Even dacht ik met een tributeband van Hole te maken te hebben, maar The Kut heeft toch wel een eigen gezicht. Princess Maha, de enige constante in de band, heeft een stem die hard lijkt op die van Courtney Love en ze zingt ook nog eens net zo verveeld-boos als de weduwe van Kurt Cobain op het eerste volledige album ‘Valley Of Thorns’ van dit meidentrio.
Maar tekstueel en muzikaal zijn er wel verschillen. Princess Maha is zeker geen doetje, maar ze gebruikt toch minder beledigingen en schuttingtaal als Love. Het groepsgeluid van The Kut zit dichter bij de grunge van L7, Alice In Chains en Screaming Trees, terwijl Hole misschien eerder richting The Melvins en Nirvana zat. Net zo goed zit er wat hardrock en soms wat van de Runaways in deze ‘Valley Of Thorns’.
Er zijn wel meer bands die vandaag teruggrijpen naar de luide gitaarmuziek van de jaren ’90 en The Kut doet dat hier met een raak neergezette sound en brengt alles met veel overtuiging en vertrouwen. Dat mag ook als je in eigen land op de grotere festivals speelt en volop awards en (terecht) lof krijgt.
Maar de tijdsgeest leert ons dat het Belgische publiek op dit moment meer openstaat voor breekbare muziek met veel emotie. Vandaar dat deze Britse band in ons land nog niet verder geraakt is dan de Kinky Star in Gent. Er zijn slechtere plaatsen als startpunt om ons landje te veroveren, maar het zet je als band wel mooi met beide voeten op de grond. Om met deze grunge een Vlaams/Belgisch publiek voor je te winnen, wordt een werk van lange adem.