Altijd fijn als je een beetje gekte in een band ontdekt. Vooral als die gepaard gaat met fijne, goede muziek. Ook in België bestaan of bestonden, in allerlei genres, dergelijke bands: Arbeid Adelt, Aroma Di Amore, Daan, Belgian Associality, Nacht Und Nebel, Kenji Minoque… Elefant (wederom afkomstig uit het muzikaal boomende Gent) behoort daar ook toe volgens mijn bescheiden mening. Ze brengen een soort krautrock op geheel eigen wijze en wie ze ooit al eens live aan het werk zag zal dit zich nog herinneren. Een uiting van het Belgische surrealisme met die witte labopakjes op het podium.

Dat laatste is leuk en valt op maar de muziek moet ook interessant zijn anders blijft het een gimmick. Over de muziek moeten we ons niet meteen zorgen maken want de band bestaat uit leden van o.a. The Van Jets, Drums Are For Parade en Future Old People are for Wizards. Vanuit deze verschillende muzikale achtergronden hebben ze een nieuwe blend gemaakt. Op het eerste gehoor is er geen rechte lijn in hun muziek te onderscheiden doch dit is maar schijn. Markante, vrij uitgesproken en soms tegendraadse ritmes samen met gitaarlijnen en toetsen die naar krautrock en psychedelica neigen vormen een stevige basis voor hun songs. De eigenzinnigheid van FOPAFW met de melodieuze elementen van The Van Jets. Het geheel is niet echt radiovriendelijk materiaal maar hoeft dit? Voor mij in elk geval niet want het maakt hun zoektocht naar een eigen geluid alleen maar interessanter.
Na enkele EP’s is er dus nu hun full album dat je meeneemt op een trip in hun vreemde wereld. Het begint al met de introtrack “Haven’t Heard of Yet” dat met spoken words een beklemmende sfeer creëert. “Oh My Dog (Oh mein Hund)” begint met een soort van Ennio Morricone- thema brengen. Wanneer je denkt dat dit een instrumentale track is , ontpopt die zich halfweg in een gezongen rocksong (a la Millionaire). “Schräg” drijft op een themaatje dat als een loopje terugkeert. Onverwachte overgangen doorbreken dat loopje. “Landman” is wat hetzelfde qua opbouw maar bezit wat meer psychedelische elementen. “Credulity” heeft fijne orgelklanken en de muziek is vrij catchy. Een behoorlijk toegankelijk nummer dat ik echt goed vind. Op “Der Publizist” doet de zang aan Marianne Faithfull denken, en muzikaal aan Goethes Erben denken. Ook “Lord Sleep” kan mij bekoren.
Twaalf tracks telt het debuut van deze heren. Een geslaagd en eigenzinnig debuut dat waarschijnlijk weinig airplay zal krijgen maar dat het ontdekken waard is. Ook live moet je ze ooit eens gezien hebben.