Monolithe Noir, een trio, brengt een mengelmoes aan stijlen die vooral een hypnotiserende impact hebben alsook inwerken op de dansspieren. Opgelet bonkende beats hoef je niet te verwachten. Antoine Pasqualini heeft een rits rockbands doorlopen en trok de kaart van ambitieuzere en conceptuelere projecten (met name Arch Woodmann, die drie albums uitbracht); hij stelt zijn expansieve muzikaliteit in dienst van Monolithe Noir nu. Antoine's muziek is wat onvoorspelbaar.
Vierenveertig minuten lang neemt Monolithe Noir je mee naar een bevreemdend mooie wereld, met een donker kantje; er is echter een lichtje aan het einde van de tunnel, waarbij je niet verzandt in een duistere brij van depressie. Kortom, licht en duister worden tot kunstvorm verheven.
Er is ook een filmisch kader, een beeldvorming die zorgt dat het de perfecte muziek is voor films of TV series. 'Rin' biedt vreugde én pijn, terugblikkend en vooruitkijkend in het leven.
Het totaalplaatje van de plaat telt. Het klinkt avontuurlijk. Er zijn tal van onverwachte wendingen, die ons weten te verrassen. Op die manier zijn we uitermate geboeid en is dit een bijzonder kunstwerkje om te koesteren
 
Tracklist: Balafenn 05:35 Finvus 04:40 La Source 03:22 Brik 04:27 Morse 04:08 Askre 03:54 Rin 03:40 Barra Bouge 04:57 Landmaerck 05:56 Viellism 02:39

Elektronica
Rin
Monolithe Noir