His Trust Fund - Ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren
His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere. His Trust Fund’s eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).
Eind januari brengt His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit ‘The Free Market Love You’. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie.
We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold.
His Trust Fund bestaat al enkele jaren en heeft o.a. een EP uitgebracht. Hoe is alles begonnen?
Het is eigenlijk begonnen toen ikzelf een gitaar heb opgepakt circa 18 jaar geleden. Ik heb toen bij verschillende bandjes gespeeld waaronder The Bony King Of Nowhere helemaal in het begin. Door die ervaring is de interesse beginnen groeien om zelf een band op te richten. Dat is ondertussen tien jaar geleden. En dan ben ik met de gitarist Menno, die nog steeds in de band zit, begonnen met ‘His Trust Fund’.
Wat waren de hoogtepunten tot nu toe?
Ons release concert in De Studio vond ik zeer fijn. Eigenlijk hoop ik dat deze plaat die we nu uitbrengen een hoogtepunt mag worden, daar gaan we voor.
Je laat je omringen door top muzikanten, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat was een proces van lange adem. De gitarist heb ik meer dan tien jaar geleden al gevonden. Dan zijn er twee andere contrabas spelers geweest voor ik bij de huidige ben terecht gekomen. Het is allemaal verlopen via vrienden die ik ondertussen al had binnen de muziekwereld.
Ik heb gelezen dat met de release van ‘The Free Market Loves You’ een jongensdroom in vervulling gaat
Misschien dan eerder een tienerjongensdroom, doordat ik op mijn 15ste weinig zin vond in het leven, maar wel veel zin vond in het luisteren naar artiesten als Bob Dylan, Neil Young, Creedence Clearwater Revival en dergelijke. De muziek van mijn vader eigenlijk. Allemaal gitaar gebaseerde muziek. Ik heb hiervoor dan ook een enorme adoratie opgebouwd door de jaren heen. Sindsdien is die wens er altijd geweest om dit soort album te kunnen uitbrengen.
‘The Free Market Loves You’ is ook een eerbetoon van een idealistische romanticus aan de liberale meritocratie die je grootgebracht heeft, lees ik in de biografie. Kun je daar meer over vertellen?
‘Meritocratie’ is een samenleving waar mensen worden beloond naar gelang hun kunde en vaardigheden. Ik heb het altijd een beetje moeilijk gehad hoe de wereld gestructureerd is geweest. Ik ben op dat vlak een idealist, je kunt je ertegen verzetten maar je kunt je niet buiten die wereld denken. De titel van de plaat is dan ook enerzijds oprecht, anderzijds ook sarcastisch. Ik ben bijvoorbeeld zeer blij met de kansen die ik krijg, dat is niet altijd evident. Maar tegelijkertijd stel ik me daar heel veel vragen bij.
Betreft kansen krijgen , zou het niet gemakkelijker zijn om in de UK of Amerika te wonen i.p.v. in België om deze plaat aan de man te brengen? Vooral wat het financiële plaatje betreft?
Ja, maar tegelijkertijd is er daar dan ook veel meer concurrentie. En het is ook vaak lastiger leven in die landen denk ik, vooral als je naar onze sociale zekerheid kijkt , die vind je nergens anders. Daar heeft de lagere klasse het veel slechter dan bij ons. Net door die sociale zekerheid die je daar niet hebt. Of heel weinig. Ik hoop dat mijn muziek echter internationaal genoeg zou moeten zijn om ook daar via ons land voet aan de bodem te krijgen.
In je nummers gedenk je de oeuvres van Paul Simon, Bob Dylan, Nina Simone, Caetano Veloso, … artiesten van een vervlogen periode, die jou nog steeds het meest naar de keel grijpen. Waar komt de adoratie voor deze artiesten vandaan?
Die adoratie komt inderdaad vanuit de platenkast van mijn vader. En ook van mijn moeder, al was dat daar dan de zachtere kant. Als 15-jarige prikkelde me dat enorm, en nu nog steeds eigenlijk. Je krijgt een vakmanschap bij die artiesten dat je nu minder ziet; om een voorbeeld te geven Bob Dylan was een folk zanger die later meer pop muziek is beginnen brengen. Het heeft er ook voor gezorgd dat roots muziek geen echte roots meer is, alles is globaal geworden. Het is ook iets dat niet meer echt mogelijk is , en net dat verleden toen het wel mogelijk was , sprak en spreekt me nog steeds aan dus.
Ik vind het wel opmerkelijk dat je naar de platenkast van je ouders teruggrijpt, ik herinner me als ik 15 was dat ik me eerder daar tegen afzette door bijvoorbeeld punk te luisteren?
Dat heeft ook een grappige voetnoot, want toen zei mijn vader ook ‘’zet die muziek eens af’’ (haha) Ik luisterde ook naar andere dingen zoals bijvoorbeeld Rage Against The Machine, Nirvana en zo. Maar ik las ook in interviews dat Kurt Cobain bijvoorbeeld fan was van Neil Young tot David Bowie. Om maar te zeggen dat het bij mij ook zoiets is.
Wat me opvalt, ik hoor een vleugje Leonard Cohen en Jeff Buckley, vol weemoed die mijn hart intens verwarmt. Zoals enkel artiesten van dat kaliber dat kunnen. Bewuste keuze?
Leonard Cohen is zeker mijn held, ik vind hem één van de grootste dichters van de vorige eeuw.. Ik vind dat ook een heel aimabele mens , of hij dat is geweest voor zijn omgeving laat ik in het midden. Maar zijn interviews zijn zeer inspirerend. Zijn muziek en teksten leunen ook dicht aan bij zichzelf. Iets heel persoonlijk, en dat spreekt me enorm aan. En dat is het bij mij ook, een heel persoonlijk verhaal eigenlijk.
Er schuilt eveneens een verdoken melancholie in de muziek vind ik
Dat is gewoon een gevoel dat nauw aansluit bij wie ik ben. Ik ben zeer melancholisch van aard, zonder meer. Ik denk graag na, soms teveel zelfs. Ik ben ook iemand die daar soms moedeloos door word. Dat is dus eigenlijk gewoon wie ik ben. Ook al geef ik die indruk niet direct, dat is wat zich afspeelt in mijn onderbewustzijn.
Heb je al reacties gekregen van mensen die al iets hebben gehoord van de plaat eigenlijk?
Buiten mijn vriendenkring niet veel eigenlijk, de plaat is wel verstuurd naar verschillende journalisten. Wat ik dan hoor via het promotiekantoor is dat het wel goed ontvangen wordt. De laatste concerten die we hebben gespeeld , kwamen veel van die nieuwe nummers in voor, en die werden toen ook goed ontvangen dus ja.
Wat zijn uw persoonlijke verwachtingen eigenlijk?
Ik hoop toch vooral op een groter bereik met deze plaat dan met ons vorige album. We hebben ook meerdere singles uitgebracht, we worden ook soms gedraaid op Radio 1 op een programma ‘Belpop late night’. Het is al beter dan niets. Ik hoop dat het vooral een navolging heeft. Om maar te zeggen, als je kijkt naar het oeuvre van bijvoorbeeld Tom Waits. Dat zijn niet echt hit machines maar die hebben hun vaste fan base die hen trouw volgt, ik hoop dat deze plaat een begin is om ook de trouwe volgers te vinden die ons blijven koesteren. En een eigen fan base te kweken.
Wat zijn, naast de release van dit debuut de eventuele plannen voor 2021?
We hebben een live stream in Trix om onze plaat voor te stellen, op 17 februari: https://www.facebook.com/events/noordersingel-28-2140-antwerpen-belgi%C3%AB/live-stream-his-trust-fund-trix-club/173332161205039/ . De rest is allemaal koffiedik kijken dit jaar, het is moeilijk om echt iets te plannen zoals het er nu naar uitziet. De meeste dingen die we hadden zijn afgelast.
Subtiel heb ik het dus al even over de coronacrisis gehad, want ‘eventueel’ , maar zijn er plannen in het water gevallen eigenlijk?
Normaal gesproken speelden we in de Handelsbeurs, Gent, en ook dat is nu niet mogelijk. We hadden ook graag in De Studio een release concert gehad, maar dat valt allemaal niet te regelen nu. We weten niet wanneer alles weer van start gaat.
Om op die streaming verder te gaan, ‘het nieuwe normaal’? Hoe sta je er tegenover?
Het is een oplossing, maar het nieuwe normaal liever niet. Ik zou dat dus heel jammer vinden. Het is een wederzijdse kruisbestuiving, publiek is een essentieel onderdeel van optredens. Je hebt die nodig. Om maar te zeggen je hebt een publiek van 600 mensen, tijdens een streaming concert weet je gewoon niet of die er zijn. Je mist gewoon de fysieke aanwezigheid van die mensen. Ook als publiek, je moet wachten en wat weet ik veel. Er is gewoon iets uniek van een concert beleving dat je nooit via streaming kunt creëren.
De impact van die streaming, ook van Spotify en sociale media is steeds groter. Heeft het dan eigenlijk nog zin om platen uit te brengen denk je?
Ja, mijn muziek staat ook op spotify. Maar ik heb nog altijd iets in handen, een plaat die je moet omdraaien en zo. Ook het geluid is toch heel anders dan via streaming. Ik denk dat er toch nog een behoefte bestaat bij mensen.
Sommigen zeggen dat het zorgt voor een rust moment waardoor ze meer beginnen muziek schrijven? En hoe zit dat bij jou?
Misschien zorgt het wel bij sommigen voor een zeker rustpunt, minder chaotisch en hectisch doordat ze meer tijd hebben, maar ook daar valt een kanttekening bij te plaatsen eigenlijk.
Hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven?
Ik kan me moeilijk voorstellen dat kunstbeleving niet zal zijn zoals het was. Het zou wel eens de onderlaag van de cultuursector zwaar kunnen aantasten. Het is erg moeilijk daar de vinger op te leggen. Ik vermoed dat er in de zomer een versoepeling van de maatregelen zal zijn, zoals vorig jaar, maar dat de grote evenementen pas in de zomer van 2022 van start zullen kunnen gaan.
Om af te sluiten. Wat zijn je verdere ambities als muzikant en als band? Heb je een soort doel dat je wil bereiken?
Vooral zie ik al uit naar het uitbrengen van een tweede plaat eigenlijk. Een akoestische plaat eventueel, en ja… moest het weer mogelijk zijn terug kunnen toeren. Dat is al een ambitie op zich tegenwoordig.
Is er nog een opmerking naar de wereld toe?
Vooral dat mensen minder angstig zouden mogen zijn, er is een zeker angstklimaat. Je moet voorzichtig zijn met mensen die het moeilijk hebben. Het is ook niet niets uiteraard, er wordt ons iets essentieel menselijk afgenomen: het gewoon elkaar ontmoeten. Maar angst is geen goede raadgever.
Pics homepag @Dries Segers
Dankjewel voor het fijne gesprek. Hopelijk tot binnenkort, echt live ?
Ansatz Der Maschine - Al de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis is mijn voornaamste ambitie
De West-Vlaamse band Ansatz Der Maschine brengt een soort meditatieve ambient met een klassieke, theatrale inbreng. Vier jaar na 'Tattooed Body Blues' bracht Ansatz Der Machine met 'Burial Songs' begin 2020 een album uit , opgebouwd als een klassiek requiem. 'Burial Songs' is niet meteen de meest opgewekte naam voor een album en toch is het geen gitzwart album geworden. Ook al is het thema ‘omgaan met verlies, dood en verdriet’. Je hoort en ziet veel lichtjes aan het einde van die tunnel.
Door de corona crisis zag de band hun release tour in het water vallen. Ook al waren er wat coronaproof concerten later in 2020. Onlangs speelde Ansatz Der Maschine een streaming concert in de Vooruit Gent, een organisatie van Sound of Ghent, wij waren er als de kippen bij.
Ons verslag kun je hier nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80627-ansatz-der-maschine-sound-of-ghent-intensiteit-in-het-kwadraat.html
We hadden een fijn gesprek met bezieler Mathijs Bertel.
Ansatz Der Maschine is eigenlijk begonnen als een eenmalig project van jou en Alexander, heb ik gelezen. Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Dan spreek je al van iets van zestien of zeventien jaar geleden eigenlijk. We zaten samen met elkaar op school. We speelden toen ook al bij enkele bands en werden wel eens gevraagd voor theaterfestivals of zo. Er werd gevraagd om eens iets samen te doen, en van het één kwam het ander. We hebben, ik en Alexander, eigenlijk enkele maanden intensief daar aan gewerkt, als 18 jarige terwijl we veel andere dingen konden doen (haha). Ik had dat opgestuurd voor een soort wedstrijd van KBC. We hebben die prijs gewonnen en dat zorgde voor wat feedback op de radio en zo, dus dachten we daar toch wat meer mee te doen. Wat dus in eerste instantie niet de bedoeling was , maar het winnen van die wedstrijd en alles daaromheen was een echte boost om dat net wel te doen. Alexander zat toen in Australië, en die moest dan bellen, een afstand die we moeilijk konden overbruggen maar het lukte toch. Alexander is er na zijn reis naar Australië wel vrij vlug uitgestapt, omdat hij er geen zin meer mee had, en het moeilijk kon combineren met andere activiteiten. Hij was er eigenlijk enkel het eerste jaar bij, maar alle credit naar hem toe, want we hebben de band samen gesticht dat is toch wel belangrijk om te vermelden.
Uiteindelijk is de band beginnen uitgroeien tot een achtkoppige collectief, ook nu weer hoe is dat proces ontstaan?
