20 jaar bestaat het Britse Placebo al. Laat ons zeggen dat ik 2 jaar was toen deze band ontstond, en desondanks kon ik toch elk nummer meezingen. Conclusie: Placebo is een hitmachien dat nog lang niet uitgezongen is. Eentje voor jong en oud, groot en klein. Na hun passage in het Sportpaleis werd ook duidelijk dat de band meer en meer klaar is om benoemd te worden als een muziek legende van de 21ste Eeuw. Hun 20ste verjaardag werd dus eentje vol hits, meezing momenten en dans opportuniteiten. Eigenlijk gewoonweg eentje om niet te vergeten!
De zaal zat goed vol. Logisch, want het hoorde feest te worden in het Sportpaleis en dat wou niemand missen. Een show beginnen met een eerbetoon aan Leonard Cohen is mooi en dat vond ook het publiek. De zaal werd enthousiaster en enthousiaster. Iedereen was klaar voor wat wel eens één van de betere Sportpaleis shows van het jaar kon worden.
“Every you, Every me”, het nummer waar het voor de Britten allemaal begon werd met videoclip vertoond op de achtergrond. Een beetje een rare intro, maar ergens ook logisch. Mensen werden meteen teruggeduwd naar 1998, het jaar wanneer de clip uitkwam en dat wekte heel wat nostalgie op. Goed, genoeg beeldmateriaal. Na de intro was het tijd voor het echte werk.
Met man en macht bestormde Placebo het podium. Wat 20 jaar geleden begon als een 3-koppige band, groeide uit tot een groep met nog heel wat extra leden. Positief, want dit geeft Placebo de kans te experimenteren met sound, waardoor ze blijven vernieuwen. De band begon met de intro en wanneer Brian Molko en Stefan Olsdal ook op het podium stonden, waren ze volledig klaar om er aan te beginnen. Onmiddellijk haalde Placebo nog meer nostalgie op en startte ze de riff van “Pure Morning”. En hop, de trein was vertrokken. Hits als “Loud Like Love”, “Special Needs” en “Too Many Friends” volgden.
Geboren en getogen in Brussel, niet vaak genoeg kon Brian Molko herhalen hoe blij hij was om terug in zijn thuisland te zijn. Op andere vlakken is hij ook nog steeds niet veranderd. Verouderd leek hij niet, extravagant was hij nog steeds. Maar dat is wat Placebo net zo typeert en net dat tikkeltje interessanter maakt. Zijn vrouwelijke make-up en kapsel had hij voor de verandering wel thuis gelaten. In tegenstelling tot Molko zijn steeds terug kerende witte t-shirt met overhemdje, zorgde Olsdal wel voor een tikkeltje verandering. Matching broek en vest, dat het hipsterniveau van de band meteen naar boven trok.
Ook qua taalgebruik en mening uiten wist Molko nog steeds hoe het moet. Zo begon hij bijvoorbeeld een hele rant over smartphones die hij gewoonweg ‘shit’ vindt, maar toch liet hij het publiek zelf de keuze het medium al dan niet te gebruiken.
Mooiste moment van heel de avond was ongetwijfeld het moment dat Placebo David Bowie eerde met het nummer “Without You I’m Nothing”, een samenwerking met het overleden icoon. Het Sportpaleis werd gedurende 2 minuten uitbundig wild, en uiteraard volgde er ook een staande ovatie. Kippenvel tot en met en ook een traantje werd weggepinkt wanneer Molko de staande ovatie afsloot met de woorden ‘Thank you Antwerp, and thank you David. We really fucking miss you’, terwijl hij ontroert naar boven staarde.
Na een memorabel moment was het tijd de set af te sluiten in stijl. Molko vroeg het publiek wat ze nog deden tijdens verjaardagsfeestjes behalve “fucking someone” en “getting drunk”. Zijn antwoord hierop was “making fun”, en dat was wat de band van het Antwerpse publiek verwachtte. Nu, heel moeilijk was dat niet op nummers als “Special K”, “Song To Say Goodbye”, waarbij Placebo ons nog eens toonde hoe een fantastische videoclip ze voor dit nummer maakten, en “The Bitter End”. Dat laatste was tevens ook de eerste afsluiter van een hele reeks vol hits. Molko ging op de grond liggen, speelde nogmaals alles eruit wat hij kon en liep vervolgens met veel pretentie, zoals we dat van hem kennen, het podium af.
Voor een band die tegen alles is wat tegenwoordig te vaak voor komt, vond ik de keuze voor twee bisrondes wat vreemd, maar goed, dat zal om gewoontes gaan. Voor bisronde 1 ging de band voor een trage versie van “Teenage Angst”, “Nancy Boy” en “Infra Red”. Voor bisronde 2 kwam de band nog een laatste maal verrassend uit de hoek en speelden ze hun cover van Kate Bush’s “Running Up That Hill”.
We kunnen Placebo eigenlijk niet genoeg bedanken voor de zovele hits die zij de afgelopen 20 jaar gemaakt hebben, en voor de ontzettend sterke show die ze in het Sportpaleis neerzette. Ze mogen dan wel een nummer hebben met als titel “Song to say Goodbye”, Placebo is duidelijk nog niet uitgezongen. Op naar de volgende 20 jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sportpaleis, A’pen
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-19-11-16/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-19-11-16/
Zénith, Lille
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/placebo-18-11-2016/
http://musiczine.lavenir.net/fr/photos/placebo-18-11-2016/
(Org: Agauchedelalune, Lille)
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
