Na het opdoeken van The Neon Judgement was het eventjes afwachten of de twee muzikanten nog van zich zouden laten horen. Amper een jaartje later kregen we alvast de magnifieke EP van Dirk Da Davo in samenwerking met Jean Marie Aerts (lees: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Doch ook TB Frank zat niet stil en enkele maanden later komt hij met een volledig album dat hij samen met Baustein gemaakt heeft. Baustein is een multi instrumentalist die o.a. jazz studeerde, electro rock maakt onder de naam Manic Youth en nu metal met KONKR33T.
Ik was benieuwd welke klankkleur en stijl dit nieuw project zou hebben. Wel we krijgen hier donkere songs met melodie, grooves, electro en gitaren.
The Neon Judgement zou je denken? Dat valt wel mee. Je hoort hier en daar natuurlijk echo’s van deze band. Niet verwonderlijk als je er dertig jaar mee op de boer bent geweest. Maar ik denk te mogen zeggen dat je ook hoort dat TB Frank hier met iemand anders werkt. Je hoort dit aan de electro en de gitaren die hier soms meer ruimte hebben gekregen. Bv op “Margarita” krijgen we doorheen de hele song een knetterende en bij momenten wah wah gitaartje. Dat zorgt voor een luchtig tegengewicht met de donkere en strakke electro. De tekst staat onmiskenbaar bol van de seksuele spanning.
De opener van het album is een cover ( “Mother’s Earth”) van niemand minder dan Jeffrey Lee Pierce’s band The Gun Club. Met “Mother’s Earth” (uit het geweldige album ‘Miami’ uit 1982) toont TB Frank de klasse van deze song. Hij maakt zich de song eigen (o.a. de beats, de meer doorklinkende bas en de vervormde gitaren) zonder deze compleet te verbouwen. Knap gedaan. “Snow White” lijkt mij tekstueel een pastische of van ironische aard. Het nummer bevat een snedige gitaarsolo en spielerlei met elektronica. “Mellow Like 39” drijft op een basis van reggae. Groovy en om high in the sky van te worden. “I Didn’t” is dan eerder techno, terwijl op “Cool Moon” het richting country gaat. Hij doet mij een beetje denken aan Daan die op zijn laatste platen ook een beetje die richting uitgaat. “Hotel Called Hell” heeft een vrije dansbare beat waarop geëxperimenteerd wordt. Zoals je merkt gaan de tracks verschillende richtingen uit. Er worden elementen uit meerdere muziekstijlen in hun muziek verwerkt. Toch heeft het album een eigen en herkenbaar geluid meegekregen.
Na Dirk Da Davo is TB Frank er ook in geslaagd om met een eigen project zijn carrière een tweede adem te geven. ‘Tock!’ klinkt fris en bevat bij momenten donkere doch catchy songs vol electro en gitaren.
Het is zeker geen doorslag van The Neon Judgement geworden maar samen met Baustein slaagt hij erin om een boeiend en eigen geluid neer te zetten. Benieuwd wat dit live zal geven. Intussen zetten we nog eens de plaat op.