Het is pas sinds zeer recent een vaste line-up. We hebben heel wat formaties gehad, en veel gast muzikanten. Ik ken er nogal vrij veel, dat scheelt. In het begin was het enkel ik en Alexander, en van mijn standpunt uit zocht ik naar manieren om die Elektronica live toch uit te breiden. Daarvoor ben ik gaan zoeken naar muzikanten die perfect binnen dat plaatje passen. Energie geven naar het publiek toe, is voor mij het enige dat van belang is. Daarin wil ik groeien en voortdurend veranderen. Daardoor hebben we op elke plaat wel met andere muzikanten gewerkt, in oogpunt van het verhaal dat ik wilde vertellen. Al heb ik nu wel het gevoel dat we onze draai gevonden hebben, waardoor er dus toch een eerder vaste line up is ontstaan na al die jaren.
Wat zijn tot nu toe de hoogtepunten, het debuut ‘The Postman is a Girl’ was alvast een schot in de roos. Vertel ons wat meer?
Hoogtepunten? Het is doorheen de jaren altijd een beetje een hobbelig parcours van diepte- en hoogtepunten. Maar zo een hoogtepunt dat erboven uitsteekt was toch ons optreden in Koeweit. Dat was op vraag van de Belgische Ambassade. We zijn ook op TV geweest toen, het was dan ook niet zo evident om daar terecht te komen. Ook in de studio en zo, hoe ze de bandnaam in het Arabisch uitspreken en zo. We speelden ook in een zaal met een video wall zoals bijvoorbeeld Massive Attack, allemaal zeer overweldigend. Dat was dus een heel unieke belevenis .Voor de rest? We hebben ooit eens de Gentse Feesten op Sint-Jacobs afgesloten, het regende pijpenstelen voor het concert, en dat plein stond overvol tot ver naar achter. Een prachtig beeld.
Waren de nummers op jullie EP en eerste twee albums zo goed als instrumentaal? (correct me when i’m wrong) . Waarom de omslag naar zang (wat mij betreft een schot in de roos)?
Dat heeft gewoon te maken met het centrale gevoel waar ik naar op zoek ben als ik een plaat maak. En dan zoek ik de middelen die daarbij passen, op een bepaalde moment was dat een zangstem. En zo is dat geleidelijk gegroeid. Pas op, ik vind pure Instrumentale muziek op zich nog steeds heel leuk om te doen. Wat ik ook een beetje heb als componist, ik ben een heel onrustige ziel. Dat kan voor de muzikanten rondom mij een zegen of een vloek zijn. Ik hou van enorm veel afwisseling, ik kan na een minuut al weer met een ander idee voor de proppen komen. Daardoor gaat de muziek dus uit van elektronica naar prompt indie folk toestanden of zo.
Ik heb jullie eigenlijk via dat album ‘Heat’ leren kennen in 2012. Heeft die plaat bepaalde deuren geopend?
We kregen door die plaat wel iets meer airplay op de radio. Wat ook mooi vind ik, is dat we als band in dat typische club circuit kunnen spelen, en worden gevraagd. Dat is op zich niet zo evident. Maar daarin zijn we toch geslaagd. Met de vorige plaat was dat ook al een beetje, maar dankzij ‘Heat’ werden we toch wel iets meer een vaste waarde binnen dat typische club circuit, en daardoor is die plaat toch een springplank gebleken. Die kleine clubs waar je met honderd man of zo staat, die doe ik eigenlijk zelf het liefst. En dat is een voordeel , ook voor ons, dat we in ons land een fantastisch club circuit hebben.
Er werkten toen ook verschillende gastvocalisten mee aan deze plaat. Wanneer is Sophia (in zoverre dat klopt) uitgegroeid tot een vaste waarde?
Sophia heeft op ‘Heat’ een nummer mee gespeeld. Het werd nogal vrij vlug duidelijk dat zij vocaal perfect paste binnen het concept. Ik zocht eigenlijk ook een nieuwe zangeres, en in de zoektocht kwam ik toch bij Sophia terecht. Ik had in eerste instantie verschillende vocalisten, maar het moest nog live gebracht worden ook. Ik heb Sophia leren kennen via haar band Little dots , maar ze zit in veel andere projecten zoals STIL.. Zeker checken.
Eén van de redenen van dit interview is de release van ‘‘Burial Songs’ begin vorig jaar. Een filmische plaat met toch ook een persoonlijk en droevig verhaal?
Eigenlijk los van een verdriet dat we te verwerken hadden, is die plaat er gekomen, vanuit het idee ‘wanneer breng je de beste platen uit’, als je emotioneel op een punt zit dat je uw verdriet, pijn tot vreugde ergens kwijt moet kunnen. En dit was gewoon zo een moment om daarmee om te gaan, en dat een plaats te geven. Eigenlijk los van dat persoonlijke verdriet. Gewoon dus de aanvaarding en het verwerkingsproces. Er zijn wel bepaalde dingen gebeurd in die periode, maar eigenlijk hebben die daar dus rechtstreeks niet zoveel mee te maken. Het was pijnlijk, maar dat zijn dingen die iedereen wel eens meemaakt. Dus kon ik dat vrij snel een plaats geven. Maar het proces van die aanvaarding en verwerking vond ik wel een interessant concept om uit te werken.
Toch heb ik de indruk dat er telkens een zon schijnt achter de donkere wolken, het omgaan met verdriet en pijn is enorm vertegenwoordigd? Je mening?
Mooi dat je dit zegt, want dat is net het gevoel dat ik er wilde insteken eigenlijk. Wanneer maak je iets nostalgisch weemoedig of melancholisch als er een stukje zon in voor komt. Bij ieder nummer is dat ook heel anders. Die warmte en dat toch melancholisch donker, moet toch ook altijd een beetje positiviteit bevatten , vind ik.
Voor deze plaat is samengewerkt met een man waarvoor ik enorm veel bewondering heb, Amenra-frontman Colin H. Van Eeckhout. Hoe hij omgaat met het gegeven verdriet, dat is ware kunst. Hoe is die samenwerking ontstaan? En in hoeverre drukt hij zijn stempel op die plaat?
Onze eerste platen zijn gereleaset op Vlas Vegas label, dat komt van een cd winkel die op de Vlasmarkt in Kortrijk gelegen was . Er was de Band Hitch uit Kortrijk , die hadden dat label. En we speelden op de Label Night in De Kreun in Kortrijk. Daar heb ik ook Colin leren kennen. Nu de muziek van Amenra is echt overweldigend, je ontsnapt er niet aan als je een optreden van hen meemaakt. Ik was op zoek naar een spoken word inbreng, en kwam op die manier bij Colin terecht, ik stuurde hem de tekst door en hij was er direct mee weg. Colin is naast een heel begenadigd artiest gewoon een zeer beminnelijk mens. We hebben eigenlijk zeer goed samengewerkt om er een zeer mooie tekst van te maken. We hebben dan ook een clip opgenomen in IJsland , weer zo een andere mijlpaal.
Jullie hebben ook samengewerkt met Valgeir Sigurðsson? In sommige interviews lees ik dat je een enorme adoratie hebt voor IJsland, of bands als Sigur Ros en MUM? Heb ik het juist, waar komt die adoratie vandaan?
Die bands zitten een beetje in dezelfde lijn wat het soort melancholie betreft waarmee ik zelf mijn muziek naar voor breng. MUM was dat meer in de begin periode.
Wat Valgeir betreft , een zeer kalme mens om mee samen te werken.
Wat IJsland betreft, ik was daar eens geweest met mijn vriendin. De natuur is daar baas, dat spreekt me enorm aan. Die sfeer daar.
Het zijn bijzonder vreemde tijden… Jullie speelden een streaming concert in Gent. Vertel je ervaring hierover?
Ik heb getwijfeld om het te doen, omdat we niet alles konden opstellen dat we gewoonlijk doen. Normaal zitten we met meer visuele effecten bezig en boxen achteraan. Dat kon nu niet omdat er geen publiek in de zaal was. Dus daarom twijfelde ik wel even, omdat we maar 30% brachten van wat we normaal doen. Het draait om energie overbrengen naar je publiek, en dat is via live streaming toch niet zo evident om te doen. We hebben ook maar de helft van de set gespeeld dan we normaal spelen, en er de beste nummers proberen uit te kiezen. En ook onze structuur aangepast, en gewoon doorgespeeld.
Ik was vooral onder de indruk hoe jullie experimenteren – als het ware – met emoties, en dan die stem van Sophia als kers op de taart , om je compleet weg te voeren. Dat jullie het via streaming konden verwezenlijken, was opmerkelijk. Je mening?
Die samenwerking met Sophia is zeker een mijlpaal. Ik krijg echt het gevoel dat ze perfect past binnen het concept, de manier waarop ze haar nummers brengt en ze bewijst dat. We proberen ook altijd een collage te doen, microscopische muziek , zegt onze gitarist Gianni Marzo er soms over. En dan is het belangrijk dat elk puzzelstukje perfect past binnen het geheel. Dat is op plaat zo, ook live proberen we dat te doen. Maar dan moet je de muzikant binnen de band zijn eigen ding kunnen laten doen. En dat is toch gelukt dus, daar ben ik wel blij om want het was een moeizaam proces zonder publiek.
Hoe voelt het om voor een lege zaal te spelen (weet wel dat het publiek thuis genoot)?
Een beetje eng, en ook meer stresserend dan een gewoon optreden. Wat dus niet is veranderd, we spelen al onze nummers gewoon aan elkaar en nemen geen pauze daartussen. Dat hebben we nu ook gedaan. Dat is belangrijk om de magie niet te doorbreken. Je hebt echter geen idee hoe het publiek reageert daarop via streaming. Ik moet wel zeggen , we hebben in september /oktober wel enkele optredens gespeeld binnen coronaproof met mondmaskers en regels van binnen en buiten komen. We merkten toen al dat het een minder boeiende sfeer was, net daardoor. En na de show is het ook de zaal of club zo snel mogelijk verlaten, dus ergens was dat al een beetje een oefening hoe het bij die streaming aan toe gaat. Maar we zijn natuurlijk ook gewoon blij dat we hebben kunnen optreden, ook al was het op deze wijze.
Ik vind dat bij jullie muziek het applaus ook niet hoort tijdens de set, maar pas daarna, net omdat die magie anders verloren zou gaan. Je mening?
Onze muziek kun je ook een beetje vergelijken hoe je naar een film zit te kijken. Net doordat het verhaal zo uiteenlopend is, het ene nummer is Elektronica , het ander folk en zo verder. Ik wil die trip dan ook bewust een uur laten duren, zodat de mensen hun verbeelding wordt geprikkeld. Dat is een verschil met een singer-songwriter, wat ook schitterend klinkt uiteraard alle respect daarvoor, die een persoonlijk verhaal vertelt in een soort proces. Bij ons is dat dus duidelijk in een filmisch geheel, waardoor dat applaus inderdaad best pas achteraf gebeurt. Om inderdaad die magie waarover ik het had, niet verloren te laten gaan.
Over het filmisch geheel, heb je dan geen interesse om muziek te maken voor film of series bijvoorbeeld?
Jawel, we hebben wel wat gedaan voor theater en dans. En de laatste plaat is wel wat gebruikt voor TV programma’s. VRT doet dat soms wel. Moest dat dus op ons afkomen, zie ik dat zeker zitten. Maar eerlijk? Het enige wat ik echt graag doe is live gaan optreden. En dat heb je niet bij film muziek dus ja…
Hoe heb je als muzikant en mens de coronaperiode doorstaan?
Onze Release show was voorzien op 12 maart 2020, en net voordien hebben ze alles dicht gegooid dat was toch confronterend. Je moet weten, we hebben toch een kleine drie jaar daar aan gewerkt en dan plots boeken toe en gedaan. Dat hakt er zeker in. Het voelt als een topsporter die traint voor een bepaalde grote wedstrijd, en dan plots is er niets… dat is echt onwezenlijk. Je zakt dan toch in een soort manie-depressieve toestand als het ware. We hebben dat echter ook snel gerelativeerd. Met alle begrip voor de situatie, het moet gewoon. We zijn ook een band die ook niet echt buiten kan spelen, en eerder voor binnen clubs geschikt is , dat maakte het in de zomer met die corona proof concerten buiten dan weer moeilijk. Ook omdat veel organisatoren, helemaal terecht, op veilig speelden.
In augustus kwamen er dan plots wat meer mogelijkheden, maar dat duurde weer niet lang. Ik dacht ook nu van in februari of maart terug te kunnen gaan spelen, maar ook dat zit er toch precies niet in. Dus ja het is een beetje een manie-depressief proces als het ware , dat je doormaakt als muzikant en als mens eigenlijk. Nu, er zijn mensen die in veel grotere miserie zitten uiteraard.
Hoe denk je dat cultuursector en andere zwaar getroffen sectoren als de horeca deze crisis zal overleven?
Ik vind nu wel dat de culturele sector door middel van die livestream of bijvoorbeeld Podium 19 daar zeer interactief mee is omgesprongen. Dat is toch een voorbeeld van hoe mensen positief daarmee omgaan, waar de overheid hopelijk ook lessen uit trekt.
Voor de coronacrisis werden we door sommige toch een beetje als een paria bekeken, had ik de indruk, door o.a. de besparingen die eraan zouden komen. Ik hoop dus vooral dat de mensen die de cultuur niet zo goed genegen zijn, nu toch beseffen dat de cultuur daar dus zeer braaf en dus ook zeer interactief is mee om gesprongen met deze crisis, en dat dit wat ogen opent bij diezelfde mensen.
Wat zijn - als het weer mag - de verdere plannen voor de toekomst?
