Kennismaken met St Germain deden we vijftien jaar terug … Ludovic Navarre is de man achter St Germain , die debuteerde in 2000 met ‘Tourist’ , die handig inspeelde op de rage van sensuele, zomerse lounge met jazz , blues en triphopsounds.
St Germain had een heuse band achter zich met sax, trompet , flute en percussie, zorgde voor een breed opengetrokken geluid en sprak de dansspieren aan door de rustige , repetitieve voortkabbelende beats, die door de ritmiek en de grooves uptempo konden klinken .
Een avontuur , een ‘joie de vivre’ dat ontspannen, swingend was door songs als “Rose rouge”, “So flute” en “Sure thing”.
Hij wou bewust geen herhalingstoets van ‘Tourist’ en ging net als Stef Camil Carlens op avontuur in Afrika. Hij vond Malinese muzikanten en vocalisten, en afro en desert blues kregen een voornaam plaatsje op de nieuwe titelloze plaat, wat sterk overtuigt .
Een muzikale ontdekkingstocht die Moby, Little Axe , RL Burnside, Tinariwen en ons eigen Buscemi samenbracht . Een puik resultaat , waarbij we in hogere sferen komen of heupwiegend gedropt zijn in de Sahara of in de jungle.
Live opnieuw een heus collectief op de stage met traditionele Afrikaanse instrumenten als de kora, de balafon en de n'goni , die broederlijk samengaan met de elektrische gitaren, flutes , piano's, saxofoons en zijn kenmerkende electro-vibes .
Je wordt meteen meegevoerd in die zalvende hypnotiserende sound. De zomerse single “Real blues” opent, is warm, knus , energiek, met de stem van de legendarische Texaanse bluesman Lightnin' Hopkins op de achtergrond; de gitaarriedels intrigeren en de ritmische percussie prikkelt, dweept op en klinkt aanstekelijk. Heerlijk zoiets . Een dampend, smachtend sfeertje hebben we!
St Germain loodst ons doorheen de plaat met rustige housy beats en de unieke instrumentatie. “How dare you” (met Zoumana Tereta) kenmerkt die desert blues. “Sitting here” dan (met de stem van Nahawa Doumboa) wordt prachtig ingeleid door het gitaarspel en maakt de reis doorheen Mali compleet . Aangename grooves dwarrelen over ons heen.
We zijn duidelijk te vinden voor de aangenaam voortkabbelende grooves van die afroblues/jazzlounge. Puike return.
Die Ryan Adams is een belangvol sing/songwriter binnen de rootspop . Hij heeft al een pak platen uit , maar verbaast hier om net de songs van de Amerikaanse countryprinses , Taylor Swift, die intussen een popkoningin is geworden , van haar plaat ‘1989’ , veruit de best verkochte plaat, te coveren van begin tot einde in zijn eigen stijl .
Inderdaad , de nummers worden omgebogen naar zijn eigen kenmerkend stijlenpalet , met die emotievolle , gevoelige tune. De elektrische productie is uit de nummers , bijgevolg we krijgen een reeks afwisselende sfeervolle en ingenomen poprockend nummers . “Welcome to New York” , “Style” zijn breder van opzet , “Out of the woods” bouwt op en de kwetsbaarheid ervaren we op de sobere “Bad blood” , “Wildest dreams” , “How you get the girl” en “This love”; op de andere horen we net ook die fijngevoeligheid van een Swift terug . Beide kampen kunnen maar tevreden zijn met zo’n plaat .
Een verrassend sterk en bloedserieus album.
Eenvoud siert bij de Ierse rockers Raglans . Ze hebben een leuke sfeervolle, vrolijke , opgewekte plaat uit , met het nodige (spel)plezier gemaakt en die een zeker samenhorigheidsgevoel uitstraalt . “Diggin holes” en “Lady roll back the years” brengen je meteen in de juiste stemming . Fris , sprankelende uptempo songs. Daarna komt het popgevoel sterk naar voor en klinkt het wat gewoontjes , maar nog wel steeds goed . De meer sfeervolle “Not now”, “High road” en “Born in storms” tonen dat het kwartet breder kan gaan. Tussenin nog eens wat meer knallen met “The man from Glasgow”, die onderstreept dat het rockend concept het sterkst is.
