt zorgde (“Girl I Love You” en het hartbrekende “Angel”). Natuurlijk hadden we Andy verwacht, maar niet Tricky die een nummertje kwam meerappen (“Take It There”). Eentje maar, de rest werd door Azekel ingezongen (“Ritual Spirit”).
De band deed alles op uiterst professionele wijze, maar het was net iets te kil gebracht. Ook het publiek had er maar weinig zin in. Er volgde wel een beleefd applaus, maar dat is niet genoeg voor Massive Attack. Is dit de reden waarom de band slechts één keer terugkwam (“Unfinished Sympathy” met Deborah Miller achter de microfoon)?

Massive Attack is nog niet uitgeteld, en kan nog jaren mee, maar nu al besmet met het gevaar dat ze een routineuze (meesterlijke) jukebox kan worden.

Organisatie: Greenhouse Talent