Uncle Wellington staat te boek als een Gentse band, maar had net zo goed uit Kortrijk kunnen komen. Deze Uncles houden immers het midden tussen Balthazar en SX. Zangeres Frie Mechele heeft een knappe stem die inzake timbre wat doet denken aan die van Tamino of die van Anne-Sophie Ooghe van High Hi, maar dan gedrenkt in een diepe, warme melancholie. Hun debuut ‘The Faster I Waltz, The Better I Jive’ is een prachtig donker album dat deze band in de slipstream zet van Oscar and the Wolf.
Op de amper zeven nummers krijgt zangeres Frie flink wat muzikaal weerwerk van drummer Renaud Debruyne. Zonder te freestylen, legt hij grillige patronen als ijle raakpunten in het groepsgeluid, bovenop de klagerige elektronica en viool. Het tempo ligt laag en nodigt – ondanks de albumtitel –zelden uit tot een dansje. 
Single “The Code” had het goed kunnen doen op Radio 1 of StuBru. Misschien kwam de release op het zonnigste moment van september net iets te vroeg, want nog meer herfst kan een nummer niet verdragen.
Dit album is donker, maar legt tegelijk een troostende mantel  van vallende balderen over al je zorgen.
http://vi.be/unclewellington