Ja, zoals ik had gezegd , ik had gehoopt nu toch in februari of maart terug te kunnen optreden. Het is dus moeilijk om echt iets te gaan plannen op deze wijze. Ik was ook bezig aan een theater productie, maar die valt nu ook in het water. Dus ja het is gewoon allemaal koffiedik kijken en hopen dat we in de loop van het jaar een paar shows kunnen spelen.. Ik denk dat als we eerlijk moeten zijn , dat we ons moeten focussen op 2022…
Wat me opvalt nu is dat de grotere bands amper iets hebben uitgebracht eigenlijk?
Die grotere bands zijn ook te groot voor het club circuit geworden, die hebben die grote podia als Sportpaleis en zo nodig, en kunnen zeker niets doen nu. Wij kunnen dat bijvoorbeeld wel, eens in de Kreun gaan spelen of zo, maar zij dus niet meer eigenlijk. En ja , dan valt er heel wat weg voor die grotere bands.
Zijn er na al die jaren (je zit toch al circa twintig jaar in de business) nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken of ben je daar niet bewust mee bezig?
Ik ben niet echt mee bezig met een doelstelling, je mag ambitieus zijn natuurlijk maar het is niet dat ik nu bijvoorbeeld honderdduizend cd’s wil verkopen of in het Sportpaleis staan. Als er een grote ambitie is? Dat we in het clubcircuit waar we nu zitten, onze stempel kunnen blijven drukken. Dus gewoon de dingen die we nu doen, kunnen blijven doen na deze crisis, is mijn voornaamste ambitie.
Heel veel succes en hopelijk komt er voor jullie - en de hele sector - eindelijk een perspectief om terug op de podia te staan voor een publiek
SJ Hoffman & Clairval - Na elk album moet je een streep trekken onder het verleden
SJ Hoffman & Clairval hebben samen het heel interessante instrumentale album ‘Sweet Seclusion’ uitgebracht. We gingen eens te rade bij Steven Borgerhoff en Sam Pieter Janssens om meer te weten te komen over dat album.
Dit lijkt een vervolg op ‘Waves Holding Time’, het laatste album van SJ Hoffman waar Sam aan meegewerkt heeft. Is ‘Sweet Seclusion’ een verzameling tracks die al in aanmerking kwamen voor dat album?
Steven: Dit album staat helemaal los van die vorige plaat. We zijn voor ‘Sweet Seclusion’ gestart met een blanco pagina. Oude ideetjes die nog in de kast lagen, hebben we daar bewust laten liggen. Na elke plaat moet je een streep onder het verleden trekken en aan nieuw materiaal werken.
Was het van bij het begin duidelijk dat het een grotendeels instrumentaal album zou worden?
Steven: Er was niet echt een welomlijnd idee of concept toen we zijn gestart. Het was zelfs niet de bedoeling dat er enkele maanden later al een album zou gereleased worden. Het begon simpelweg met het over en weer mailen van ideetjes die we vervolgens langzamerhand hebben uitgewerkt. Het proces was dus heel intuïtief. Toen we na enkele maanden nog eens door al ons materiaal gingen, vonden we het te goed om er niet iets meer mee te doen.
Jullie spelen beiden verschillende instrumenten, was er een taakverdeling bij het componeren?
Sam: De afspraak was dat er geen afspraken waren. Deze plaat kon enkel tot stand komen omdat er geen grenzen werden opgelegd. We hebben de vrijheid die de lockdown ons paradoxaal genoeg gaf met beide handen gegrepen en al snel mailden we elkaar ideetjes door die ik dan in mijn homestudio finaliseerde.
Was de verleiding niet groot om toch lyrics toe te voegen?
Steven: Neen, eigenlijk niet. Het voelde heel natuurlijk aan om de muziek voor zich te laten spreken. Slechts op één track (“I Need More Space”) vonden we dat er nog vocalen moesten worden toegevoegd. En dan hebben we de tekst bewust minimalistisch gehouden. Echt héél minimalistisch eigenlijk. (lacht)
Hoe gaat deze samenwerking verder?
Sam: We bekijken nog of we met deze muziek misschien iets live kunnen doen. Ik heb al veel experimentelere muziek gezien op onze podia. Allemaal in de veronderstelling dat live spelen opnieuw mogelijk wordt, uiteraard.
Er spelen twee sleutelfiguren van And Then Came Fall mee en toch staat er Clairval als ‘nom de plume’.
Sam: Als Clairval heb in 2020 ook al een album uitgebracht met piano-soundscapes: ‘Ondulé’. Deze ‘Sweet Seclusion’ sluit daar naadloos op aan. Dat Annelies Tanghe van And Then Came Fall meedoet, is natuurlijk niet toevallig. Annelies is mijn bandmate bij ATCF en woont twee straten van me vandaan, maar het belangrijkste: ze is gewoon een steengoede vocaliste.
De cover van “Sky And Sand” van Paul Kalkbrenner springt er om verschillende redenen uit op het album. Wie is met dat idee afgekomen?
Steven: De originele song passeerde toevallig op de radio toen we wat ideetjes aan het uitwisselen waren. Ik vroeg Sam wat hij ervan vond als we de oorspronkelijke versie eens zouden uitbenen en hij zag dat meteen zitten. We hebben ook een versie met mijn stem opgenomen, maar na de sessie van Annelies wisten we onmiddellijk dat die versie er boenk op zat. Ik ken geen betere stem in Vlaanderen dan die van Annelies. Waanzin!
Sam: Annelies heeft om vocals op te nemen meestal maar enkele takes nodig. Zo ook voor “Sky And Sand”. We zijn heel blij dat ze heeft meegewerkt aan dit project.
Hoe zijn jullie bij Tom Barman uitgekomen voor de foto op de hoes?
Steven: We hebben met mijn uitgeverij Borgerhoff&Lamberigts het fotoboek van Tom Barman uitgegeven. Ik zag zijn foto’s in die periode dus regelmatig langskomen. En de hoesfoto vond ik zo treffend passen bij de sfeer van de plaat en de lockdown.
Jullie zitten beiden bij het label Starman Records en toch komt ‘Sweet Seclusion’ uit bij Klankkast. Een bewuste keuze?
Sam: Gezien het huidige (muziek)klimaat vonden we het een rustgevend idee om dit kleinood op ons eigen ritme en op kleine schaal uit te brengen. Klankkast is het label waarop ik een aantal eigen producties release. Deze soundtrack is evenwel voor iedereen te beluisteren op alle streaming services. Na vier dagen hebben we op Spotify alleen al de kaap van 10.000 streams overschreden!
Steven: de plaat is op vinyl verkrijgbaar, maar ook daar hebben we het bewust ‘klein’ gehouden. Er zijn slechts 100 genummerde exemplaren geperst.
Als jullie tijdens de viruscrisis dit album konden maken en uitbrengen, dan komt er wellicht ook nog nieuw werk aan van SJ Hoffman en And Then Came Fall?
Steven: Ik werk altijd aan nieuw materiaal. Ik zit wel al met wat ideetjes in mijn hoofd over hoe het volgende album zou moeten klinken. Maar het zal alleszins wel weer een andere weg zijn die ik wil inslaan. Zo blijft het spannend. Niets zo erg als een doorslagje maken van je vorige plaat. Een leven zonder muziek, dat wil ik me zelfs niet voorstellen…
CD review
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80598-sweet-seclusion.html
BRUCE verrast met heruitgave van albums op vinyl
Geen nieuwe release voor BRUCE in 2020 en waarschijnlijk ook niet in 2021. Dan hebben we het natuurlijk over de Belgische punkrocktrio BRUCE en niet over Bruce Springsteen of nog een andere bekende Bruce. Geen nieuw werk dus, wel hebben ze vorig jaar hun twee meest recente albums op één vinyl geperst. De derde persing is inmiddels te koop. En dit jaar wordt nog meer oud werk van BRUCE heruitgebracht op vinyl.
Musiczine ging eens praten met de band over hun plannen.
Voor de trouwe volgers van Musiczine is BRUCE geen onbekende, maar voor wie niet opgelet heeft: wanneer en hoe is BRUCE begonnen?
BRUCE: Wij spelen al sinds 1990 met ons drieën samen in The Leftovers, waarvan de roots eerder in de garagerock lagen. Met die band brachten we een CD en wat singles uit via het - toch in België legendarische Boom! Records van wijlen JP Van. Toen onze toenmalige zanger de band in 1993 opdoekte, maakten we een doorstart onder de naam BRUCE. Daarbij zijn we teruggegaan naar onze punkroots. BRUCE speelt dus best al een hele tijd samen, met steeds dezelfde bandleden.
The Leftovers was al geen unieke bandnaam, maar BRUCE is dat zeker ook niet. De google-baarheid was in ’97 nog geen criterium?
BRUCE: Inderdaad, met de naam BRUCE hebben we het onszelf niet makkelijk gemaakt, want online kom je eerst terecht bij Bruce Springsteen, Bruce Willis en Bruce Lee. Ons vind je ergens terug op pagina 527 bij de zoekresultaten. Onze bandnaam heeft wel degelijk te maken met Bruce Springsteen. Met The Leftovers speelden we op de halve finale van de Rock Rally, gepresenteerd door toenmalig Humo-journalist Frank Vander Linden (van De Mens). Hij kondigde ons aan met de historische woorden “de volgende band heet Leftovers, maar dat had net zo goed Bruce kunnen zijn”, want onze zanger/gitarist leek (vooral toen) nogal op Springsteen, wat hem nog jaren achtervolgd heeft. Toen we in 1993 een doorstart maakten, moesten we dus niet lang nadenken over de bandnaam.
Als The Leftovers deden jullie supports voor Ed Kuepper van The Saints en de Cosmic Psychos. Is zo jullie liefde voor Australische punkrock ontstaan?
BRUCE: Die voorkeur was er al eerder. Wij luisterden veel naar Australische bands als The Saints, Radio Birdman, Celibate Rifles, Hard-Ons, New Christs, Cosmic Psychos, enz. We vonden dat goed en dat was hoe onze muziek moest worden.
Na de naamsverandering was er een lange pauze in de band. Wat is er toen gebeurd?
BRUCE: Na de doorstart als BRUCE in 1993 hebben we best wat opgetreden in België en Nederland. Ook hebben we in 1996 ons eerste album The Vaticano Trail opgenomen en een jaar later uitgebracht. Daarna hebben we nog een paar jaren opgetreden. Daarna zijn we wat blijven aanmodderden: vooral repeteren en nieuwe nummers maken, en dat was genoeg. Ons zal je nu eenmaal nooit kunnen verdenken van overdreven veel ambitie of motivatie. Tot de bevriende band Unwanted Tattoo ons in 2009 kon overtuigen om weer eens met hun samen op te gaan treden. Dat was dermate leuk dat we sindsdien muziek zijn blijven maken en blijven optreden.
Waarin verschilt de Aussie-punk van die van Belgische of Amerikaanse?
BRUCE: Australische punk is voor ons met de kenmerkende gitaar-riffs zoals The New Christs en The Eastern Dark, en uiteraard de door alles kervende wah-wah op de drie akkoorden bij Cosmic Psychos. Vandaar ook dat je veel wah-wah in BRUCE-nummers hoort. Wij hebben dus een heel ander geluid dan wat je meestal tegenkomt in subgenres als streetpunk, skatepunk of garagerock.
Waarover gaan de lyrics bij BRUCE
BRUCE: Onze teksten gaan gewoon nergens over. Alle BRUCE-nummers ontstaan met een vuil gitaarrifje en wat Engels gewauwel. Pas wanneer de hele groep de song ziet zitten, ontspinnen zich in Wim’s brein allerlei rare hersenspinsels die uiteindelijk leiden tot wat absurde teksten. Dus daar moet je vooral niets diepzinnigs achter gaan zoeken.
Live brengen jullie al eens een cover van Buzzcocks of Wipers, maar jullie versie van “Warsaw” van Joy Division springt uit de toon. Wat is het verhaal daarachter?
BRUCE: Als ik het me goed herinner spelen we “Warsaw” al van in de Leftovers-periode en zijn we het nummer tot vandaag altijd blijven spelen. Het staat zelfs op ons laatste album. Waarom we precies “Warsaw” zijn gaan coveren, kwam wellicht omdat het een heel mooi Joy Division-nummer is, maar vooral omdat het één van de weinige covers was die we foutloos konden spelen. En het nummer past bij ons BRUCE-geluid.
Het heeft lang geduurd vooraleer jullie die cover mochten uitbrengen. Wat was eigenlijk het probleem?
BRUCE: We hebben toestemming gevraagd aan Universal om het nummer op ons laatste album uit te brengen. Dat mocht mits we toestemming kregen van de rechthebbenden. Dat heeft liefst negen maanden geduurd omdat er nogal wat van die rechthebbenden zijn, naar verluidt tot de erfgenamen van David Bowie toe. En net toen we het opgenomen nummer dan toch niet op het album wilden zetten door de intussen opgelopen vertraging, kregen we alsnog groen licht.
Het valt mij op dat jullie nummers soms al heel lang spelen vooraleer jullie ze opnemen.
BRUCE: Dat komt vooral omdat we niet de ambitie hebben om veel op te nemen. Het is niet zo dat er één of ander uitgekiend plan achter BRUCE zit. Als DIY-band die van niemand afhankelijk is en wil zijn doen wij maar wat. En pas wanneer we vinden dat we voldoende albumwaardige tracks hebben, gaan we opnemen.
De heruitgave van jullie laatste twee albums op vinyl kwam een beetje als een verrassing
BRUCE: Met de covidcrisis heeft de evenementensector en sector van de livemuziek enorm te lijden onder de lockdowns. Van optreden is geen sprake en er is nog altijd heel weinig perspectief. Daarom kwam het idee om onze twee laatste albums, ‘Captain, We’ve Lost Bruce’ (2019) en ‘My Latest Popstar Crush’ (2017), op één 12”gekleurd vinyl uit te brengen, elk op één zijde van de LP. Die vinyl is inderdaad goed ontvangen en ligt inmiddels in de betere platenzaken. De eerste persing op roze vinyl was op een paar weken de deur uit. De tweede persing is op groen vinyl en de derde persing is op paars vinyl.
