Wie had op voorhand kunnen voorspellen dat The War On Drugs zou uitgroeien tot de grote band die ze nu zijn? Ik in elk geval niet. Akkoord de muziek sprak mij altijd wel aan maar erg voor de hand liggende pop/rock muziek maken ze nu ook niet. Hun etherisch en weidse muziek is niet meteen gemaakt voor de hitparade. Maar zie de grote massa heeft hen toch ontdekt en in hun armen genomen. Het vorig album ‘Lost In The Dream’ deed het in de indie-scene maar ook daarbuiten erg goed. Het zorgde ervoor dat ze daarna op menig groot festival podium mochten optreden. Het album bevatte onder ander de singles “Red Eyes” en “Under The Pressure”. Nu drie jaar later is er de opvolger voor dit succes. Benieuwd of ze erin slagen om even goed of beter te doen als ‘Lost In The Dream’.
De opener “Up All Night” is een blauwdruk voor wat ons in de andere songs te wachten staat: een nog grootser geluid dan op hun vorige langspeler. Geschikt voor grote podia maar met de nodige diepgang. “Up All Night” schotelt ons stemmige piano, een uitwaaiende gitaar en wat spelerlei met een drumcomputer voor. En een heel effectieve en catchy zanglijn. “Pain” is vooral gitaar en vocals met de rest als ondersteuning. “Holding On” bevat een klokkenspel zonder erg op te vallen. De song begint in de intro als een jaren 80 synthpop nummer. Eenmaal op gang is het een prettige rocker. Bij momenten, zoals op “Thinking Of A Place”, doet zijn zang mij een beetje aan het gemurmel van Bob Dylan denken. En dat is absoluut als een compliment bedoeld. Tot en met afsluiter “You Don’t Have To Go” ,dat eerder mijmerend klinkt, krijgen we prachtige songs die je bij je nekvel grijpen. Alles klinkt heel naturel en zit netjes op zijn plaats alsof het geen moeite heeft gekost.
Zijn ze erin geslaagd om even goed te doen als hun vorig album? De tijd moet het uitwijzen, maar ik ben geneigd om te zeggen dat ‘A Deeper Understanding’ zelfs nog beter dan ‘Lost In The Dream’ is.