Vive La Fête - Al 25 jaar explosief in feestjes

‘Het zilveren jubileum van Vive la Fête, dat vraagt om een stroomstoot als gift’, moeten Danny Mommens en Els Pynoo gedacht hebben. In Brugge gaf de iconische electro band al hun energie aan hun publiek.

De band schoot uit de startblokken met een banger van jewelste: “Nuit Blanche” is een soort Lio on steroids. De band bewees zo meteen niet alleen op de nostalgie te teren, ook vandaag klinkt Vive La Fête nog relevant. “Tokyo” heeft dan weer wat meer vibes van Soulwax en de echte technokant van de band. Sowieso zijn Danny en Els nooit vies geweest van wat herhaling in hun sound. De hits van album ‘Grand Prix’ moesten dan nog komen. Met “Hot Shot” toonde Els – op blote voeten – zich een eerste keer van haar meest kirrende kant, geflankeerd door de springende riedels van de keyboards. Die waren trouwens doorheen heel de set on point, en leken bij elk nummer weer een versnelling hoger te schakelen. Danny pakte voor het eerst de leiding in het Duits bij “Quatsch”, Els timede haar tralala’s en jaja’s perfect. Ook “Liberté” en “Exactement” hadden een ongelooflijke elegantie en stijl in zich. Alsof het de receptie was vooraleer de echte zwijnerij kon beginnen. Zwevende deuntjes in een saus van keys, op een bedje van strakke baslijn.
“’t Is hier warm wi!”, leidde “Touche Pas” in. Met de energie dat Pynoo in de show steekt, konden we dat zeker geloven. Ook in het publiek zagen we ettelijke pareltjes zweet lopen, gepaard met enthousiaste danspasjes. Daarna was het nog eens tijd om Danny de lead te geven bij “Everybody Hates Me”. Een nummer dat we op de plaat altijd wat platjes leken te vinden, kreeg live echt wat rock ’n roll in de set te brengen. Els Pynoo voelde zich wat belachelijk bij het roepen van de aah’s en ooh’s, maar ‘als David Byrne van Talking Heads dat doet, dan durf ik dat ook’, verdedigde ze zich. Het was de intro voor de explosie van het feestje. Met “La Verité” en “AC” werd het publiek opgezweept. Zeker die laatste kreeg iedere keer een extra couche of versnelling, waardoor het extreem dansbaar werd.
En nog had Vive la Fête er nog niet genoeg van. Het tandboor-introotje leidde bisnummer “Maquillage” in. Tussendoor wat tetris tonen en dreunende beats, gepaard met Els die haar zangtalent nog eens extra in de verf zette door op het einde de toon ellenlang aan te houden. Meteen volgde “Noir Désir”, waardoor ze zichzelf geen rust gunden. De screams van Pynoo zinderden en ze haalde er zelfs de ukulele bij.
Als afsluiters kregen we een heerlijke cover van “Popcorn” en “2005”. Met een kleine elektroshock werden we weer buiten gestuurd.

Vive La Fête verloor duidelijk nog geen pluimen, zelfs na 25 jaar kregen we nog kriebels in onze buik.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5772-vive-la-fete-01-03-2024.html?Itemid=0

Organisatie: Sound & Vision (ism Cactus Club, Brugge)