Vorig jaar hebben jullie niet vaak kunnen optreden en dat zal dit jaar niet veel anders zijn. Gebruiken jullie die tijd dan om nieuwe nummers te schrijven?
BRUCE: Wij zijn de hele tijd in de weer geweest met het maken van de vinyl. Als DIY-band neemt dat enorm veel tijd in beslag. We krijgen gelukkig hulp van heel wat vrienden, die we niet genoeg kunnen bedanken. We hebben wel nog wat nummers liggen die we in de toekomst wellicht zullen opnemen, maar er zijn nog niet echt concrete plannen. Deze zomer willen we wel onze eerste CD, ‘The Vaticano Trail’, heruitbrengen op vinyl. Die tracks zijn we aan het remasteren. Het wordt opnieuw een DIY-release, dus we hebben nog wel een tijdje wat om handen.
Voor een diy-band zonder label of management worden jullie veel opgepikt wereldwijd door radiostations en voor reviews. Schuilt er een gewiekste marketingmanager in één van jullie?
BRUCE: Wij doen maar wat. We proberen wereldwijd contacten te leggen met radiostations die punk spelen. Een aantal radiostations in Europa, VS en Australië hebben ons al opgepikt en toegevoegd aan hun high rotation list, en daar zijn op regelmatige basis BRUCE-nummers te horen. In Australië kreeg ons vorige album een on air-review van tien minuten op een punkradio, waarbij men het grappig vond dat een Belgische punkband die pretendeert Australisch geïnspireerde punk te spelen op de Australische radio terechtkomt.
Bovenop concerten in België en Nederland hebben jullie ook al in Turkije gespeeld
BRUCE: De jongste jaren was het vooral België, maar vroeger deden we veel meer shows in Nederland. Die optredens in Turkije kwamen er op uitnodiging van de Turkse punkband Reptilians From Andromeda. We hadden samengespeeld in België en het klikte. Het optreden in Ankara werd in laatste instantie afgelast, maar de twee optredens in Istanbul waren heel leuk.
Is een punkrockshow in Istanbul te vergelijken met een punkrockshow in Aarschot of Kortrijk?
BRUCE: Turkije heeft een relatief kleine maar heel fanatieke punkscene met heel wat alternatieve clubs en heel veel optredens, waar heel vaak dezelfde namen opduiken. Het Turkije van Erdogan is niet alleen ver weg wanneer je in de alternatieve clubs bent, maar in de hippe suburbs (Kadiköy/Uskudar) aan de Aziatische zijde heerst er algemeen een alternatieve en meer vrijgevochten vibe, en Erdogan is daar niet erg geliefd om het zacht uit te drukken. Onze twee optredens daar waren bijzonder leuk. We mochten daar een Halloween-avond afsluiten en de sfeer was knotsgek. Het Belgische publiek kennen wij als braaf en terughoudend, terwijl de Turkse fans meteen bij het eerste nummer het podium bestormden.
Worden jullie wel vaker gevraagd voor concerten in het buitenland?
BRUCE: Op een bepaald moment zou er een tour in Duitsland opgezet worden, maar met onze drukke beroepsbezigheden is het niet makkelijk om dat allemaal te organiseren. Bovendien kost het enorm veel tijd om de juiste contacten op te bouwen. We bekijken alles wat ons aangeboden wordt. Momenteel zijn er in een aantal landen goede contacten, maar door de coronacrisis volgt daar nog niets concreets uit.
Wat was tot dusver het hoogtepunt met BRUCE?
BRUCE: Zonder twijfel ons optreden op Sjock Festival in 2017 (met Bad Religion, Zeke, New Bomb Turks, …). Optreden op je favoriete festival, waar je zelf al zo lang naartoe gaat, dat is gewoon de max, zeker wanneer je achteraf complimentjes krijgt. Voorts ook de support van TV Smith van The Adverts in Leuven, maar dan vooral voor de cover van “Voor De Dood”, die we diezelfde avond samen met Elvis Peeters, zanger van Aroma di Amore, in een uptempo BRUCE-versie gebracht hebben.
Welke ambities hebben jullie nog met BRUCE?
BRUCE: We willen het gewoon leuk houden en hopelijk dit of volgend jaar nog eens de studio induiken. En vooral hopen we dat de schade door de coronamaatregelen in de muzieksector wat meevalt, zodat we met z’n allen weer kunnen optreden en de scene meer bloeit dan ooit tevoren. Als er toch iets op onze bucket list staat, dan misschien een paar concerten in Australië.
https://brucepunk.bandcamp.com
The Bills - I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Bill Troiani AKA Billy T and Bill Booth form the duo The Bills. Despite their parallel careers - they played both in duo form and in bands with each other - they only met in Norway to release a record as a duo. 'Till the Blues have gone' was released on January 15. We had a nice conversation with the duo a few weeks ago about expectations, why it has taken so long. But also where the adoration for Blues and folk comes from and of course these corona times we still live in.
Who are The Bills and how did you find each other?
Bill Booth: The Bills are two musicians named Bill! One Bill Troiani AKA Billy T, from New York and Bill Booth from the State of Maine. Although we were performing at the same time in the same music circuit in New York, we only met after arriving in Oslo.
Billy T.: I met Bill Booth here, in Norway. I believe we met in the late ‘90s when we both joined “The Swinging Doors”; country-honky tonk band. I was running the house band at Muddy Waters in Oslo, and Bill had his own band. He asked me if I would like to play bass in his band and I said yes. At that time I was playing in quite a few bands. Mostly Blues.
You have been in the music business for many years. Apart from digitization, what is the biggest change over the years?
Billy Booth: Digitization is of course the biggest change and has affected most every aspect of the music business from fewer radio stations, live shows and broadcast royalties for artists and song writers.
Billy T: I got older.
Originally you are Americans, but moved to Norway I have read. Why the turnaround?
Billy Booth: Two slightly different stories but both of us came to Norway on tour with different bands. Bill Booth met some Norwegian musicians while touring and landed a gig with one of the biggest Norwegian Rock acts in the country at the time as well as sparking interest as a solo artist and studio musician. I'll let Billy T answer his own story…
Billy T: I first came to Norway with The Tom Russell Band in 1983, I believe. Every year we did 2 months at The Gamle Christiania in Oslo. 7 days a week, 4 sets a night, for 2 months. It was during one of those trips I met a Norwegian girl and we eventually got married. She moved to NYC and after 10 years we had twin girls. She became unhappy with life in the USA, came back to Norway with our daughters, and asked for a divorce. I moved here in1997 to be Poppa
Despite the fact that you have been playing together for many years in various projects, the debut 'Till the blues have gone' is only now coming out, why did it take so long?
Billy Booth: We both have extensive solo careers and timing was never right until now.
Billy T: Well, we both have our own bands. I have 4 albums out with “The Billy T Band”, and Bill Booth has at least that many with his band. That kept us busy, but we thought a smaller unit might be something we could offer to smaller venues. We started mainly as a duo, driving and playing all over Norway. It was sounding good. After a while we got tired of our repertoire and decided to write songs together and record them for a CD. Bill Booth has his own recording studio and he’s producing his own CDs for years.
I think it is a typical Blues record, warm and compelling as Blues should be. How have the reactions so far been? The record has yet to come out, but maybe you've already picked up bits and pieces?
Billy Booth: We have been getting good radio play and reviews, especially in the UK and Ireland as well as Norway.
Billy T:We’ve been getting some wonderful reviews and airplay. The last issue of BluesNews here in Norway, Has a 4 page spread about The Bills as well as a 5 “dice” review of the album.
It's also a very accessible record, you sing those songs right away... is that a conscious choice? or am I wrong?
Billy T: Of course we had that in mind. I wouldn’t have it any other way.
Where does the fondness for Blues come from?
Billy Booth: I, Bill Booth, grew up far from the typical blues areas in the US but Portland, Maine also had frequent visits from touring Blues greats like Muddy Waters and BB King, both of whom I saw in concert locally. . One of my first records was a live recording of Lightning Hopkins who had become popular playing on the US folk music circuit during the 1960's folk revival. All this is in addition to the so called British invasion with many rock bands from England playing blues such as Clapton, The Stones and Led Zeppelin and many more.
Billy T: I grew up in NYC. In the late 1950s and the early 1960s there were still independent radio stations, with their own DJs playing what they wanted, or so I believe. Ruth Brown, The Moonglows, Johnny Ace, Bo Diddley, Little Willie John; the list goes on and on. R&B back then was still heavy on the blues, so it was ingrained in me. My first band was the “Post War Baby Boom Blues Band”. I sang tunes from Lloyd Price, The Paul Butterfield Band, etc..
Besides blues there are also folk and country influences in your music, where do those influences come from?
Billy Booth: Folk music and country are one of the most popular genres in New England whether imported from Nashville or locally grown like Dick Curless and David Mallett. Fiddle festivals, contests and dances became very popular also during the folk music revival of this time
Billy T: Folk music was everywhere, from Woody Guthrie to Bob Dylan. I didn’t understand country right away, but now I love it. The Carter Family, (”My Dixie Darling”), Wynn Stewart, Jean Shepard, Webb Pierce, etc. etc.. if you asked me, I’d say Hank Williams was a blues singer.
Who are your great examples?
Billy Booth: Beside the afore mentioned blues, rock and folk artists would be Cajun music with the Balfa Brothers who I heard on folk radio as well as Doug Kershaw who I first saw on television during the Ed Sullivan show in the 1960's.
What are your personal expectations about this release?
Billy Booth: We hope for respectable reviews and radio play with a chance at further touring and live shows.
Billy T: I hope people like it.
You can't get past it this year, corona. Have you made plans that couldn't go ahead?
Billy Booth: In March all of the live shows we had booked were canceled. We have done a few live shows this autumn for limited audience but people are a little reluctant to attend gatherings and the increase in infections has closed most live venues now.
Billy T: Oh yeah.. we didn’t get the chance to go out and promote our new CD.
How did you as a musician (and human being) deal with this crisis?
Billy Booth: Personally I began going daily live streams in the morning featuring a song a day; The Morning Song as it was called. I did a show every day for three months with well over 100 of my songs reaching one to two thousand people daily and generated some income as well through donations.
Billy T: As carefully as possibly. Aside from gigs, I don’t go out very much anyway, so it’s been boring but tolerably. At 71 I’m in that “High Risk” category!
How do you think culture and music will survive this crisis?
Billy Booth: I think there will always be an interest in live music so it will live on in some form or another
Billy T: Yes, of course. It always does.
What is your opinion about things like Spotify and social media?
Billy Booth: Spotify is great for the audience but terrible for songwriters and artists. A fair system needs to be developed for paying artists and writers. Social media is great for promoting music despite the loss of income.
Billy T: I don’t use Spotify because the regular musicians don’t get paid. I use social media all the time, no problem.
What are the further plans for the new year 2021?
Billy Booth: Live Shows if possible
Billy T: Survive until the gigs come back!
To go further. What are the ambitions after all these years?
Billy Booth: Continue writing, recording and performing as long as possible
Billy T: I’ve been writing songs by myself and with others, like Bill Booth. I really enjoy that. I think I’m getting good at it!
Absolutely. Thanks for this nice interview, I hope we can speak each other soon when you go on tour in my country ? Thank You!
Hydrogen Sea - In deze tijden kan muziek meer dan ooit een verbindende rol spelen
Hydrogen Sea is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een hoop andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat ‘In Dreams (2016)’ gooiden de twee voor de nieuwe plaat ‘Automata’ het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hesen ze drie absolute topmuzikanten aan boord en verlieten ze doelbewust het pad van digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band is niet bij de pakken blijven zitten en brengt eind januari een gloednieuwe EP op de markt ‘Symbiosis’. Ze staan ook in de schijnwerpers door “End Up” die als titelsong werd gekozen voor de populaire serie ‘Black Out’ , op VRT uitgezonden.
We hadden een fijn interview met Birsen Uçar en Pieterjan Seaux die naast een positieve boodschap, ook de verdere toekomstplannen van de band uit de doeken deden.
Mogen we even terugkeren in de tijd? De band bestaat ondertussen (dacht ik) sinds 2012. Ik heb jullie live gezien in 2015 op Rock Herk, een concert dat me is bijgebleven. Wat waren voor jullie de hoogtepunten voorlopig?
Pj Seaux: Dat is toch vooral in bepaalde periodes zo. In het begin voor onze eerste plaat was het leuk om samen met The Bony King of Nowhere op tour te gaan. Het was ook heel leuk om in Japan te mogen spelen. Dat was ook rond 2015, en dus zeker een mijlpaal. Ik heb ook genoten van het creatieproces met de band in De Singel in najaar van 2017. Dat zijn zo wat momenten die spontaan naar boven komen.
Jullie debuut ‘In Dreams’ uit 2016, was wat mij betreft een mijlpaal binnen de Belgische muziek. Hoe waren de reacties daarop? En heeft het deuren geopend?
PJ Seaux: De reacties op dat debuut waren heel goed. Daardoor kregen we toch meer kansen om in voorprogramma’s en zo te spelen. Dus op dat vlak heeft dat zeker deuren geopend. We werden wel groter uiteindelijk , maar stelden toch vast dat we aan kwantiteit moesten inboeten na een tijdje, dat was op zich toch een grappige vaststelling ergens. Maar toch zijn we heel blij met die plaat, we werden op de radio gedraaid en zo, maar vonden het ook tijd worden voor iets anders en uitgebreider. Maar vooral hebben we dus dankzij dat debuut geleidelijk een publiek kunnen opbouwen.
Wat me vooral opvalt aan die eerste plaat, en ook de nieuwe EP is dat er iets van een donker melancholisch en weemoedige sfeer rond jullie muziek hangt. Is dat een bewuste keuze? Waar komt die ‘donkere’ sfeer vandaan, een soort duisternis dat als een warm deken je hart verwarmt. Ik voel me bijvoorbeeld gelukkig in die soort duisternis, is dat bij jullie ook zo?
Birsen Uçar. De fascinatie voor dat donker is gegroeid door een voorliefde voor het nachtleven eigenlijk. Als het dagelijkse leven stil ligt, kom je in een soort heel andere soort parallel universum terecht. Dat spreekt me enorm aan, vandaar dus …
Drie jaar later is er ‘Automata’ een plaat die, uiteraard door toevoeging van top muzikanten, een nog voller geluid kreeg. Hoe waren de reacties daarop?
PJ Seaux: ‘Automata’ was wellicht iets minder toegankelijk Door met meer muzikanten te spelen , hadden we een diepte die we vroeger niet hadden. Voor de fans van het eerste uur wel even schrikken, maar we kregen er toch positieve reacties op. We hebben daar een ander publiek mee bereikt dan de eerste omdat het een specifieker geluid is dan bij ons debuut. Nu zijn we - door omstandigheden weer met twee - maar het is ook gewoon leuk om de verschillende aspecten van onszelf te ontdekken en her te ontdekken.
Was het een bewuste keuze om jullie sound aan te passen of was het eerder toeval?
PJ Seaux: Dat was in die zin een bewuste keuze omdat we die laptop een beetje beu waren.
Is het niet zo dat jullie door met vijf te spelen, live ook meer interactie konden maken met het publiek? Ik heb ooit eens een review gelezen, toen jullie nog met twee waren, dat dit het enige kritieke punt was, de te weinige interactie? Je mening graag (mij stoorde het toen totaal niet , moet ik zeggen)
PJ Seaux: Het is een andere dynamiek als je met twee of met meerdere muzikanten op dat podium staat, sowieso. Als je met meer speelt , is er meer de mogelijkheid om die verbinding te maken met het publiek. Waar we met ons twee bezig waren om alles goed te krijgen, zijn we nu bezig met gewoon te spelen en kunnen we dus wel meer daarmee bezig zijn dan vroeger.
De reden van dit interview is ’Symbiosis’. Ik heb hem een keer beluisterd en de EP bevat een kleurrijk klankentapijt in een weemoedig kader. Wat is jullie mening? En is er bewust gekozen voor die weemoed?
Birgen Uçar: Die adoratie voor de nacht, waar ik het daarna over had, keert terug. Maar ik vind ook dat er een beetje een afwisseling moet kunnen zijn tussen dat licht en donker. Door middel van soms opgewekte songs, en soms meer sombere te combineren. En dat is er dus wel meer ingestopt in deze EP. Dat combineren van beide aspecten.
Jullie muziek is altijd zeer filmisch en fantasie prikkelend geweest, ook op deze EP; al is het deze keer binnen een wondermooie , sobere manier. Welk verhaal schuilt er achter deze EP?
Birgen Uçar: De titel is het samenzijn van twee organismen. Ze hebben beide elkaar nodig om te groeien. Ik was daar eigenlijk, zeker door die corona, toch mee bezig ; die aspecten die botsen met elkaar, maar elkander dus ook nodig hebben. Dat vind je bijvoorbeeld ook terug in de natuur. En ook de vraag hoe we de wereld kunnen redden, door ons strikter te verbinden met die natuur.
De aanleiding voor die EP ‘Symbiosis’ was het nummer “End Up” (uit hun ‘Court The Dark’ EP) dat als titelsong gekozen werd voor de Eén serie, ‘Black-out’. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die serie nog andere deuren open laten gaan?
PJ Seaux: Dat is inderdaad gebruikt voor de serie ‘Black Out’. De regisseur is in 2012 naar ons concert komen kijken, en was nog steeds fan. Hij wilde met dat nummer dat hij graag hoorde ooit iets doen, als soundtrack. En het paste naar zijn mening perfect bij de serie waar hij mee bezig was. Het deed ons enorm veel plezier dat hij na al die jaren ons contacteerde daarvoor. Zo zie je maar, als je een concert speelt dat het zoveel jaren later nog steeds een invloed kan hebben op mensen, dat is prachtig. Het was voor ons dan ook de ideale moment om dat nummer heruit te brengen.
Wat die deuren openen betreft? Doordat die song elke zondagavond , als openingssong voor de serie, in vele woonkamers terecht komt , leren meer en meer mensen je op die manier beter kennen. Op dat vlak opent dat dus zeker deuren. We krijgen ook reacties van mensen die zeggen ‘’elke zondagavond hoor ik dat nummer en denk ik, ik ken dat van ergens’’ het is dus bijzonder leuk…
Zijn er nog verdere plannen om jullie muziek te gebruiken voor film of series in de nabije toekomst? Welke soort films spreken jullie aan? Of geen bepaalde voorkeur?
PJ Seaux: Maak dit maar de kop van het interview. Jazeker kom maar allemaal af. (haha) Maar goed, laat het me zo stellen. Specifieke plannen om muziek te schrijven voor serie of film? Kijk als zoiets op ons afkomt zoals nu bij ‘Black Out’, en het sluit aan bij de muziek die we willen brengen, dan willen we dat zeker doen. En ja, dan mag men ons altijd contacteren. We gaan dat echter niet teveel forceren, onze muziek maken is het belangrijkste. Als dat er als extra bij komt? Dat mag, en kan dus altijd.
Laten we het kort ook eens over de coronacrisis hebben. Hoe heb je als muzikant, band en mens die crisis voorlopig overleefd
Birsen Uçar: Wat vooral opvalt , er leeft enorm veel angst. Zowel om zelf ziek te worden, maar vooral om het door te geven aan iemand anders. Na een tijdje ging ik wel meer en meer bewust wandelingen maken in de natuur, om te kijken wat die natuur te bieden heeft.
PJ Seaux: In die periode kwamen we ook tot rust eigenlijk. Voordien was alles hectisch voor ons eigenlijk. Door die lockdown moest niets meer, de rush naar de klok viel stil. Dat bracht een gemoedsrust met zich mee. Het is zoals je even de stekker eruit trekt dus. Na een tijdje begint dat toch te kriebelen, en zijn we gaandeweg toch nieuwe muziek beginnen maken.
Missen jullie de live optredens niet?
PJ Seaux: We hebben de kans gekregen in september om bij mensen op te treden voor een soort huiskamer concertjes als het ware. En dat heeft ons wel in een versnelling gebracht om nog meer nummers af te werken. Maar voor de rest concerten? Ik ben daar niet echt mee bezig. Want eerst was het maart, dan april of mei tot juni enz... Ik heb dat uit mijn hoofd gezet, we zien wel als het terug mag, ik ben er dus niet bewust mee bezig nu. Daardoor mis ik het ook niet echt, maar als het terug mag , vliegen we er met plezier weer in.
Moesten optredens niet doorgaan, is er een mogelijkheid tot streaming concerten? Hoe sta je daar tegenover trouwens?
Dat concept zijn we aan het bekijken, om onze EP bijvoorbeeld voor te stellen via streaming. Het zou jammer zijn dat we een plaat uitbrengen, zonder te spelen. Dus we gaan dat sowieso bekijken of het dan op die manier kan. Via een streaming concert die EP voorstellen.
Moest die streaming nu de norm worden, zouden jullie dat zien zitten? Om daar beetje op door te gaan
PJ Seaux: Het is een tussenoplossing. Maar nee, het is zo bizar om een nummer te stoppen en dat publiek niet te horen. De interactie en wisselwerking is voor een band (en voor dat publiek zelf) gewoon veel te belangrijk om dit de norm te laten worden. Het publiek is gewoon belangrijk om muziek te maken. Laat het ons daar bij houden. Dus nee, mooie oplossing maar de norm? Liever niet.
Birsen Uçar: Wat de connectie tussen publiek en muzikanten betreft, er zijn onderzoeken over gedaan. En wat daar boven komt, is dat al die mensen op dat moment allemaal op dezelfde golflengte zitten als ze samen naar zo een concert staan te kijken en luisteren. En daardoor is dat ook belangrijk, die wisselwerking tussen publiek en muzikanten. Dat kan dus totaal niet of zeer moeilijk via streaming.
Wat is de rol van muziek in tijden van crisis?
Birsen Uçar: Muziek is terug, meer dan vroeger, nodig om al die dingen terug aan elkaar te lijmen als het ware. Om maar te zeggen, er is een schrik om te dicht bij anderen te komen, ook bij mij een beetje eigenlijk. En kan muziek daarin een verbindende rol spelen als het ware. Om toch verbonden te blijven met elkaar.
Hoe zal muziek, cultuur enz , die toch zwaar getroffen zijn tijdens deze crisis, deze overleven , denk je persoonlijk?
PJ Seaux: Het is moeilijk in te schatten, maar de muziek en cultuur heeft enorm veel veerkracht. Wat niet wil zeggen dat we ons plan trekken, maar het gaat afhangen van creatieve mensen binnen die sector om daar iets mee te doen. Maar er is een enorme veerkracht dus, en daar heb ik wel vertrouwen in dat het daardoor alsnog goed zal komen..
Iets heel anders. Jullie hebben ook samengewerkt met Geike . Hoe is die samenwerking ontstaan?
PJ Seaux: Birsen heeft teksten geschreven voor Geike. En ik ben bassist bij haar. En omdat onze genres een beetje samenvallen , konden we ook samen op tournee gaan eigenlijk.. De concertenreeks die ging doorgaan in oktober 2020, is ondertussen al enkele keren verplaatst en zal nu doorgaan in maart/april al zal het eerder april worden.. want ze zijn al bezig om die data van begin maar naar eind april te verschuiven, dus het is nog steeds koffiedik kijken.
Naast Geike , spelen jullie nog in andere projecten. Zoals girlband Oko Yono. Valt dit allemaal nog te combineren met Hydrogen Sea?
Birsen Uçar: Oko Yono ligt nu wat stil, we zijn allemaal een beetje met onze eigen projecten bezig. Het valt zeker te combineren, doordat als de ene groep iets minder is , zijn we wat meer met de andere bezig. En zo is er een vlotte wisselwerking tussen die verschillend projecten.
Waren die projecten ook inspirerend voor jullie werk bij Hydrogen Sea zelf?
Birsen Uçar: Voor mij wel eigenlijk. Wat we bij de andere projecten doen , sluit er eigenlijk wel op aan bij wat we doen met Hydrogen Sea, dus ja.
Jullie hebben ook een zeer brede interesse voor het heelal , heb ik ergens gelezen? Vertel er gerust wat meer over
Birsen Uçar: Die fascinatie voor het heelal komt eigenlijk uit ‘Automata’, waar elke song een beetje gaat over kijken naar het universum, de sterren en planeten. En gewoon even van onze planeet stappen en kijken naar dat immense heelal, dat was het concept. Het ongrijpbare daarvan fascineert me. En ook onze naam ‘Hydrogen Sea’ is een zee van waterstof, die je bijvoorbeeld vindt op Jupiter. Weer dus een verwijzing naar het Heelal. Ik haal dus eigenlijk mijn inspiratie uit het universum. Zowel qua teksten als sfeer .
Laten we het ook over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen voor 2021?
PJ Seaux: Ik heb eigenlijk geleerd uit 2020 om eigenlijk niet teveel te plannen op voorhand. Het enige waar ik naar uitkijk , is het einde van de winter en genieten van de lente, voor de rest weten we niet wat er gaat gebeuren en ik ben er bewust ook niet mee bezig. Dat geeft ook een gemoedsrust, we zien wel wat er op ons afkomt. Dat is niet negatief bedoeld, ik ben gewoon heel blij dat we gezond zijn. Ik zal dus gewoon blij zijn als de lente er is.
Birsen Uçar: Ik kijk vooral uit naar het moment dat ik weer iedereen kan vastpakken. Mijn ouders, de kinderen van mijn zus en zo. Dat mis ik eigenlijk wel nu.
Wat zijn de verdere ambities als muzikant en band na al die jaren?
Samen: Gewoon blijven doen wat we nu doen, en daardoor mensen blij maken of raken. Dat is ons belangrijkste doel voor de komende jaren. Als dat lukt zullen we als muzikant en mens zeer blij zijn.
Pics homepag @Alexander Popelier
Hartelijke dank voor dit fijne gesprek, hopelijk tot heel binnenkort ergens op een podium
Epica - We zijn binnen dat wereldje eigenlijk een buitenbeentje gebleven, maar net dit is onze grote kracht gebleken
Epica is een Nederlandse symfonische metal band, die sinds 2002 aan de weg timmert. De band heeft door de jaren heen een zeer succesvol parcours afgelegd, vooral in de periode 2005-2006 zorgde dit voor een doorbraak naar een breed publiek. Dat publiek is hen trouw gebleven, gezien ze altijd een beetje een buitenbeentje is gebleken in het genre. Epica brengt uitgesteld - release van de nieuwe plaat was voorzien in september 2020 - in februari dit jaar de nieuwe plaat ‘Omega’ uit.
Reden genoeg om met gitarist Mark Jansen een fijn gesprek te voeren over het verleden, de toekomstplannen en hoe je als muzikant omgaat met deze corona crisis. Meteen stelde Mark ons een gloednieuw Epica biertje voor, dat binnenkort op de markt wordt gebracht.. En hij vertelde ons nog veel meer.
