Dit is het debuut van deze Frans-Belgische band. Het gaat hier dus niet om de gelijknamige ter ziele gegane Nederlandse punkband. De zanger Alain Verdier straalt wat de eigenzinnigheid uit van onze Arno. Daarnaast is hij ook filmmaker, fotograaf en acteur. Zijn Frans gezongen teksten worden met veel overtuiging en de nodige intonatie gezongen. Het geheel klinkt catchy en wat donker. Catchy en melodieus zijn vooral de refreinen. Duister is vooral de stem in de strofen terwijl de begeleiding soms iets melancholisch heeft. Het neigt soms wat naar dark of cold wave maar dan meer in pop songs gegoten. De inbreng van vocaliste Khadjia Othman (die in het verleden onder het pseudoniem Zelda verscheidene prijzen behaalde) zorgt dat het geheel opengetrokken wordt. Hun beide stemmen en manier van zingen vormen een mooi contrast.
Dit alles maakt dat dit een formidabel album is. Eén van de meest verrassende die ik dit jaar al mocht aanhoren. Het klinkt heel rijkelijk en met veel variatie. “Elle Rêve” en “La Bleus De La Loose” zijn haast trage donkere chansons maar op  “Dayina” krijgt de song een dansbaar karakter. Met heerlijke keys, Afrikaans aandoende backings en een kronkelende baslijn.
Twaalf songs lang weet Antidote mij te boeien en te verrassen met hun warme, melancholische en donkere songs. Een etiket of genre opplakken is onmogelijk maar dat is het minste van mijn zorgen met zo’n plaat.
Wat een debuut is dit zeg? Een fantastische plaat gewoon! Ik kan alleen maar zeggen: dit moet je zeker eens checken!