Marco Borsato - Draaiboek van Marco’s oeuvre
Marco Borsato
Sportpaleis
Antwerpen
2018-05-16
Gerrit Van de Vijver

Gedurfd. Waar Marco in Nederland voor clubs en zalen kiest, gaat hij in zijn 2e ‘Thuis’-land ineens voor het Sportpaleis. En terecht, want hier is Marco nog steeds ongezien populair, of heeft ie toch tenminste een grote schare vaste fans. De liefde voor elkaar is onvoorwaardelijk, dat bewees ie met een gepersonaliseerde blazer met Antwerpen er op gestikt, en de fans kregen er veel voor terug.
Ja, een rugzak vol heeft Marco ondertussen wel. Stemproblemen, een faillissement, een beroerte…. Verwerk het maar allemaal. En dat kan hij als geen ander met de steun van familie en gezin. La Mama was aanwezig, zelfs met een gebroken schouder.

Mensen die zware dingen te verwerken krijgen, worden ineens, sensitiever, positiever en staan anders in het leven. Nu, dat was Marco al, maar het is alsof hij ‘gereboot’ is. Alsof hij zichzelf heeft ‘heruitgevonden’. Een soort Borsato 2.0 .Nieuwe energie gevonden en een doorstart heeft genomen. En hij wordt meer en meer Belg. Weg met de zuinige Nederlandse mentaliteit, investeren! En dat was er aan te zien in deze ‘Thuis’ show. Kosten nog moeite werden gespaard. Het team achter Marco Borsato moet alvast goede scouts hebben, want je zag elementen die ook de grote groepen hanteren. Overal in het dak van het Sportpaleis waren led-staven aangebracht, een enorme LED-wall, vuurkanonnen waar de Editors regelmatig gebruik van maken , CO2-blazers, een ophangbrug dienende als projectiescherm, en video’s afgespeeld op een kooi. Een beetje hetzelfde effect als Adèle haar show hier, maar zij deed het met fijn gaas, wat iets beter uitpakte.
Het concept was heel pienter, simpel en artistiek heel mooi uitgewerkt. Op de LED-wall werden nu en dan beelden van de voorbije 27 jaar getoond, samen met de reeds gespeelde liedjes. Telkens een soort resumé. Erg handig. Ook de intro was clever in elkaar gestoken. Je zag een overzicht van vele concertfoto’s alsook de voorstelling van de volledige band. Erg handig, zo moet je niet steeds de show onderbreken om iedereen voor te stellen. Het is nog veel te vroeg uiteraard, maar ik had de indruk dat Marco een soort terugblik op z’n hele oeuvre wilde tonen. Even stilstaan wat hij tot nu toe al gerealiseerd heeft en dat zag je ook aan z’n setlist. Heel divers, van het prille begin tot de megahits , tot zelfs onbekend.
Aangepast aan het verkeersinfarct, begon de show 25 minuten later. Heel attent, alhoewel blijkbaar niet door iedereen geaccepteerd. Marco nam een rustige start met “Thuis”, “Wat doe je met me” en “ Wakker”. Daarna verklaarde hij nog eens z’n liefde voor Vlaanderen, het Thuis-gevoel, en dat hij gaat supporteren voor onze nationale voetbalploeg, nu Nederland en Italië toch niet gekwalificeerd zijn
Met “Het water” warmde hij z’n stem nog wat op om dan vol door te gaan met “De waarheid”, “ De bestemming” en “ Vrij zijn”. Marco’s bindteksten zijn altijd goed, samenhangend en inhoudsvol, en dat bewees hij met de inleiding van het liedje “Dochters”. Ook hier alweer refererend naar de sterke familieband. Gevolgd door “Branden aan de zon”, begeleid met passende vuurkanonnen.
Marco stelt regelmatig onbekend talent voor, en deze keer niet anders. Elske DeWall bracht ons “ Heb het leven lief”, een versie van “Savoir aimer” van Florent Pagny. Beeldig mooi. “Wit licht” werd wel erg letterlijk genomen, want het werd soms oogverblindend wit. “Als rennen geen zin meer heeft “ was dan de opwarmer voor De retro-hit “ Dromen zijn bedrog”.
Omdat hij het contact met iedereen in het publiek wilde onderhouden, ‘schreed’ hij als het ware door de lucht, van het ene grote podium, naar een kleiner, geïmproviseerd podium aan de andere kant van de zaal. “Omdat dit deel altijd zo ver weg is van me, wilde ik ze toch even betrekken bij de show.” SCOREN, heet dat. Ondertussen de hit “Zij” ten berde brengend. Leuke anekdote over Kim Clijsters : zij bracht hem hier naartoe door haar tennismatchen, en hij apprecieerde het enorm dat zij hier nu ook voor hem was. Alsook Valerie De Booser. Beetje zelfde verhaal, maar dan met Koen Wauters. Op het kleine podium bracht hij “ Een beetje tijd”. “Lentesneeuw” werd omgetoverd in confetti-sneeuw, want tijdens de terugtocht naar het grote podium kwamen deze met bakken uit de lucht.
Na de dochter kwam nu de zoon even ter sprake, en met hem één van z’n favoriete zangers. Marco had namelijk Nico & Vinz uitgenodigd. Alweer een bewijs van de sterke familieband. Zij brachten het bekende “ Am i wrong” en “ Listen”.
Dat er heel goed nagedacht is over decor, belichting enz. bewijst de opstelling tijdens “Mooi”. Marco ging voor een soort ophangbrug zitten, en in symbiose met de belichting vormde dit een heel ‘mooi’ stukje theater. Maar het kon nog specialer. Net zoals Adéle hier deed, maar dan met gaas, ging Marco onder een kooi postvatten, met daarop beelden geprojecteerd. Heel artistiek.
“Nooit meer een morgen” en “Wat zou je doen” ( waar Sandra Marco soms wegblies met haar rap ) , vormden de inleiding tot het stevige slot met “ Ik leef niet meer voor jou” en “Rood”. Mooi ingeleid met een knipoog naar de staking van de Lijn. ( het signaal staat op …. )
De encore werd terug ingezet op het kleinere podium achteraan de zaal met “Afscheid nemen bestaat niet”, ondertussen ‘surfend op de stemmenzee , terug naar het hoofdpodium. Daar werd nog “Binnen” en het integere “Breng jij me naar huis” gebracht.

Het is duidelijk. Marco Borsato is helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Met een superteam en een heel close familie vindt ie toch weer z’n weg terug, ziet hij weer het licht. En je ziet het aan alles. Hij leeft, hij straalt en geniet op het podium. Ik ben er zeker van dat Marco denkt : Ik MOET niet optreden, maar ik MAG optreden. En zo hoort het. Een fijn ‘THUIS’ komen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/marco-borsato-16-05-2018/
Organisatie: Live Nation