Low - Duister, dieper en intenser dan ooit

Al 29 jaar lang brengt Low het beste van de slowcore indie rock-wereld. Hun laatste plaat ‘Hey What’ (2021) borduurt verder op de fuzzy productie van ‘Double Negative’ (2018) met nog steeds voldoende interessante elementen om origineel te zijn. Om te weten hoe Low die laatste plaat live overbrengt, moesten we ons begeven naar de Trix.

De treingoden waren ons deze avond niet gezind. Hierdoor moesten we een groot deel missen van het supersonische Doom van Divide and Dissolve. Met heel wat versterkers was er geen tekort aan een loeiharde rock. Het beetje dat we konden meepikken was alvast onversneden sludge/doom zoals je die zou verwachten. In het afsluitend nummer ging het van uptempo naar een heel zware en logge brij. Niets onverteerbaar want de manische drums ondersteund met de slide noise waren wel nog meeslepend. Leuk opwarmertje.

Tijdens de verpozelijke pauze werd het podium gestript tot het pure essentiële waarmee Low wel gekend hun live muziek overbrengt. Nieuw en wat later bleek vooral heel effectief, waren de drie lichtzuilen die voor de nodige projects zorgden. Zeer onopvallend kwamen Alan Sparhawk, Mimi Sparks en gelegenheidsbassiste Liz Draper op kousenvoeten hun plaats innemen. Het doel was zeer duidelijk: hun laatste plaat Hey What quasi integraal brengen. “White Horses” zette de toon voor de rest van het nieuwe materiaal. Het stokkend gitaareffect dat naadloos aansloot bij de verknipte synchrone lichtprojecties, was een terugkerende patroon. Al in het tweede nummer “I Can Wait” was daar de typische prachtige samenzang van Sparhawk en Sparks. “All Night” klonk qua zang van Sparks betrekkelijk poppy maar het geheel zorgde - mede door fameuze basmelodie - al voor een eerste indrukwekkend hoogtepunt. “Hey” was dan een persoonlijk hoogtepunt voor Spark waar ze de leiding nam in de zang. “Days Like These” begon aanvankelijk rustig maar even werden we met verstomming geblazen wanneer we halfweg sonisch omvergeblazen waren. De rustige bijna-balad “Don’t Walk” moest alvast ook niet onderdoen.
Die nieuwe plaat klonk dan al enorm overtuigend, nog meer duister en dieper dan wat we gewoon zijn van Low maar dus allesbehalve bevreemdend. Afsluiter van de eerste concerthelft “The Price You Pay (It Must Be Wearing Off)” was een waar genot waarbij het publiek uitbundig wiegde, headbangde of diep genoot (met de ogen) gesloten.

De tweede helft was secuur samengesteld met ware indieparels uit verschillende van hun vorige platen. Contrasterend met het nieuwe duister materiaal was het vlot gespeelde “Congregation”. Vanaf de eerste noten werd daarna het zeemzoete “Sunflower” onder luid gejoel ontvangen. De geprojecteerde neergaande zon versterkte het hartverwarmend effect dat Low naar op zoek was. “Disarray” was ook visueel een streling voor het oog waarna Sparhawk de lichttechnicus zeer terecht bewierookte. Ook het sterrenschouwspel op de schermen tijdens “Plastic Cup” zorgde net voor dat tikkeltje meer. “Monkey”, een ander hoogtepunt, was met die diepe baritonstem van Sparhawk en het beukende gedrum van Sparks, gewoonweg af. Naarmate het concert vorderde werd de frontman spraakzamer en stortte vaak zijn dankbaarheid uit, wat uiteraard wederzijds was. Tijdens “Especially Me”, dat trouwens zo zou passen in de tracklist van het nieuwe Hey What, had het drietal er duidelijk veel plezier en voldoening in om voor zo’n dankbaar publiek te staan. Ze mogen al dan vaak afgesloten hebben “Nothing But Heart” maar ook deze keer baande dit prachtnummer zich vlot naar de diepste delen van ons hart. Een pure verwennerij dat afgesloten werd met “Two-step” en het bedriegelijk rustige “When I Go Deaf”.

Ook al hebben ze er al vele jaren opzitten en hebben ze een indrukwekkende oeuvre samengesteld, toch blijft Low immer relevant en boeiend. Iets wat ze ook deze avond opnieuw hebben bewezen.

Setlist
White Horses - I Can Wait - All Night - Disappearing - Hey - Days Like These - Don't Walk Away - More - The Price You Pay (It Must Be Wearing Off) - Congregation - No Comprende - Sunflower - Disarray - Plastic Cup - Monkey - What Part of Me - Especially Me - Nothing but Heart - (Encore:) Two-Step - When I Go Deaf

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1902-low-04-05-2022
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1901-divide-and-dissolve-04-05-2022

Organisatie: Trix, Antwerpen