Een gretig bandje alvast , die al een behoorlijke livestatus hebben opgebouwd en geknipt zijn voor de zomerfestivals!
Zeven jaar liet Mercury Rev , rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue , op zich wachten om nieuw materiaal , ‘The light in you’ uit te brengen . Niet dat ze volledig verdwenen waren, nee , af en toe zagen we hen wel op een festiviteit , met band of met hun twee.
Hun charmante , warme melancholische dreampop , die ons naar de sterrenhemel voert, is ergens tussen de psychedelica van Flaming Lips en Sigur ros te situeren. En kan dus ook in een grillig decor onderworpen worden, wat de song afwisselend mooi , intens, levendig, spannend maakt :
Op die nieuwe hebben we een beetje van alles uit de Mercury Rev stal , van eenvoudige sferische pop naar weelderigheid, van dat kenmerkend droom ‘oceaan’gevoel tot het meer open trekken door effects , orkestratie en dramatiek , gotiek , theater , wat ze brengen in heel wat wisseling van structuren en stemmingen , die innemend , broos , kwetsbaar als extravert, gedreven, hitsig kunnen zijn .
Er valt veel te beleven dus , en op die manier laveren we dan van een sfeervolle “Amelie”, “You’ve gone with so little for so long” , naar de mistige effects van “The queen of swans”, “Central park east” en “Are you ready?” . Verder genieten we van die variatie in het genre met het filmische “Autumn’s in the air” en de uptempo inslagen van “Sunflower” en “Rainy day record”.
Zanger Jonathan Donahue zweeft al een ballerina, dirigeert en voert ons mee in dit concept . De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets uniek en apart .
Even voorstellen? Suns of Arqa … Sinds het debuut van Suns of Arqa in 1979 heeft deze Britse cult band een indrukwekkende catalogus opgebouwd met meer dan 35 albums, talrijke singles en remixes. Hieraan werkte heel wat artiesten mee uit de Britse muziek scene zoals o.m. Adrian Sherwood, Raja Ram, John Leckie, Youth, Alex Patterson, The Orb, Zion Train, John Cooper-Clarke, Guy Called Gerald, Gaudi, 808 State, Prince Far-I, Muslim Gauze, Professor Stanley Unwin en vele anderen.
De muzikale Shaman Michael Wadada kondigt met pijn in het hart maar met erg veel dankbaarheid na bijna 4 decennia dat de ongelofelijke reis van Suns of Arqa haar einde nadert. Wat startte als een muzikaal visioen tijdens een roadtrip naar Kingston, Jamaica om de legendarische reggae artist Prince Far-I te bezoeken, resulteert nu in een concrete solo reis met de release van het nieuwe album ‘Wadada’ op het Belgische label Tracks and Traces. (Bron: Starman records)
Alles wordt in elkaar verweven in zijn wereldmuziek , die uiterst aangenaam , aantrekkelijk , aanstekelijk , dansbaar klinkt . De plaat wordt ook mooi bevolkt door Indische artiesten die net die wereldtrip ietsje kleurrijker en groovy maken . Een kosmische trip van “All along the watchtower” in verschillende remixes , naar “Tomorrow never knows” tot “All you need is dub” , die je meevoeren in die fascinatie en muzikale originaliteit .
Het album is tevens een eerbetoon aan alle muzikanten die in het verleden deel uitmaakten van Suns of Arqa. Puik werk!
El Vy is de samenwerking tussen The National zanger Matt Berninger en Menomena/Ramone Falls lid Brent Knopf. Het stond al lang op stapel, maar door de drukte kon het pas nu zijn doorgang vinden . Knopf legde de muzikale basis voor de plaat , waar Berninger zijn muzikale ideeën en teksten op losliet.
