JPEGMAFIA - Barrington Hendricks bij geboorte - kent met 2018 een absoluut hoogtejaar in zijn carrière. Dat hij 'pas' op zijn 28ste doorbrak heeft te maken met een carrière in het leger, waardoor hij eerst enkele jaren in Irak en Japan zat. Hierna legde hij zich op muziek toe en werd zijn album ‘Veteran’ opgepikt door de meest invloedrijke reviewplatformen (Pitchfork en The Needle Drop). Zo bereikte hij het grote internetpubliek. Het album wordt gekenmerkt als een mix van hiphop en experimentele en glitchy lo-fi beats. ‘Veteran’ heeft zowel muzikaal als politiek heel wat te zeggen: de opkomende alt-rightbeweging, Morrissey, Lena Dunham die vergeleken wordt met rifle-geweren, … Niemand die gespaard blijft. Kritiek die gesmaakt kan worden door velen en tours in Noord-Amerika en Europa zijn daar dus het logische gevolg van.

Vooraleer JPEGMAFIA (door het publiek vooral ‘Peggy’ genoemd) begint, laat hij ons weten dat hij nog wiet uit Amsterdam bij zich had. Dat hij halfstoned op het podium stond, kon hij niet verbergen en zelf beweerde hij ook ‘doodop’ te zijn. Dat belette hem echter niet om de show te openen met een knaller van formaat. Een shout-out naar Denzel Curry en we wisten dat hij met “Vengeance” zou beginnen. Hij rapt zowel zijn deel als dat van Denzel, Zillakami’s stuk laat hij achterwege. Hierna komt JPEG’s materiaal, en vooral de nummers van zijn laatste album ‘Veteran’ staan centraal. Met “Curb Stomp” zet hij de toon in voor de show en al snel ontstaan er moshpits. Bij “Real Nega” horen we Ol’ Dirty Bastard’s vocals door de boxen weergalmen en transformeert het publiek in één grote schreeuwmassa. Hierna komt “Puff Daddy”, en ondanks dat deze single nog geen week uit is, weerhoudt dat het publiek er niet van om de hook volledig mee te schreeuwen.
JPEG was trouwens zelf dj van dienst. Hij zou geen internetheld zijn als hij zelf niet gewoon de beats op zijn computer zou besturen. Zo hield hij zich niet aan een vaste setlist, maar koos hij ter plekke de nummers waar hij op dat moment gewoon zin in had. Voor de fun dropt JPEG ook een freestyle tussendoor. Spontaniteit is altijd een pluspunt. Over spontaniteit gesproken, Peggy springt enkele keren doodleuk het podium af en vergezelt het publiek in een kolkende tornado van duwpartijen. De energie tussen de artiest en het publiek kan niet sterker voelbaar zijn dan hier in de AB Club.
JPEG staat erom bekend enkele iconische titels te hebben waar het publiek ook gretig mee kan lachen, “I Cannot Fucking Wait Til Morrissey Dies” is daar het grootste voorbeeld van. Dat Peggy geen fan is van de Smiths-frontman is een understatement. Volgens de veteraan is de hij ‘een groot stuk stront’ en geniet hij er oprecht van om elk optreden wel haat tegenover de Brit te verspreiden, wat heerlijk. Ondertussen worden we zelf moe als we Peggy bezig zien. Volledig onder het nat van het zweet geeft hij alles op publieksfavoriet “Baby, I’m Bleeding”. Het publiek gaat uit zijn dak bij de begintonen en als een collectief rapt de hele AB Club: “Peggy where you been at? Getting all this promo / When it comes to money, bet these n*ggas is a no-show”.
Compleet uitgeput sluit Peggy zijn show af met een nummer dat het publiek mag kiezen. Na enkele voostellen uit het publiek komt “Rock N Roll Is Dead” als winnaar uit de kast en sluit Peggy de show af met de woorden “I’m moist”.

Bevocht is hij zeker, en op een hoogtepunt sluit JPEG zijn Europese tour af. Hij genoot er duidelijk van, maar zelf is hij ook gewoon blij dat hij thuis de nieuwe Red Dead Redemption kan spelen. En we gunnen het hem.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel