Er is momenteel een groot aanbod van post punk ( aanverwante genres) platen. Dit zowel van nog actieve oude bands alsook van nieuwe en jonge bands. En als het om releases zoals deze hier gaat dan is dat dik ok voor mij.
Deze vijfkoppige Duitse band (Berlijn en München) bestaat sedert 2014 en is vrij actief. Met ‘Antagonism’ zijn ze reeds toe aan hun derde album. Ik heb een groot enthousiasme wanneer het om Bleib Modern gaat. Waarom? Ze slagen erin om zich te onderscheiden van het gros van de post punk bands. Ze linken elementen uit de indie en alternatieve hoek aan de meer traditionele post punk waardoor we een fris geluid krijgen. De vocals klinken markant. Het gitaargeluid is meestal typisch post punk maar soms gaan ze ook andere richtingen opzoeken. Bijvoorbeeld in “Mirror” waar een acoustische gitaar de song komt openen en begeleiden. Hier krijgen we invloeden en een geluid dat richting The Triffids en de jonge David Bowie uitgaan. Machtige song. Net als “Sunless” trouwens. Maar er staan nog pareltjes tussen. “Anxiety” heeft een heerlijke wenende gitaar en zang waar radeloosheid uit weerklinkt. “Self-loathing”  is vrij poppy en heeft een gitaar en baslijn dat wat aan de jonge Editors doet denken. “Blue Avowal” is, net als opener “Gray Dawn”, een wat aparte song tussen de rest. Hij begint met synths die een soort van ambient/drone sound laten weerklinken om dan langzaam de song op te bouwen. Op “Oath” durven ze experimenteren wat leidt tot een geslaagde instrumental.
Variatie en durven afwijken van de platgetreden paden zorgen ervoor dat deze release meer dan het ontdekken waard is.