Een melancholiek grillig , groovy poprock decor wordt opengetrokken , met dampende funk en soul. Er is de kenmerkende slepende donkerte van The National bepaald door de verhalende baritonzang van Berninger. De titelsong springt er op uit , maar “I’m the man to be” , “Paul is alive” met indringend gitaargepengel of een sfeervol “No time to crank the sun” en een extravert “Happiness, Missouri” misstaan ook niet .
We hebben hier een goed samenwerkingsverband, niet uniek of groots …
Die Bert Dockx is een muzikaal talent en kameleon . Met Flying Horsemen is hij al toe aan de vierde plaat , maar zijn aanwezigheid bij Dans Dans en ook z’n Nederlandstalig soloproject Strand zijn evenzeer te koesteren .
Een heuse band ruggesteunt Flying Horseman waar we ondergedompeld worden in een boeiende reeks dat extravert als ontroerend klinkt, steevast met een donkere ondertoon . Een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een sterke repetitieve, opbouwende ritmiek horen we in de songs , die sober , kleurrijk als complex kunnen klinken . Sing/songwriting en ‘band’ gevoel gaan hier samen . Indie, americana en blues zijn in elkaar gevlochten , w at een evenwichtig geheel oplevert . Een uniek , apart geluid in allerhande wisselingen en stemmingen .
Mooi , overtuigend wat we hier toch allemaal horen. “Money” met een link naar Cave en die sferische afsluiter van een titelsong intrigeren sterk door de onrust , onheil die ze uitstralen o.m. door soundscapes . Openers “Wild colours” en “Faithfully yours” kenmerken zich door een diepgaande gitaarsolo; een intieme “We are one”, “Sunsets” en “Chaos” tonen een andere kant .
Dit is materiaal dat bij de keel grijpt en door de variaties je in verwarring achterlaat … Flying Horseman komt opnieuw sterk voor de dag …
Lana Del Ray aka Lizzy Grant biedt wel iets speciaals in de muziek; we horen broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromantiek, onder haar diepe indringende vocals. Zij komt ergens uit op een soundtrack van Twin Peaks (Angelo Badalamenti) , een Tarentino – Morricone soundtrack (check het recente ‘The Hateful 8’ maar eens!) of de trippop van een Tricky en Potishead .
We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende tunes en zoete orkestraties, vakkundig uitgewerkt. Het album neigt iets meer naar het debuut ‘Born to die’ en is minder direct dan ‘Ultraviolence‘ .
De songs voelen diep mysterieus als zwoel , exotisch aan, zijn dromerig of hebben een fatale indruk . “High on the beach” en haar cover van Nancy Sinatra “Don’t let me be misunderstood” onderstrepen sterk dat gevoel .
Toegegeven, net als bij de vorige platen sijpelt de eenvormigheid door , maar die emotionele muzikale schemerzone is en blijft iets unieks …
We houden wel van die Nederlandse vrouwelijke sing/songwriters . Naast Roosbeef, Maaike Ouboter is Eefje De Visser ook al een vijftal jaar bezig haar eigen weg uit te slaan . Ze heeft al een handvol platen uit en met deze nieuwe ‘Nachtlicht’ overtuigt ze opnieuw . De weemoed in poëtische teksten gegoten zijn het uitgangspunt in rijk gelaagde arrangementen, die een stevige portie elektronica toebedeeld krijgen .
In die zorgvuldige arrangementen krijgt de melancholie extra diepte . Een sferische sound , die een Mediterrane invloed verraadt door die zalvende elektronica, marimba’s , percussie en wisselende ritmes .
De single “Scheef” , opener van de plaat, nodigt ons op gepaste wijze uit . “Naartoe” , “Jong” en “Staan” zijn alvast breed gearrangeerd . “Wakker” , “Luister” en “Wel” zijn dan die nummers die haar sing/songwriting in soberheid en intimiteit ondersteunen. Mooi plaatje!
