Paul Simon – Een ware hoogdag
Paul Simon
Vorst Nationaal
Brussel
2016-11-01
Stijn Raepsaet

Zangers die meerdere generaties kunnen bekoren, zijn dun gezaaid. Toch bestaan ze, en het bewijs hiervan mochten we op 1 november aanschouwen in Vorst Nationaal: Paul Simon. De zanger, die samen met Art Garfunkel hoge toppen scheerde in de jaren ’60 en daarna een succesvolle solocarrière uitbouwde, lokte dan ook een grote massa naar Vorst. Het leek erop dat vooral kwieke vijftigers en zestigers nog een laatste maal hun idool aan het werk wilden zien. 

De negenkoppige band start met het herkenbare deuntje van “Gumboots” om de intrede van de ‘grote’ Paul Simon te begeleiden. Meer is er niet nodig om de eerste euforische kreten uit het publiek te persen. Naadloos wordt dan overgeschakeld op “The Boy in the Bubble”, een andere topper uit zijn succesvolste plaat ‘Graceland’ (1986). De versie hier wordt in een geheel nieuw parlando jasje gestoken.
Het valt op dat de inmiddels 75-jarige(!) Amerikaanse zanger een verrassend frisse indruk maakt en zijn stem nog niets aan kracht en timbre verloren heeft.
Na het spelen van een beklijvende versie van “Dazzling Blue” draagt Simon het nummer op aan zijn (derde) vrouw Edie Brickell . Hij leerde haar in 1989 leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan in Vorst verzorgde. “Hier spelen voelt een beetje aan als een soort verjaardag”, gniffelt hij.
Ter inleiding van “Spirit Voices” uit het album ‘The Rhythm of the Saints’ (1990) komen we te weten dat de hitmachine ooit op de Amazone voer en er in een primitief dorp aan de praat raakte met een medicijnman. Die overhaalde hem een ayahuascakuur te ondergaan om zo tot zijn diepere zelve te komen. Concreet betekende dit een plantenbrouwsel te drinken en te wachten tot een reusachtige, imaginaire anaconda jouw geest blootlegt. Dit soort anekdotes weet het publiek van Vorst wel te smaken.
Halfweg de set wordt ons nieuw werk voorgeschoteld, namelijk de titelsong van zijn nieuw album ‘Stranger to Stranger’ (2016). De superster sleutelde meerdere jaren aan zijn dertiende album dat door critici als één van zijn betere onthaald werd. Van deze cd worden ook de singles “The Werewolf” en “Wristband” gespeeld.
Het duurt tot “Diamonds on the Soles of Her Shoes” alvorens het publiek op het middenplein rechtstaat en besluit een ‘beentje te smijten’. Het Afrikaanse ritme  en de danspasjes van meneer Simon zelve werken aanstekelijk en algauw komt er ook beweging in de tribune. ‘It takes two to tango’ moet de man met de twee voornamen gedacht hebben, want onmiddellijk erna wordt “You Can Call me Al” ingezet. Wat volgt is een uitzinnig feestje dat het effect van ayahuasca ruimschoots overstijgt.
Tijdens de 3 encores worden o.a. “Graceland”, “Still Crazy After All These Years” en “The Boxer” (Simon & Garfunkel) gespeeld.  Het ontbreken van de typerende drumslagen tijdens dit laatste lied zorgt ervoor dat een ietwat zweverige sfeer gecreëerd wordt op het einde van de avond.
Simon maakt hiervan gebruik om op integere manier afscheid te nemen van het publiek: enkel vergezeld door zijn akoestische gitaar brengt hij een ontluisterende versie van “The Sound of Silence”. Na de laatste noot stapt hij vervolgens  sereen het podium af om niet meer terug te keren.

Dit optreden liet ons proeven van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben.  De uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden en een perfect uitgebalanceerde playlist zorgden voor een mooie collage van zijn oeuvre. Iets vrolijker dan chrysanten op een kerkhof, met echter ook plaats voor een lach en een traan: 1 november 2016 was voor veel aanwezigen een ware hoogdag.

Organisatie: Gracia Live