Meskerem Mees - Van Pottes naar…

Pottes. Deelgemeente van Celles. Een dorpje net over de grens van West-Vlaanderen in Henegouwen. Elk jaar houden ze er een klein maar sfeervol festival: Fête Musicale. En dan hoor je de organisatoren denken: “Die zijn precies wel goed. Die kunnen misschien wel verder raken. We gaan ze eens bellen.” Zo kwamen dirk., Mooneye of Bazart al langs …  En toch stak er eentje bovenuit, qua rauw talent, daar in het afgelegen Pottes.  In 2019 kwam Meskerem Mees. Maar ondertussen ging het hard. Een jaar later bracht ze “Joe” uit, dat naar de #1 in de Afrekening ging. Ze won Humo’s Rock Rally. 2020 kreeg haar niet klein, want ook in DOK verwarmde ze het publiek met haar prachtige en gevoelige songs.

Met “Astronaut” richt Meskerem Mees zich naar de sterren. Het nummer zet de toon voor wat komen gaat: een avond vol kleine gitaartokkels en gepaste cellostrijksels, gecombineerd met puur zangtalent. Dat ze op DOK kon staan, had ze naar eigen zeggen niet verwacht twee jaar geleden, zeker omdat ‘de venue’ klaar is om afgebroken te worden.
“Seasons Shift” is simpelweg een topsong. En met “Parking Lot” kreeg het geheel genoeg energie, waarbij een pauze in het nummer steeds zorgde voor een sterke aanzet. Zelden hoor je iemand zo’n mooi geluid maken van stilte. Minimalistisch én krachtig. Een song die trouwens volledig af was en zonder titel de wereld werd ingestuurd. Het toont aan hoe bij Meskerem Mees alles gewoon organisch groeit, zonder zichzelf al te serieus te nemen.
“Don’t Ask Me” ging dan weer binnen als soulfood. Er was een glansrol weggelegd voor celliste Febe Lazou, met een fantastische tweede stem, naast het klassiek cellospel.
We hoorden tegelijkertijd het achtergrondgeluid van de stad, wat er vreemd genoeg perfect op aansloot. Intimiteit versus chaos.
“Great Dandelion” ging dan weer wat meer de folky ballad tour op. Stel je de soundtrack bij een scène van ‘Vikings’ voor, waar een dode koning met een vlot of bootje het water op wordt gezet.
Hoogtepunt van de set volgde natuurlijk met “Joe”, gevolgd door “Queen Bee”, die voor wat gitaarschwung zorgde. “The Writer” kabbelde lekker weg op het einde. Meskerem zingt over wat ze vroeger had willen worden. Wij zijn blij dat het gelukt is, en dat ze haar schrijfsels ook wil brengen voor een publiek.
“Hopelijk gaat het goed, dit hebben we er nog last minute ingestoken”, klonk het wanneer ze de cover van ‘The Young People’ inzetten. De twee draaiden hun stoel een kwartslag zodat ze naar elkaar keken en lieten het publiek even voor wat het was. En als je achteraf het origineel nog eens opzoekt en Meskerem Mees mist, dan weet je dat ook dit weer helemaal goed zat.

Meskerem Mees ging van Pottes naar het firmament. Wij hopen dat we er nog een eindje met haar mogen verblijven …

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/meskerem-mees-18-06-2021.html

Organisatie: Democrazy, Gent