Wauw! Wat zijn wij onder de indruk van het debuutalbum van Cataya, een samenwerkingsverband van zes muzikanten uit België en Duitsland! De heren verdienden hun sporen met verschillende muzikale projecten vooraleer ze eind 2014 besloten om de krachten te bundelen.
‘Sukzession’ is het eerste tastbare resultaat dat al in 2015 werd uitgebracht. Cataya maakt op dit werkstuk een vernuftige mix van postrock, postmetal, ambient, doom en sludge Opvallend is dat de vier tracks afklokken tussen de negen en dertien minuten. Bij dergelijke, lang uitgesponnen nummers hebben we na enkele minuten dikwijls de neiging om op de skip-toets te duwen, hier hebben we dat echter geen seconde.
Het zestal weet hun donkere, gelaagde en atmosferische nummers zeer vernuftig op te bouwen en slaagt erin om binnen één- en hetzelfde nummer verschillende sferen en emoties op te roepen. Dit album klinkt zo volwassen en afgewerkt dat het amper te geloven is dat Cataya amper een dik jaar bestaat.
‘Sukzession’ is verplicht voer voor fans van Godspeed You Black Emperor!, ISIS en andere This Will Destroy You’s.
Nu zijn we op het Gentse label Consouling Sounds al wat gewoon wat betreft donkere, en minimalistische albums maar de plaat van Innerwoud is wel heel bijzonder. Pieter-Jan Vanassche, de man achter Innerwoud, heeft met ‘Mirre’ een uniek maar gitzwart album gecomponeerd dat volledig opgebouwd is rond z’n bas-instrument. De vier tracks bestaan uit gelaagde, lang uitgesponnen bas drones en wat soundscapes die resulteren in een bijzondere mix van klassieke met meditatieve muziek. Slechts mondjesmaat horen we de bezwerende vocalen van Lydia Debeer. Vanassche bewijst op dit werkstuk dat hij een meester is in het spelen met geluid, ritme en stilte en zuigt op een haast contemplatieve manier de luisteraar mee in zijn duistere wereld. De tristesse en de melancholie vergen heel wat van de luisteraar en zorgen voor een album dat men niet zomaar om het even waar en wanneer door de speakers laat galmen.
Zelf ontdekken kan via https://innerwoud.bandcamp.com/releases .
Nieuw werk van het Vlaams/Nederlandse metalcollectief van Spoil Engine, daar kunnen wij alleen maar om juichen! De band heeft (terecht) een cv om U tegen te zeggen: ze speelden verschillende keren op Graspop en traden op in het voorprogramma van acts als Motorhead, Megadeth, Prong en Fear Factory. Bovendien brachten ze vier sterke full albums uit op ondermeer het befaamde Roadrunner Records en met “Breathe” hadden ze zelfs een fijne single die heel wat airplay op de radio wist te scoren. ‘Stormsleeper’ heet hun nieuwe EP en die brengen ze (vreemd genoeg) uit in eigen beheer.
Gezien brulboei Niek Tournois eind 2014 de band verliet, is het nu frontvrouw Iris Goessens die instaat voor de cleane vocalen en screams. Ze doet dat met verve en voegt duidelijk een extra pigment toe aan de sound van Spoil Engine. Op muzikaal vlak is de band deels trouw gebleven aan de succesvolle mix van melodieuze trash en moderne metal maar ze voegt daar bij momenten een lekkere scheut metalcore bij. Ook opvallend is dat Spoil Engine op dit plaatje regelmatig op de rem gaat staan en opteert voor diverse melodieuze passages. Symbool voor deze nieuwe aanpak is de hitgevoelige single “Stormsleeper” die je na twee luisterbeurten ongetwijfeld lekker meebrult.
Spoil Engine zorgde in ieder geval voor een gevarieerd, catchy plaatje die hun status van internationale metalact in de verf zet.
Nederlands 
Français 
