Filmisch, weidse landschappen, gitaarstructuren en pianolijnen. Zes fragiele tot imposante lappen muziek met melodie en soms potige percussie; dat is wat je van Astodan kan verwachten op hun debuutplaat ‘Ameretat’. Zes tracks goed voor een 50 tal minuten muziek. Astodan is een zeskoppig gezelschap (uit Antwerpen, Brussel en Leuven) dat ontstond in 2016 en vorig jaar een eerste EP uitbracht.
Hier hebben we terug een Belgische post-rock band die mij diep weet te raken met hun muziek die zich ergens tussen Explosions in the Sky en Caspian lijkt te bevinden. Emotioneel en melancholisch door de pianotoetsen en met een portie rock vanwege hun gitaarpatronen die heavy maar ook warm klinken. Instrumentaal maar toch erg verhalend.
Een track als “Sagdid” is mooi opgebouwd en bevat rustige passage waar ruimte voor emotie is en uitbarstingen die de muziek opentrekken, maar die toch warm en melancholisch blijven. Uiteindelijk lijkt alles terug kalm te worden op het einde van de track. Dit concept geldt voor een aantal van hun songs en dat lijkt voorspelbaar maar hun arrangementen en songstructuren maken dat het niet voorspelbaar blijft. De titels zijn moeilijk ontcijferbaar en na wat zoekwerk leken het woorden met Bosnische, Oezbeekse etc roots te zijn.
Dit debuut is er een eentje om u tegen te zeggen. Een volwassen album met een mooi gelaagd geluid. Ik ben alvast fan van Astodan. Verkrijgbaar op mooie grijze vinyl.