De naam Robby Valentine zal je misschien niets zeggen maar toch heeft de man een wereldhit op zijn conto staan. De hit “Over and Over Again” uit 1991 zal je misschien wel iets zeggen. Een zeemzoete ballad waarmee hij wereldwijd scoorde en vooral in Japan kende dit veel succes. Daarnaast speelde hij ook een aantal toetsenpartijen op Arjen Lucassens album ‘Into The Electric Ocean’. Hij bleef daarna actief en albums uitbrengen. De laatste jaren bleef het wat stil want de man had eerst een writer’s block en daarna een ernstige ooginfectie waardoor hij voor 75 procent zijn zicht verloor. Het hoeft niet gezegd te worden dat de man door diepe dalen ging vooraleer hij terug recht kon kruipen. Op zijn nieuwste album heeft het toch klaargespeeld om alles zelf te spelen en te produceren.
Het album is gevarieerd van heavy tot rustiger songs. Opener “The Alliance Theme” is een instrumental dat wat aan Vangelis doet denken. “Judgement Day” die erop volgt is een catchy nummer dat wat aan groepen zoals Foreigner doet denken. Wat FMrock en glamrock elementen. De teksten moeten het leven van de afgelopen jaren van Robby Valentine samenvatten. Voor “Soldiers of Light” zitten in de intro wat elementen die aan Ayreon doen denken. Maar de track is wel een oorwormpje. “The End” heeft van die typische Queen-backings.
Valentine weet hoe songs te maken en alles is netjes geproduceerd. Naar mijn smaak een beetje te clean. Maar dat is de muziek die hij eenmaal maakt. Een wereldhit zit er niet tussen vrees ik maar zoals eerder gezegd is het catchy en goedgemaakt. Muzikaal zit hij nog steeds in de tijd van “Over and over Again”. Het klinkt een beetje als de hairmetal uit die tijd (Def Leppard, Queen…). Als je daar van houdt dan zit je hier goed.