Killing Joke zoals we ze kennen: Niet perfect maar hypnotizerend en met een goed gekozen setlist.

De Roma was, op een dertigtal plaatsen na, uitverkocht voor deze 40 jaar oude post-punk band. Niet zo verwonderlijk want ze genieten nog steeds aanzien, ze hebben een heel trouwe aanhang en geven nog steeds puike concerten. Ook de laatste drie, vier albums zijn zeker meer dan de moeite waard. Ze teren dus niet enkel op hun verleden. Frontman Jaz Coleman is nog steeds een rare kwiet. Nu en dan doet hij eens de wereld verbazen met zijn uitspraken of daden.

Voor Turbowolf (de support van de avond) stond er meer volk aan de toog dan in de zaal. Toegegeven het was moeilijk te omschrijven wat dit viertal bracht. De zanger was een Frank Zappa look-a-like die Freddy Mercury allures had. De muziek ging een beetje alle richtingen uit. Harde rock met psychedelica invloeden… Het was niet slecht maar ik werd er koud noch warm van.

Tegen dat Killing Joke eraan mocht beginnen was de zaal wel volgelopen. De theatrale en klassieke instrumentale muziek om de band in te leiden bracht sfeer mee. Vestimentair waren er weinig verrassingen: Coleman had zoals altijd een soort leger-overall aan en zijn gezicht was in wit en zwart geschminkt. Kevin Walker (Geordie) heeft nog altijd een groen kaki hemd en een pet aan. Youth hobbelde rond in zijn kleurrijke outfit. Ferguson was ook nog steeds de drummer van dienst.
Na de muzikale intro werd van wal gestoken met het oude maar onbreekbare “Unspeakable” en het recentere poppier “European Super State”. Die laatste werd voorafgegaan met kritiek op de nakende Brexit. Tussen elk nummer gaf Jaz wat uitleg of commentaar. Soms over de band of met een sneer naar de politici.
De setlist bestond uit heel recente nummers zoals “New Cold War” (heel sterke performance) en “Autonomous Zone”; maar ook maar liefst 4 nummers uit hun debuut als “Wardance”, “Requiem” en “The Wait”. Daarnaast werden hier en daar uit enkele albums nummers geplukt.
Het geluid was niet altijd perfect (gitaar kwam niet altijd goed over en bas dreunde soms) maar op het balkon hadden we er minder last van dan beneden. Jaz was zoals altijd hypnotizerend en vrij goed bij stem. Niet vergeten dat hij bijna zestig is.
Het optreden was niet helemaal perfect (Ferguson konden we op enkele foutjes betrappen) maar wel gedreven en met een goed opgebouwde setlist. Ze waren als een diesel. Ze moesten eerst wat warm draaien.
Ook de lichtshow was mooi om naar te kijken. Toen ze terugkwamen voor de bisronde stonden ze even stil bij de verjaardag van de dood van Paul Raven. Een beetje verrassend vond ik dat ze daarna “Love Like Blood” en niet “The Raven King” speelden. Al moet gezegd worden dat Raven belangrijk is geweest voor ‘Night Time’ waar ze “Love Like Blood” uit speelden. Hier had Coleman wel wat moeite om enkele hoge noten te halen. “The Death and Resurrection Show”, “Wardance” en “Pandemonium” volgden nog en toen ging het doek dicht.

We zagen een band die nog steeds het vuur in zich heeft. Ik heb ze al beter gezien maar ook al slechter. Deze zat ergens tussenin.

Organisatie: De Roma, Antwerpen