Bij de meesten onder jullie zal deze muzikant en componist niet gekend zijn. Toch loont het de moeite om eens de moeite te doen en naar hem te luisteren. Vooral wanneer je van sfeervolle, instrumentale luistermuziek houdt. Die bestaat hoofdzakelijk uit piano en strijkers en heeft synths op de achtergrond. Denk daarbij aan collega’s zoals Wim Mertens, Nils Frahm en Johan Troch. Wanneer je die laatsten kent moet je dit zeker eens checken. Steven Vrancken debuteerde live als solo-pianist in 2008 waarbij hij een concert gaf aan mensen die liggend de muziek ondergingen. Dat had de nodige respons en weerklank gekregen en dat voerde hem naar o.a. Nederland, Frankrijk, Spanje en Mexico. Intussen is dit, naast wat soundtracks, zijn derde album. Hij hield hiervoor in 2017 een crowdfunding waarbij hij 10.000 dollar ophaalde. Ook opvallend is dat hij zo goed als een autodidact is. Hij volgde geen opleiding en startte pas op zijn 22^ste met pianospelen.
Op dit dubbel album neemt hij de piano, stem, xaphoon, sansula en synths voor zijn rekening. Ook het schrijven, produceren, mixen en masteren deed hij zelf. Opener “Eloria” bestaat uit knap, rustig pianowerk dat door cello (Wouter Vercruysse) en viool (Edwin Vanvinckenroye) ondersteund wordt. We vinden nog een aantal nummers op ‘In Between’ terug die ongeveer deze opbouw en sfeer hebben zoals o.a. “Sabiduria Sensual”, “Gracewood”, “Himaya” en “Crowned”. “The Passage” is een korte tussensong terwijl “Moulain” minder vrijblijvend is geworden. Deze track is zowel melodieus als ritmisch. Het is bijna als regen die je hoort kletteren op een glazen dak. Het tweede deel van het album gaat verder op de ingeslagen weg maar zijn heel wat langer in tijd (telkens meer dan tien minuten). Het is meer etherisch dan het eerste deel en het is muziek om op weg te dromen of even te ontsnappen uit de hedendaagse ratrace.
Steven Vrancken is voor mij een ontdekking. Zijn album bestaat uit twee verschillende albums die beide interessant en hun kwaliteiten hebben. Heel aangename luistermuziek die je verplicht om even stil te staan en echt je tijd te nemen.