Derek & The Dirt - The Dirt is back!
Derek & The Dirt
CC Ghybe
Poperinge
21-05-2017
Filip Van Der Linden

The Dirt is back. Na bijna 25 jaar hebben Dirk Dhaenens en Pim de Wolf, de creatieve tandem achter Derek & The Dirt, elkaar teruggevonden. De eerste reünieshow in het Manuscript in Oostende was misschien nog een uit de hand gelopen vriendendienst, in Poperinge was het menens. Het was luid en smerig. Rock is nog lang niet dood.

Dhaenens en de Wolf willen niet gewoon hun oude hits opwarmen en kiezen ervoor om vooral veel nieuw werk in hun set te steken. Geen eenvoudige taak met een publiek dat in de eerste plaats komt voor het oudere werk. Het nieuwe materiaal moet dan minstens de vergelijking met het oude kunnen doorstaan.
De versie 2.0 van Derek & The Dirt, met behalve toetsenist Yves Meersschaert nog de nieuwe drummer Frederik Van den Berge en bassist Philippe De Vuyst, slaagt daarin met vlag en wimpel. Nieuwe songs als “Stop The News” (over onze verslaving aan nieuwsberichten) en “We Still Feel” gaan verder op het elan van het oude werk: luide gitaren, vette riffs en met een songtekst die ertoe doet. We mogen hopen dat ze met dat nieuwe materiaal de studio in trekken. Maar ook bij Derek & The Dirt moet het niet altijd serieus zijn. Soms gaat een song, volgens Derek, ook gewoon over tieten. Zo’n kwajongensstreken zijn nog steeds het handelsmerk van Dhaenens en co.
Van het oude werk onthouden we vooral furieuze versies van “Run”, “Simenon Girl”, “Love’s Exaltation” en “Stealin’ From Rock ’n Roll”. Bij het publiek gaan spontaan de armen in de lucht, net als begin de jaren ‘90.
Ook “Oh By The Way” en “Rosie” doen de harten van het publiek in Poperinge wat harder slaan. Al struikelt Derek over de eerste strofes van Rosie, de tekst staat duidelijk nog met diepe halen diep gegrift in het geheugen van het publiek, dat hem onmiddellijk te hulp schiet.
In het bluesy “Mirror” en ook in “All Today’s Words” horen we dat de stem van Derek met het verstrijken van 25 jaar nog wat dieper snijdt: voller, ronder, rijper, donkerder. Ergens tussen Tom Waits en Arno in. Maar er werd in Poperinge in de eerste plaats gerockt, o.m. op “Old Fear” en het springerige “Sugar”. Op “G-Cup”, dat dan weer niet over tieten zou gaan, toont Derek & the Dirt dat de band in deze nieuwe samenstelling geen schrik heeft om wat te experimenteren. En ze komen er mee weg.
“The Letter” van The Box Tops hebben die van The Dirt bewaard voor de bisnummers. Op “Butterfly”, het andere bisnummer, toont Pim de Wolf nog eens dat hij niet alleen vanwege zijn kapsel en de immer aanwezige zonnebril de Slash van de Lage Landen wordt genoemd. De vette riffs rollen nog steeds met een verbazend gemak uit zijn versterker.
Waar je in Poperinge niet naast kon kijken was het plezier waarmee Dirk Dhaenens en Pim de Wolf op het podium stonden. Ze stonden te stralen en dat sloeg over op het publiek. Waarom hebben ze zo lang gewacht voor een reünie?

Organisatie : Taste It, Poperinge