Alwaid is een Franse melodische metal band (afkomstig uit Lille). Met deze release brengen ze hun tweede album uit. Het thema van het album draait rond monsters, het zich vrijmaken van zichzelf en de controle over de machines krijgen. Dat laatste, met de digitalisering, is een actueel gegeven om over te schrijven. Je hoort doorheen de muziek de drang naar tijden van helden, sagen en legenden. De muziek heeft dus een duister kantje en ook een strijdvaardig en roemlustige kant die de muziek groots doet klinken.
De vocals van Marie zijn goed en met een vrij hoog bereik. Soms klinken ze haast als een klassieke zangeres. Maar op andere momenten kan ze ook andere nuanceringen in haar stem leggen. Door de thematiek en de manier van zingen krijgen we tracks die heel filmisch en feeëriek zijn. Haast sprookjesachtig. “Amphisbaeba” gaat over een tweekoppige slang en “When The Giants Wake” over reuzen. De thematiek is misschien wel waar ze zich van andere female fronted bands onderscheiden. Daarnaast is het ook zo dat alles heel strak en haarfijn geproduced werd. Lekkere gitaarriffs en een heel degelijke ritmesectie. Met daaronder de nodige keys en synths. Vooral in de eerste helft van het album hebben de songs nogal wat tempo maar op songs zoals “Sang Noir” en “So The Song Went” laten ze het tempo nu en dan wat zakken. Vooral “Sang Noir” is een prachtige en afwisselende song met halfweg een aanstekelijk Frans gesproken stukje. “Fractalized” is een akoestische song/ballad met een goede opbouw.
Het album werd in het voorjaar 2017 al digitaal uitgebracht via Valkyrie Rising maar krijgt nu ook een fysieke release via Sonic Rendezvous. Terecht zou ik zeggen want dit is een heel sterk album voor wie female fronted metal genegen is.