EPICA is, dacht ik , sinds 2002 actief. Ik volg jullie al van het prille begin. Als je terugkijkt op al die jaren wat waren de hoogte- en eventuele dieptepunten?
Hoogtepunten zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. Er zijn er ieder jaar wel. Maar als ik toch enkele mag opnoemen. Toen we ooit de eerste internationale metal band waren die in Tunesië mocht optreden, dat was toch een grote mijlpaal. Een zeer unieke ervaring, die je bijblijft. Een enthousiast publiek, mensen die huilen van vreugde. En ook onze eerste optreden in Brazilië waar mensen de tent bij wijze van spreken afbraken alsof we The Beatles waren of zo (haha). Echt van die toestanden die voor altijd in je geheugen gegrift staan. Een dieptepunt? Toch toen Simone haar vader een ongeluk had gehad, midden in een tour, en ze dringend naar huis moest; Het is gelukkig toen wel goed gekomen met hem. Verder de gewone tegenslagen die iedere band wel eens meemaakt.
In die periode kon je door het bos de bomen niet meer zien wat de ‘female voice metal’ betreft, maar jullie sound was toch eerder uniek. Waardoor jullie eigenlijk geen typische female voice metal kunnen en mogen genoemd worden vind ik - daardoor ben ik ook fan van jullie geworden - Wat is je mening hierover?
Ja, we hebben altijd een beetje onze eigen koers gevaren. We merkten wel dat er in die tijd veel bands in die richting van Within Temptation wilden uitgaan, in de hoop op succes. En toen zijn wij juist nog wat harder geworden, we kregen daarvoor zelfs het verwijt dat dit commerciële zelfmoord was. Maar als je daar nu op terugkijkt is dat juist onze grote kracht geweest , waardoor we dus uniek bleken voor de dag te komen binnen dat wereldje. We zijn binnen dat wereldje eigenlijk een buitenbeentje, maar daar hebben we bewust voor gekozen dus. En dat heeft ons geen windeieren gelegd, zoals nu blijkt na al die jaren.
Ik vind ook dat er steeds een verhalenlijn in jullie muziek zit, klopt dat? Of zie ik het verkeerd?
Ja, dat is uiteindelijk de bedoeling. Alsof je een film kijkt, zo willen we onze muziek – zelfs zonder de teksten – doen klinken. Dat is een bewuste keuze. Maar ook in de teksten zit er altijd een duidelijke boodschap of verhaal in.
Wat me ook altijd opvalt is dat beetje sprookjesachtige en het prikkelen van de fantasie, dat zo typisch is aan de muziek van EPICA. Graag je mening hierover?
Dat is ook de bedoeling dat de teksten de fantasie prikkelen, ook al lijken veel dingen een beetje ‘ver van mijn bed’ om het zo uit te drukken. Vooral de laatste platen zijn we de wetenschappelijke hoek ingedoken waar we voorheen al af en toe wat maatschappij kritische topics aan de kaak stelden. Het is leuk om in een vroeg stadium obscure theorieën aan te halen die later mainstream worden.
Opvallend, vind ik, is dat jullie ondanks jullie commercieel succes de scherpe kantjes van jullie muziek er niet afvijlen. Graag je mening over deze stelling?
Dat is ook zo , dat we die scherpe kantjes er niet hebben afgevijld. Sterker nog we hebben dat zelfs uitvergroot. Daardoor zijn we dus eigenlijk doorgebroken naar een ruim publiek. De sleutel tot succes is niet per se de grootte van de band, maar vaak heel andere factoren, die bij ons ook doorslaggevend zijn gebleken.
De reden van dit interview is de komende release in 2021 ‘Omega’; wat mogen we verwachten? Welke richting zal het uitgaan, in vergelijking met releases uit het verleden?
Als ik het moet plaatsen een beetje tussen ‘Design You Universe’ en ‘The Quantum Enigma’ inzit. We hebben geprobeerd de toegankelijkheid van die twee platen te combineren met toch wat verfrissende ideeën. We hebben bewust ervoor gekozen dat deze nieuwe plaat wat meer opener klinkt. Dat was bij onze laatste plaat ‘The Holographic Principle’ wat minder het geval. De nieuwe plaat ‘Omega’ ademt wat meer, als je dat zo kunt uitdrukken, we hebben er bewust voor gekozen om in de mix soms de gitaren voorrang te geven en soms het orkest ipv die altijd allemaal vol op de voorgrond te willen hebben
Ondertussen werd op 18 december al een bijzondere akoestische (folky-klassieke) versie van 'Abyss Of Time' online gezet. Hoe waren de reacties daarop?
Daarop kregen we positieve reacties. Het is natuurlijk een beetje een zijstap. Iets dat we doen om de fans iets extra te bieden. Die song komt niet op de plaat zelf. Het is wel leuk dat de mensen ook daar positief op reageren, want we proberen met een akoestisch nummer een compleet andere draai te geven aan onze sound. En dan is het fijn als men daar dus positief op reageert.
Zijn er geen plannen om , in die richting, eventueel nog een akoestische plaat uit te brengen?
Dat kan uiteraard nog wel eens gebeuren, al zal dat niet een normale release zijn maar eerder een tussendoortje voor de fans, zoals we nu met die song hebben gedaan.
Ook iets in die richting, is er nog interesse voor film muziek?
We hebben dat al eens gedaan, een keer voor een film (Joyride) en een keer voor een Japans filmmuziek project (Attack on Titan). Als er een aanbieding moest komen voor een film waarvoor Epica de muziek schrijft staan we daar zeker voor open. Tenminste als het een mooie aanbieding is die iets toevoegt aan wie we als band zijn.
Het was voor Epica niet evident om aan nummers te werken, met bandleden in vier landen. Maar in deze corona tijden was het zelfs nog minder evident. Hoe hebben jullie dat klaar gespeeld?
De plaat was eigenlijk al geschreven vooraleer die corona losbarstte. En ondanks het feit dat we in verschillende landen wonen, hebben we toch ook telkens een week kunnen samenkomen. Toen hebben we intensief aan elkaars nummers kunnen werken. En ondanks die afstand zijn we toch heel voortvarend tewerk kunnen gaan.
Ik veronderstel dat er door deze coronacrisis ook bij jullie veel plannen in het water gevallen zijn, of net niet?
Eigenlijk is elk plan in het water gevallen. De plaat moest eigenlijk in september 2020 worden uitgebracht, het zal dus 26 februari worden. Op dat vlak hebben we dus een achterstand opgelopen door die corona. We hadden uiteraard ook toerplannen en zouden toch op verschillende festivals staan. We hebben toch wat last van ondervonden, dat niets is kunnen doorgaan zoals gepland. Maar dingen gaan zoals ze gaan, we hebben ons daar vrij vlug bij neergelegd. Het heeft gewoon geen zin om daar te lang mee bezig te blijven. Op dat moment moet je gewoon de knop omschakelen en doorgaan.
Wat me bij de vele releases in 2020 opviel is dat de grotere bands redelijk stil zijn gebleven in deze periode? Is dat zo? Want ook rond EPICA bleef het redelijk stil? Of heb ik iets gemist?
Nightwish had nog net een cd uit, begin 2020. Ik denk ook dat veel bands gewoon hebben gezegd, dan brengen we het in begin 2021 en hopen dat er meteen ook op tournee kan worden gegaan. Dat blijkt dus echter niet het geval te zijn, want het is nog steeds afwachten. Langs de andere kant moet je er ook niet te lang mee wachten. Daarom heb ik ook gezegd tegen de andere bandleden om gewoon te releasen, want mensen hebben gewoon behoefte aan nieuwe muziek. Zeker in deze tijden. Daarom ben ik ook blij dat die plaat uitkomt, ondanks het feit dat we niet direct gaan kunnen toeren daarmee.
Er waren ook meer streaming concerten, die vervangen natuurlijk niet de ‘normale’ concert beleving. Maar hoe sta jij daar tegenover?
Als daar echt niets anders opzit ben ik daar wel voor te vinden. Beter iets dan niets, liever een streaming concert dan helemaal niets. Uiteraard vervangt dat nooit een echte concertbeleving waar je contact hebt met je publiek. Dus we moeten even bekijken hoe het zich verder ontwikkelt. Als het nog lang zal duren dat we geen concerten kunnen geven, zullen we deze optie dus zeker in overweging nemen.
Ik vrees er persoonlijk toch een beetje voor, als je de evolutie nu ziet, dat er echt festivals zullen kunnen doorgaan
Als je mijn persoonlijke mening vraag, vrees ik ook dat het vooral op de gewone wijze zeer moeilijk zal worden, gewoon omdat er geen toelating zal worden voor gegeven. En dan moet je je daarbij neerleggen, coronaproof gericht misschien wel… Kortom, het wordt moeilijk dus, maar binnen een bepaald concept zijn er misschien – hopelijk – toch mogelijkheden. Ik hoop dat ik het mis heb uiteraard, en dat alles gewoon kan doorgaan.
Dat hopen we allemaal. Maar goed.. Om beetje in die richting van digitaal en streaming verder te gaan, heeft het in tijden van streaming via spotify en sociale media nog zin om fysieke platen uit te brengen?
Vooral vinyl platen zitten toch weer vol in de lift. Persoonlijk ben ik nooit zo een fan geweest van CD’s, en je ziet toch dat nog veel mensen zo een vinyl plaat willen aanschaffen, zelfs nu in deze tijden. Dat heeft ooit wel in een dipje gezeten, maar lijkt nu dus toch weer in volle opmars en dat is wel mooi om te zien. En meteen toch een reden om het nog wel te doen in deze tijden.
Nog een vraagje over deze corona crisis. Hoe heb je deze crisis eigenlijk als muzikant, band maar ook als mens doorstaan?
Als muzikant ben ik daar eigenlijk vrij snel overheen gestapt moet ik toegeven, ik neem het leven zoals het komt. We hebben het voordeel dat we een buffer hebben opgebouwd ondertussen en nog even vooruit kunnen. Als mens val ik wel van de ene verbazing in de andere. Zowel geconfronteerd worden met mensen die uit panische angst toch heel rare dingen doen, en dan langs de andere kant die elk complot dat voorbij komt gelopen als waarheid aannemen, en daar dus bang van zijn. Die twee uitersten die angstig zijn, en voor mij is angst altijd een slechte raadpleger. Ik probeer op dat vlak altijd een beetje een middenweg te zoeken daartussen. Ik probeer dan een beetje de rust te bewaren, en dat is in deze tijden vaak een uitdaging op zich.
Om nog een beetje daarop verder op in te gaan. Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur, muziek en kunst deze crisis zal overleven?
De wat grotere bands kunnen het wel een tijdje uitzingen, die hebben dus doorgaans wel een buffer. Voor de kleinere wordt het zeer moeilijk, laat ons hopen dat de muzikanten binnen die bands nog iets anders achter de hand hebben naast hun muziek. Waardoor ze later misschien terug op kunnen pikken. Maar de horeca? Daar heb ik echt mee te doen. Die mensen hebben vaak een huurcontract dat doorloopt en die zien hun inkomsten gewoon verdwijnen. Als ik daar aan denk draait mijn maag gewoon om. Zoveel jaren iets opgebouwd en dan zien ze vaak alles verdwijnen als sneeuw voor de zon, dat is gewoon verschrikkelijk.
Wat zijn de verdere plannen in 2021?
Er zijn al heel wat festivals geboekt, maar zoals we al eerder bespraken , is het allemaal koffiedik kijken. Er staat ook iets op de planning voor het einde van het jaar, maar ook dat is afwachten geblazen. En onze grote tour (met Apocalyptica) is al verplaatst naar begin 2022. En ook dat is allemaal afwachten, al onze toekomstplannen hangen dus af van hoe alles zich verder zal ontwikkelen de komende tijden. Of alles weer gaat worden zoals vroeger? Dat is zeker koffiedik kijken. Er zijn wel plannen over het ‘nieuwe normaal’ maar daar sta ik wat huiverig tegenover… We zullen vooral alles een beetje zelf moeten gaan sturen, in ieders belang. Dan moeten we zorgen dat de macht niet in een kleine groep terecht komt, dat we zelf nog kunnen beslissen. Maar het is afwachten hoe alles gaat ontwikkelen de komende jaren, laat het ons daarbij houden.
Zijn er na al die jaren nog ambities en doelstellingen die je voor ogen hebt als muzikant maar ook als band?
Laat het me zo stellen, als alles in het slechtste geval hierbij zou blijven ben ik nog steeds een gelukkig mens. Als we kunnen doorgaan, graag. Want er zijn plannen om een nog iets grotere show te gaan brengen, er zijn plannen voor nieuwe stage attributen te laten maken in die richting. Dus zodra dat licht terug op groen zou gaan, zijn we volledig klaar voor een volgende stap. Naar dus een grootschaligere show van Epica.
Over dat live optreden had ik nog een vraag. Wat me opvalt is dat, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Within Temptation, staat Epica - op enkele uitzondering na – doorgaans zelden op een ‘regulair festival’ maar eerder op een metal gericht. Heb je daar een verklaring voor?
Nee, eigenlijk niet. Er is een periode geweest tussen 2005/2006 dat we plots wel op enkele mainstream festivals konden spelen. En we hebben op Pinkpop en Lowlands gestaan bijvoorbeeld, ook vrij recentelijk nog een keer op Pinkpop. Daarna veranderde dat weer. Een echte verklaring heb ik er niet voor, misschien zijn we gewoon ‘te heftig’ voor die mainstream festivals? Maar ik ben blij met de festivals die we gedaan hebben en ik mis het niet of ben er ook niet bewust mee bezig. Maar als er plots een deur zou open gaan naar terug die mainstream festivals, zou ik daar ook niet treurig om zijn uiteraard. Maar we zullen zeker en vast steeds ons ding doen, dat is zeker.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat we dit gesprek spoedig kunnen overdoen tussen pot en pint, een Belgisch biertje uiteraard ?
