James Christian is ook bekend van zijn werk/rol in House Of Lords. De band is al sedert 1987, mits een hiatus van enkele jaren, bezig in de muziekbussiness. Zij zitten eveneens bij het Italiaanse label Frontiers Records. Zo nu en dan neemt James ook een solo album op. ‘Craving’ is zijn vierde solo-album.
Is er veel verschil met zijn hoofdband? Niet erg veel. Het grootste verschil is misschien dat de gitaren hier soms eerder semi-akoestisch zijn wat maakt dat ze wat zachter rocken dan dat je bij House of Lords gewoon bent. Voor de rest zijn er veel gelijkenissen. Melodische AOR rock met veel aandacht aan de refreinen en dito melodieën. Voeg daarbij ook nog de typerende stem van James en je zal hier niet veel nieuws onder de zon ontdekken.
Is deze plaat dan een sof? Nee , helemaal niet. Het is heel degelijk gemaakte en catchy rock. Een beetje clichématig dat wel. Het doet soms wat aan Journey of Bon Jovi denken. Het grootste minpuntje vind ik de teksten. Die zijn veelal nietszeggend en staan vol met holle aanklachten of woorden. Wat gladjes dus. O.m. op “Wild Boys”. De tekst is oppervlakkig maar de song op zich is wel te genieten. Het titelnummer “Craving” is dan wel geslaagd op elk vlak. “World of Possibility” is een degelijke ballade met een vrij fijne melodielijn. Helaas heb ik die al ergens eerder gehoord. “Sidewinder” is een leuke rocker dat wat aan Aerosmith doet denken. De man brengt ook enkele songs met een gelovige inslag. Elf tracks staan er in totaal op ‘Craving’.
Wie graag House of Lords, of de bands zoals ik hier eerder heb opgenoemd hoort, zal hier wel tevreden mee zijn. Zelf vind ik het een heel vakkundig gemaakt album maar ik mis toch wat magie en eigenheid om het meer dan dat te noemen.

Hardrock/AOR Rock
Craving
James Christian