Pup – Poppunkrock in your face!
Pup – Newmoon
Trix
Antwerpen
2017-01-23
Didier Becu

Barrières doorbreken, daar draait het hem om. Het siert de jongens uit Toronto, Canada  dat hokjesdenken niet in hun woordenschat zit. Hoewel ze zelf de kaart van de pretpunk trekken, kozen ze de Belgische Newmoon uit voor hun Europese toer uit.

Een wat moeilijke start die eerste dag, want de vijf jongens van Newmoon bleken ziek, niet dat je gesnotter kan horen door een zee van gitaren. Met een speelse blik keek zanger Bert Cannaerts het publiek aan. Hij wist ook wel dat de meeste hardcorepunkfans niet zaten te wachten op shoegaze, maar toch hoe groot het contrast tussen de twee muziekstijlen ook is, bleek alles aardig te lukken in de Trix.
Ergens logisch ook, want hoewel hun debuut ‘Space’ (uit op PIAS) wat draaibeurten vergt vooraleer de verslavingsfactor in werking treedt, is Newmoon een bom op het podium. Niet visueel, shoegazebands staren nu eenmaal graag naar de grond (en Newmoon is daar geen uitzondering op), maar het uitgebreide gamma aan gitaareffecten gekoppeld aan de mokerslagen van drummer Stef Gouwkens en de iewat ijle, dromerige stem van Bert zorgt voor melodische soundscapes waardoor het bijna Pink Floyd met shoegazegitaren wordt. Want jawel, kon je een halfuur later de teksten van Pup meebrullen (ten minste als je de teksten kent, maar dat deden de fans) dan kon je op Newmoon gewoon je ogen sluiten en wegdromen op een lawaaierig gitarentapijt.

Dat het een contrast ging worden, wisten we op voorhand en dat voelden we bij de eerste elleboog die vanaf de eerste noot de lucht in ging. Maar net zoals zanger Stefan Babcock kozen we voor een open muzikale geest!
Het gaat sinds kort vrij hard voor Pup. Stonden ze twee jaar geleden nog in de Charlatan als het voorprogramma van Psycho 44, kunnen ze nu op hun eentje probleemloos de Trix uitverkopen.
Het deed de kerels deugd, net zoals de fans die er een wild feestje van maakten. Tussen de catchy poppunksongs die wat weg hadden van Green Day (en zodoende ondergetekende niet over de streep kon krijgen) en meestal uit hun recente tweede album ‘The Dream Is Over’ kwamen, ook al zit er een stevige laag noise in verwerkt (zelfs geregeld met wat Fugazi-streken!) waardoor Pup uiteindelijk meer wordt dan de zoveelste punkband.
Simpele rock in your face, afgewisseld met grappige anekdotes over the Belgian way of pissing (die urinoirs dus!), op een vliegtuig spacecakes veroberen tijdens de vertoning van een Tom Hanks-film of de magneet van spot voor de komende vier jaar (Trump dus). Da’s punk dus!

Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com

Organisatie: Trix, Antwerpen