Ja, maar ik drink zelf ook alleen maar Belgisch bier. Ik heb mijn koelkast vol staan met Leffe, dat is een van mijn favoriete bieren. Trouwens over bier gesproken, we zijn ook bezig met een eigen Epica biertje dat op de markt zal worden gebracht. En dat is trouwens via een Belgische brouwerij, we zijn daar maar net mee begonnen dus Maar dat komt er dus ook aan .. leuk nieuws om dit gesprek mee af te sluiten.
Pics homepag @Tim Tronckoe
Dat is dus inderdaad iets om naar uit te zien, bedankt voor dit heel fijne gesprek. We hopen jullie spoedig live te zien, en spreken zeker eens af om dat biertje te proeven
Tombstones In Their Eyes - We need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there
Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015. The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizards to Melvins. We even think we recognize Pink Floyd. Characteristic of the band is a sound that slowly but surely opens up to a heavenly climax. Tombstones In Their Eyes offers a multicolored palette. The combination of those psychedelic peculiar sounds, with post rock and others that go to a climax, put you in a deep trance, compelling and deafening; at the end of November a collection album came on the market , 'Collection'. Where this proposition was further highlighted. You can read the review of it here. http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80515-collection.html Partly because of this collection album we thought it was time to interview the band. And had a nice conversation with singer and writer of the band , John Treanor who told us who this band is and was, but also the further plans for the future were rolled out.
The influences of Tombstones In Their Eyes are extensive, from Mogwai over Electric Wizard to Melvins. Is this description correct? How do you see it yourself?
It is difficult to properly list influences for a band like this. As the songwriter, the influences really cover many years and bands, starting from childhood, with stuff like The Rolling Stones, The Beach Boys, Elton John. Then to the teens with Kiss, Aerosmith, Neil Young, followed shortly by my exposure to punk, independent/alternative music and stuff like Devo, The Germs, The Cramps, Gun Club, Black Flag, discovering the Stooges, etc. Then the 80’s with bands like the Butthole Surfers, Miracle Workers, Pussy Galore, Spacemen 3, Motorhead, Metallica and many more. Following that, the 90’s with bands like The Brian Jonestown Massacre, My Bloody Valentine, Melvins, Catherine Wheel, Ride, The Dandy Warhols, Elliott Smith, etc. Over the last 20 years, since 2000, there have been many other bands and that is where bands like Electric Wizard, Power Trip and some of the other stuff came in. Some of the newer bands I like are The Kundalini Genie, RevRevRev, The Vacant Lots and many more. And, of course, there was always going backward to the 60’s and 70’s, some of the better stuff from those years, I’ve left a lot out, obviously. So, there is a melding of all those influences, punk, noise, psych, heavy rock/metal, shoegaze and rock and roll. What comes out of that mix is Tombstones In Their Eyes.
Tombstones In Their Eyes is a psych rock band from Los Angeles that has been going strong since 2015, what were the highs and lows so far?
I would say one of the definite highs was being able to go on to KXLU, a great college radio station in Los Angeles, and do a combination interview and guest DJ set. That was big for me, as I’ve been listening that that station for many years.
One of the biggest highs was finding our producer, Paul Roessler, who is essentially a part of the band at this point. We found him when it came time to mix the Sleep Forever record and have been with him every since. Without him, I don’t think we would have realized our potential.
Another high was when a fan sent me a photo of a self-made tattoo reading “maybe someday”, the title of one of our songs/albums – that was humbling and meant a lot to touch someone in that way.
One more high point was signing up with Somewherecold Records. Jason Lamoreaux has been great to work with, and it was nice to have their backing and assistance with the releases.
One of the lows was losing our long-time bass player, Mike Mason, who moved out of state and hasn’t been in contact since. That doesn’t feel good.
I got to know you personally through Shauna , promoter of 'Shameless promotion PR' how important has this promoter been for a band like you?
Shauna has been our promoter for most of our releases and I wish I had found her when I first started out, but I didn’t realize the importance of having a press person to help get the music in front of people. I thought I could do it myself and made many mistakes. Shauna is fantastic and has really helped the band a lot.
The music of Tombstones In Their Eyes often contains an underlying message. What is/are the main personal, national, and/or international issue(s) concerning you the most these days?
In the beginning, the music centered around darkness, depression, anxiety, failure. The first demos were pretty dark. As the songwriter, I have used the songs as a release for those kinds of feelings, and as I got into a better space mentally, the darkness has receded a bit. I still like the dark side of things, lyrically, as I feel these things and music is a great way to get them out and connect with others that may feel the same feelings.
The music/lyrics have always been more personal and less about the outside world and the issues of the day. But, of course, you cannot remain unaffected by the things going on in the world, so those things may influence the feelings, but not so much the content.
‘Collection' your latest release, is a collection of songs that show and hear a period of five years, from 'Sleep Forever' (2015) to 'Maybe Someday' from 2019. How did you choose the songs? What did you base your choice on?
Collection is a compilation of almost all of our released music up until the Maybe Someday album in 2019. It contains every EP we released, one single, and 5 songs from our first album, Sleep Forever. I didn’t include everything from Sleep Forever for a couple of reasons. One is that on our first record we hadn’t totally found our sound yet, so there are songs that I don’t feel fit in the way I would like. And two, I wanted only 5 songs so that it would fit on one side of a vinyl LP, haha.
The primary reason for Collection is that I wanted everything in one place, as some of the early stuff had never been promoted and I wanted it to have that chance, and I wanted it on vinyl. Also, it gave us the chance to re-work and remix some of the earlier songs that I felt needed a little touching up, given our years of working with our producer, Paul Roessler, and using the knowledge we had gained working with him in the studio.
I mainly see a band that is evolving, exploring boundaries but also staying true to its roots, What is your opinion about this proposition?
I agree with this proposition. Our next album, coming out in early 2021 and called “Looking For A Light”, is the next step in that evolution. It is a little more stripped down, less layered, but is still TITE. I am very excited about it, and it definitely stays true to what we are.
In my opinion, isn't there some kind of common thread running through the different records? Tombstones In Their Eyes is a band that connects all kinds of music styles into an emotional whole, crossing the line between fear and joy every time. What is your opinion about this statement?
I love that statement and find it to be accurate. I would not have thought of that, but it is a great way to see the music/lyrics. I think the next record will continue with that thread, for sure, and there is also a little more light!
How were the general reactions to this compilation album?
So far it has been great, it has sold better than the ‘Maybe Someday’ album already. The only thing I care about is getting the music out there to people to hear and it seems this has been a good introduction for many to our songs and sound.
In these times, let's also talk about the corona crisis? I suppose your plans have also changed? Or just not? How did you deal with that as a musician, band and human being?
We played our ‘Maybe Someday’ vinyl release show on March 5th of this year. That was right before things were locked down in Los Angeles. The lockdown essentially derailed our live show activity, which was a shame, as we had practiced, learned the new songs and were ready to do more shows. We haven’t played out much in Los Angeles over the years we’ve been together and it was time for us to get more involved in the live scene.
As a musician, I dealt with it by writing songs for a new record. And then, as a band, we recorded 13 of those songs in the studio as things began to loosen in Los Angeles, eventually choosing 8 songs for the new LP and the remaining 5 for a possible EP release. We also spent time compiling, remixing, remastering and releasing the Collection LP, as well as a release of some of our favorite demos (Demos, Vol. 1). So we have been busy behind the scenes.
As a human being, I was fortunate to have a job that allowed me to work remotely (I am an IT consultant), so the lockdown did not affect me financially and I was already used to working from home a lot. The more difficult part was the political climate around the virus here in the US, with many stupid decisions, opinions and general noise. For my mental health, I had to work hard to maintain a positive attitude amongst such stupidity.
What do you personally think the consequences will be for culture and music? How do you think music will survive this crisis emotionally and economically?
That is a difficult question. The hope is that eventually things will return to some kind of normal. That is not guaranteed and the time frame is very cloudy. Culturally, I think here in the US we have some big problems, not just with Covid but politically. There is a great divide that has been revealed and I am hesitant to be too hopeful for the future.
Are there plans for 2021 in the direction of performances and the like? Because something still strikes me in those five years, it's very visual music that begs to be brought live
Once the door has been opened for live performance, we will need to reconvene as a band and, if necessary, find some more musicians to help bring the songs to life live. My ideal band would be similar to The Brian Jonestown Massacre, with at least 3 guitar players, a keyboard player, bass player and drummer. I would love to do more with the lighting, as well, to give it the full psychedelic effect.
Speaking of live performances, which countries do you have the best memories of?
TITE has not played outside of the US or even LA at this point. We had a tentative European tour scheduled for September of 2020 that was shut down by the virus.
Besides possible those live performances, are there any other plans?
In general, we love recording, so we will keep doing that as long as the songs keep coming. And I would like to do more videos, so we have something special planned for the new record, working with a video producer that I think is fantastic.
In these times, many bands resort to live streaming, sometimes of a very good quality but often rather undersized. Do you have plans for live streaming? And what is your opinion about this?
No plans for live streaming at this point. Things are very locked down in Los Angeles at the moment, and we would need a lot of band practice to do that properly. I personally have not watched any live streams, although I should!
To go further, including digitization, streaming via spotify has been booming in recent years. Does it still make sense to release physical records then?
Originally, I didn’t care much about the physical copy or artifact, but that has changed, especially in relation to vinyl. Even though it is expensive, it is really nice to have and there are people out there who also want the physical copy.
I make sure our music is available anywhere possible, so that we can reach people everywhere. That is what is good about the streaming platforms. The pay is not good, but for a band trying to get their music to (and make new) fans, it is essential.
After all these years, are there still ambitions or goals you absolutely want to achieve as a band but also personally as a musician?
My goals and our goals as a band were very humble when we first began and, to be honest, we have already achieved those goals. But each time you reach a new plateau, it makes sense to try to reach the next one. I would love to tour, and to do that properly, we need to be known to a certain extent, so that is the next goal, get more people listening and get our music and name out there.
Adding one of my own questions! Who is (and was) the band?
Myself, John Treanor – I write and sing and play guitar, keyboards, bass.
Stephen Striegel – drums/percussion. Stephen was originally hired to play on the Bad Clouds EP, and then some of the songs on the Fear EP. He is a graduate of the Berklee College Of Music, a prestigious music school. After playing on those two EP’s, he said he loved the music and wanted to be a part of the band and has been with us ever since. He is both a great drummer and person, I’m very glad he is a part of TITE.
Josh Drew - Josh has been with the band since the beginning, alternating between bass originally, then switching to guitar, and now back to bass for the last recording. Josh is a good friend who agreed to help me record the first record and has been with us the whole way. He has contributed some great musical parts and is very talented. He is currently working on his own first EP, which I look forward to hearing when it is complete.
Mike Mason – our former bass player. Mike is a fantastic musician and contributed great parts to our songs, from the Fear EP through the Maybe Someday LP. When Covid hit, he and his family moved to Washington State and I have not heard from him since, which is a shame, but I am forever appreciative of his contributions and time spent with TITE. He has his own sort of desert rock project, which sounded great and I hope he will release it soon.
James Cooper – James and I started the band. James lives in NY and functions as my musical guide and producer. He hears things that I don’t, helps guide me with songwriting, sounds, and opinions. I trust him implicitly.
Paul Roessler – our producer. A long-time fixture of the music scene in Los Angeles. He plays keyboard and sings harmonies on a lot of our recordings and also helps guide and create the sound. He has been essential to our evolution as a band.
Paul Boutin – we brought Paul on to play as the 3rd guitar player for our last live show and he plays bass on a couple of tracks on the new record. A great guy, wonderful to work with and will hopefully remain with the band for live performances and more contributions to future recordings. He also does wonderful solo work as Paul Lovecraft, most of which can be found on Spotify.
Thanks for this pleasant conversation, in these times without concerts people are forced to order online merchandiser and so on, feel free to put some links below where they can find your merchandiser?
Thank you! Wonderful questions and I really appreciate your time.
Here are the main places to find our merchandise:
https://tombstonesswc.bandcamp.com
https://tombstonesintheireyes.bandcamp.com
Twitter: @tombsinthreyes
Facebook: https://www.facebook.com/TombstonesInTheirEyes
Instagram: https://www.instagram.com/tombstonesintheireyes
I hope that in the near future you will also come and perform in our country, so that we can have this conversation face to face enjoying a fresh glass of Belgian beer :)
Would love to get over to Europe and meet in Belgium. Hopefully this year!
Cristiano Filippini - I would like to perform again in theatre, have a lot people interested in CF’s Flames Of Heaven - sell a lot of cds - health for me and my family and find a balance in everything
If you wait about ten years to finally release your debut, then you do it better in an epic way, Cristiano Filippini must have thought . The classically trained Italian composer does have a few instrumental albums to his name, and has gained a reputation in certain circles. So now he's releasing an album under the name Cristiano Filippini's Flames of Heaven in which elements of power symphonic metal are connected to that classical music. If you like a strikingly epic approach within the metal scene, you'll love this rather long album.
You can read the full review here
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80518-the-force-within.html
Also reason enough for us to ask Cristiano some questions about this project, the past and present and the plans for the future.
Let's start with a question that you've probably already got tired of hearing :) why did it take you so long to finally release this debut?
