GravelRoad - Met veel respect en passie
GravelRoad
café de Zwerver
Leffinge
2017-06-16
Ollie Nollet

Met hun achtste, ‘Capitol Hill Country Blues’, maakte GravelRoad uit Seattle één van de betere platen van het voorjaar en dat was De Zwerver, zoals steeds met de vinger aan de pols, niet ontgaan. De plaat, die geproducet werd door Jack Endino (Nirvana, Soundgarden, Mudhoney,...), is niet meteen te catalogeren en blaast je ook niet van bij de eerste minuten omver maar heeft wel een onverklaarbare aantrekkingskracht die bij iedere beluistering groeit.
En zoals ik vooraf vermoedde en vooral hoopte wisten ze die aantrekkingskracht op het podium nog eens extra te kristalliseren.

Drie eenvoudige kerels die je niet kon betrappen op zelfs de minste zweem van pretentie maar wel een grenzeloze passie voor muziek uitstraalden en veel respect betoonden aan hun helden die zich situeerden in de Fat Possum-stal van rond de eeuwwisseling.
Vooral T-Model Ford, met wie ze een drietal jaar tourden en twee platen opnamen, werd meermaals bewierookt. Een tweetal covers van de man konden dan ook niet uitblijven. Maar ook RL Burnside (“Fireman rings the bell”) en de onvolprezen Junior Kimbrough (“Sad days lonely nights”) vielen die eer te beurt. Dat laatste bezorgde me bijna een delirium maar dit geheel ter zijde.
Toch moest hun eigen werk absoluut niet onderdoen voor deze covers, integendeel. Er werd vooral geput uit hun laatste worp maar ook de drie voorgaande platen en een binnenkort te verschijnen gloednieuw album kwamen ruimschoots aan bod.
Hun stijl bleek live al even moeilijk te definiëren. Basis bleef evenwel steeds de deep (trance) blues waaraan dan elementen uit uiteenlopende genres als psychedelica, southern rock, garagerock, hardrock of punk werden toegevoegd om zo een unieke sound te creëren. Centraal stond de immer subtiele, wat loom klinkende gitaar van zanger Stefan Zillioux die vakkundig begeleid werd door een erg wendbare zessnarige bas (Joe Johnson) en de stevige drums van Martin Reinsel. Die laatste fungeerde ook als spreekbuis en zorgde met zijn bindteksten (Seattle is net als België, het regent er ook elke dag) meermaals voor hilariteit terwijl zijn grijns Jack Nicholson uit The Shining liet verbleken.
Hoogtepunten vraagt u? Ik hoorde haast niets anders. Toch wil ik graag het slepende en lijzig gezongen “Back yard” vermelden of het lange Black Sabbathiaanse “Asteroid”.
Mijn favoriet, het instrumentale “Green lungs”, haalde die kwalificatie net niet omdat die, voortdurend aan de ketting rammelende, tweede gitaar van op de plaat hier noodgedwongen ontbrak. Jon Kirby Newman was er immers niet bij maar zelfs dat kon mijn euforie niet temperen.

En, alsof we dat al niet wisten, bewees GravelRoad tijdens de bisnummers dat ze niet voor één gat te vangen zijn met twee ultrakorte, nijdige punksongs (“Monkey with a wig” en “Medpass”).
Concertje om in te lijsten!

… Wwie ze alsnog wil zien : 01/07 De Giraf, Zwalm

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge