Molchat Doma - Een Black Celebration uit Wit-Rusland

40 jaar na datum worden post-punk, new wave en synthpop omarmd door een nieuwe generatie die er haar eigen twist aan geeft. Zeker in Oost-Europa zijn deze genres altijd populair gebleven, omdat ze een uitweg bieden aan het grauwe bestaan van de prefab woonblokken.
Uit die wereld komt Molchat Doma, een drietal uit Minsk, Wit-Rusland. Dankzij de sociale media zijn die op heel korte tijd doorgebroken in West-Europa, wat niet voor de hand liggend is, want alle nummers zijn in het Russisch en de bandleden spreken geen woord Engels.
Na hun tweede plaat 4Etazhi4 (2018) brachten ze in volle lockdown hun derde plaat uit, ‘Monument’ (2020). De band gebruikt op hun platenhoezen een beeldtaal die brutalistische Oostblokarchitectuur combineert met surrealisme.

De Orangerie was uitverkocht, en hier en daar vingen we Oost-Europese klanken op, dus de Russische diaspora was alvast present. Verder een gevarieerd en jong publiek, het was niet zo dat enkel de goth-fans afgezakt waren naar de Botanique.
Molchat Doma begon er aan met “Kletka” even na negen, en het viel meteen op dat de nummers een ander jasje gekregen hadden: terwijl de klank op plaat steunt op keyboards en drumcomputers die schatplichtig zijn aan Depeche Mode en zelfs The Human League, werd dit live vertaald naar een droge postpunk-bas en  de ‘water’ gitaarklank die zo kenmerkend is voor The Cure ten tijde van ‘Pornography’.
Pavel Kozlov produceerde die klank trouwens op een Flying V-gitaar, die je eerder met foute hairmetal dan met new wave associeert. Waarover Egor Shkutko, frontman met kenmerkende druipsnor zong, hadden we het raden omdat onze Russische woordenschat zich beperkt tot een vijftal woorden, maar het klonk in ieder geval sfeervol en melancholisch. De man vertelde ons ook niet waarover hij zong, zijn bindtekst beperkte zich tot een beleefd ‘Spaziba’.
Molchat Doma pikt niet alleen uit de vroege jaren tachtig met de Linn drum die monotoon maar verdomd dansbaar klonk, maar ook de jaren negentig passeerden met filterbankklanken uit de Belgische newbeat en techno. In die zin lijkt Molchat Doma een beetje op onze The Haunted Youth, die ook een sound van een vorige generatie heruitvinden.
De Wit-Russen zetten ons even op het verkeerde been, we dachten dat ze “A forest” van The Cure zouden coveren, maar ze hadden enkel de baslijn gepikt in hun eigen “Tansevat”.
Het laatste halfuur werd het meer dansbaar, je zou kunnen zeggen dat de band transformeerde van Joy Division naar New Order met nummers als “Diskoteka”, “Na dne” en bis en tevens bekendste nummer “Sudno”, dat door het publiek joelend onthaald werd.

Een sterk slot van een sfeervol maar ook best energiek optreden, een ‘Black Celebration’ waarmee bewezen werd dat inspiratie overal tot bloei kan komen, zelfs uit de meest onverwachte plaatsen zoals het naargeestige Minsk.

Setlist: Intro/ Kletka/ Zvozdy/ Lyudi Hadoyeli/Toska/ Otveta net/ Udalil tvoy nomer/ YA Ne Kommunist / Obrechen/ Leningradskiy blues/ Lyubit' i vypolnyat/Doma molchat/ Volny/ Kryshi/Utonut’/Tishina/ Tantsevat'/ Ne smeshno/Diskoteka/ Na Dne
Bis : Sudno (Boris Rizhiy)

Organisatie: Botanique, Brussel