Well, first of all thank you for the interview! Basically because it took long time to find the right and perfect players and bandmates who could fit in the band. I was looking for great players and amazing persons and i found both…it was a very long and not easy research. Marco, the singer, contacted me in 2010 after my first epic symphonic solo album but I found the other guys just 3 or 4 years ago…
Of course you haven't been sitting still in the meantime, tell us something about yourself, your musical influences and so on?
Of course…I’ve been using composing music since I was 16 years old and almost every day I compose something…i have more than 4000 minutes of music to pick the right ideas for the albums aha…i knew that one day I would have found the right members for the band so I’ve never stopped to compose metal music. About my influences I can say all the best bands from AOR Hard Rock ’80, also pop and rock music from the eighties, and all the epic power metal from the early eighties till 2000 and few years later…but nothing more…for the symphonic parts…I can say the epic soundtracks from the ’80 epic movies and some romantic/opera/baroque/and contemporary music..
Over the years, what do you think is the big evolution next to digitization?
I think that the digitization was a big step. You can produce high level music with a great sound with a reasonable price. You can promote your music. You can sell online by yourself. From the other side music now is basically free and everybody think that you are a musician, composer, director, photographer just having a good pc with a decent software. There are a lot of people other interested in purchasing music but the offer is huge and quality is medium low…it is not easy for a buyer to find the right record to buy…so they have to spend hours and hours on spotify….
The reason for this interview is of course the record 'The force Within'. a very versatile record, you can't stick a musical style to what you're doing (that's what convinces me the most) how would you describe your own musical style?
Thank you, is a great compliment to me because I worked on every single details for a long time. My goal was to create a sound that could be a bridge between aor hard rock ’80 and power epic metal 95/2005…with a modern and powerful production. Also with a real orchestra. The second goal was to create a tracklist that could be able to keep the listener always focus on the music, without filler or boring, weak tracks. So I worked on the quality of the tracks but also composing in various style, from power to aor, from romantic ballads to epic suites etc…you can find everywhere my composing style but in different keys..
What were the contributions of Matias Kupiainen (Stratovarius) and Mika Jussila (Nightwish, Stratovarius) to the album?
I needed the best sound I could so it was not difficult to decide the mixing and mastering engineers…i grew up with that sound so clear and powerful so I contacted them. I worked with Matias online for few weeks and then I joined him in Helsinki for the second part of the mix. There he introduced me Mika Jussila and we joined him in Finnvox. After one year, this September, we improved the mix and the mastering to get the best results we could an I think we achieved our goal.
This is a true rock opera that never gets bored from start to finish. Is that how we may describe the record? A rock opera? Or am I wrong?
I can say that is a mix between concept album, rock opera etc…because there is in some songs a common topics like the Angels against Demons, or the force within that lies in all of us…not an easy question…I’d say a mix between all of them
How do you feel about recording 'The Force Within' and an opera like 'Sword and Flames'?
The Force Within was a first chapter of this new hard rock and metal path…it was a very difficult production, a huge productions, It took four years…in several studies with a lot of people working on it so…about Swords And Flames…just the final version of the Opera (2 hours of symphonic epic music) took 7 years…we recorded some parts live in the concerts…but I think that there are too many good music there…in some ways I will use it again in the future…
How are the general reactions to this release actually?
I got a huge amount of positive feedback from almost everybody, a lot of amazing reviews from all over the World…very good results about digital and physical sales…many interviews from all the most important magazines and websites in Europe and over…the most important power metal community on facebook put our debut as best debut 2020 and in the top 2, 12 or 14 power metal album 2020…so I am very glad to got this results…
I suppose your plans couldn't go ahead either? Feel free to tell us more about it
My plan now is to compose and produce a new CF’s Flames Of Heaven album to be released between late 2021 and late 2022..half of a tracklist is already at a good point…of course due to the Covid19 we are not able to play live for a while I guess…
In some interviews people tell me that these corona times were just a time to recharge? For you as well? How do you deal with it as a human being and as a musician?
Musically talking for me was a useful time because I had a chance to produce two video clips instead of one, we planned just “Far Away” before the Covid time and to work on the mix and the mastering again in order to improve it. Talking generally of course was and sadly is still a horrible page of the human history…
How do you personally think music and culture will survive this crisis?
Not easy questions…before the Covid the culture and the music business were already suffering….now everybody can make music but the quality is medium low level and it is not easy for a listener to focus on the high quality production and bands because maybe he needs, spends or waste time in the deep ocean of offers….30 years ago was almost impossible to produce music without spending a huge amount of money…we need a mid-way…and basically the music is free.. not easy at all…
Live performances aren't there yet, are there plans for streaming concerts? How do you feel about that?
No.. for the moment we didn’t plan such of this things.. honestly I don’t like that solution a lot....i prefer to focus on composition for the next album....when or if will be a chance to check any offers from live management will do it...until that moment is better to focus on other things...
To embroider a little on that. What is your opinion on spotify and social media?
Well as I told you before.. the music is now basically free…if we don’t find a new solution that can replace the cd selling the future will be just streaming etc…it is very easy to be known but at the end to produce a cd takes a lot of money, time and energy…and just few people seem understand it….i hope that somebody can think of something more that streaming or something like that….
What are the further plans for the new year 2021?
Musically talking I’ve already started to compose the new album…I don’t think I will be able to produce it within 2021 but never say never…within 2022 for sure…so I will focus on it…and on improving my skills in every field of music and music business…
After all these years, what are the further ambitions?
I’d like that everybody can give a chance of my solos orchestral epic compositions and the music of Flames Of Heaven…I would like to be performed again in theatres…have a lot people interested in CF’s Flames Of Heaven…sell a lot of cds…health for me and my family…and find a balance in everything…
And besides this project 'Flames of Heaven'?
FOH are my band and the only thing concerns heavy metal…in order to release every time a high quality album I cannot spend resources in other things…I would like to have a chance to be performed in theatres again because my solo epic symphonic opera “Swords and Flames” I think deserve it….
Thank you for this pleasant conversation, I hope we will soon be able to repeat this face to face between 'pot and pint' as we say at some concert or festival. Stay safe and happy new year!
It was a pleasure for me too Erik, thank you for the interview and Happy New Year to you and your family too!!!!
Rheinzand - Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden
Het Gentse collectief Rheinzand bestaat uit producer en multi-instrumentalist Reinhard Vanbergen van Das Pop, dj Mo Disko van The Glimmers en zangeres Charlotte Caluwaerts van Tundra. Live worden ze aangevuld met Stéphane Misseghers (dEUS, Disko Drunkards) op drums en Bruno Coussée (MannGold) op bas.
Eén voor één muzikanten die goed weten waar ze mee bezig zijn. Met hun mengelmoes van elektronica en funky, exotische, trippy soundscapes zorgt de band voor een zonnig gevoel . Rheinzand bewees het reeds op hun titelloze plaat die eerder dit jaar op de markt kwam.
Lees er gerust de volledige recensie nog eens op na: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78099-rheinzand.html
Rheinzand heeft nog maar net het bericht ontvangen dat hun album werd uitgeroepen tot 'album of the year'. Een zeer sterke prestatie, en uiteraard dik verdiend. Via Live Streaming werd de plaat op 12 december voorgesteld in de Minard, Gent. Hierover schreven we een verslag
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80403-rheinzand-sound-of-ghent-aanstekelijk-dansfeest-gedrenkt-in-een-bad-van-melancholie.html
Ondertussen hadden we een gezellig gesprek met Reinhard, Charlotte en Mo over deze release, het streaming concert en veel meer.
Om te beginnen, hoe is de band ontstaan? Hoe is alles begonnen en hoe hebben jullie (met jullie drukke schema) elkaar gevonden?
Reinhard: Het is begonnen rond 2013, toen hebben Mo en ik een eerste nummer gemaakt, toepasselijk “The First Time” genaamd. Zes maanden later werkten we aan het tweede nummer . Vanaf toen is Charlotte erbij gekomen en waren we vertrokken, na het uitbrengen van een EP ‘The Way You Do’ in 2016. En toen waren we pas echt gelanceerd.
Met ‘Rheinzand’ brengen jullie een veelkleurige plaat uit boordevol funk, disco en trippy sound. Maar ook een streepje weemoed en melancholie. Mee eens, Hoe zou je zelf uw muziekstijl omschrijven?
Reinhard: Als je een plaat interessant wil houden voor uw publiek, is het belangrijk dat je daar veel kleuren in verstopt. Ook dat melancholische sluipt daar dan automatisch in, dat was ook de bedoeling. Een dansbare plaat uitbrengen, met dat streepje weemoed als extra daarbovenop. Zeker binnen dat dance/disco is het belangrijk dat allemaal aan toe te voegen om de aandacht van de aanhoorder scherp te houden.
Charlotte: En ook, zowel ik, Mo als Reinhard hebben toch een heel verschillende achtergrond, het is ook leuk dat ieder daar een beetje zijn eigen inbreng in verstopt in dit project. Live voel je dat ook aan dat ieder zijn eigen ding daarin kan brengen, dat is voor ons heel belangrijk.
Ondertussen zijn jullie ook actief in andere gerenommeerde bands als dEUS en Das Pop en Tundra. Hoe valt dit te combineren met Rheinzand?
Reinhard: Rheinzand is op dat vlak toch een beetje anders dan wat we bij onze andere bands doen. Wat we binnen dit project doen, heeft dus weinig daarmee te maken…
Het is nu allemaal wat stil gevallen, maar hoe blijf je dit verder combineren met die andere bands, waar jullie het toch ook druk mee hebben?
Reinhard: dEUS ligt nu even stil, Das Pop ligt stil. En Wat Tundra en andere projecten betreft is het een beetje aftasten en zo, maar dat valt al bij al nog goed mee.
Charlotte: Door drukke agenda’s zijn we al eens verplicht geweest van zonder drums te spelen. Dat bleek ook heel fijn. De elektronische kant komt dan meer naar voor en Mo werd dan beatmaker van dienst.
Ik heb jullie ook ‘live’ gezien in Gent via een streaming concert. Live komt jullie muziek naar mijn mening nog beter tot zijn recht; kun je stellen dat Rheinzand een live band is? Of is dat wat ver gezocht?
Reinhard: Live is uiteraard nog een andere dimensie, als je live niet anders klinkt als op plaat ben je niet geslaagd in je optreden. Je versterkt elkaar ook meer op dat podium. Een plaat zet je op als het past, en live moet je er gewoon op dat moment staan als band. Die Live stream zit dan weer tussen die twee, je kunt dat niet echt zien als ‘live spelen’ . Je mist de connectie met het publiek, ook al weet je dat ze daar zijn en zitten te kijken.
Charlotte: Je kunt je bij die live stream wel iets voorstellen, omdat er sowieso klank en beeld bij is, ook wij op het podium. Maar zonder publiek dat daar in de zaal zit , voelt het snel toch wat bevreemdend aan.
Hoe heb je die live stream beleefd? Zo zonder publiek optreden moet toch raar doen
Reinhard: Het is een beetje zoals het maken van een lange video clip deze show. Het is ook een nieuw medium dat we moeten leren kennen eigenlijk, eerlijk gezegd.
Mo: Het voelde ook een beetje aan als een langgerekte repetitie zo zonder publiek, ook al weet je dat er mensen zitten te kijken zoals hierboven aangegeven. Het was op zich wel intens, maar met publiek erbij kan het enkel nog intenser zijn dan nu…
Charlotte: En ook, je doet ook andere dingen dan als je voor een publiek speelt. Je gaat dan meer af op de reactie van dat publiek, En ja – zoals hierboven gezegd – je weet dat er mensen zitten te kijken. Maar mist de interactie met je publiek toch enorm.
De andere reden van dit interview is de release van jullie debuut. Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Reinhard: Heel goed eigenlijk, plaat van het jaar in Manchester.
Charlotte: Door de positieve reacties in het buitenland, krijgen we ook hier plots wat meer aandacht voor deze plaat. Ze vinden ons daardoor gemakkelijker. Er is namelijk een groot overaanbod, dus je kunt dat extra duwtje in de rug als band wel gebruiken. En dat de mensen dus wel degelijk naar onze muziek luisteren, is zeer positief.
Mo: Het is gewoon zeer moeilijk om binnen de maalstroom aan releases er dus echt bovenuit te steken, sinds de plaat uitkwam in Maart zijn er massa nieuwe releases bij gekomen, om de aandacht – zeker in deze tijden – dan scherp te houden is niet simpel, maar dat blijkt toch goed gelukt aan de reacties te zien en horen.
Het valt me – in het algemeen – op dat er enorm veel releases zijn dit jaar?
Reinhard: Dat is ook zo, maar dat gaat op een moment toch weer wat meer stil vallen. De bands die nu iets uitbrengen, haalden hun budget uit optredens van 2019. Bands die budget nodig hebben uit optredens om hun opnames te betalen gaan het in 2021 moeilijker krijgen.
Dus dat gaat wel een terugval van releases met zich meebrengen, vermoed ik.
Mo: Langs de andere kant denk ik dat er veel bands zich dit jaar een beetje hebben ingehouden, om die reden dat ze niet kunnen optreden. En die zullen dan in 2021 wel volop releases uitbrengen, waardoor er een overvloed zal zijn dat jaar. Vooral die grotere releases dan, die het hebben kunnen uitstellen en dan volop zullen kiezen voor uitbrengen van nieuw werk.
Om nog eens terug te komen op dat streaming concert in Gent. Er was tijdens de ganse set een graffiti kunstenaar aan het werk. Die maakt prachtige tekeningen op het podium terwijl de band weer een song inzet . Ik vond dat een enorme meerwaarde, hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mo: Die kunstenaar is Benjamin Van Oost en is een vriend van ons. Hij werkt onder de naam Studio BamBam. We hadden gewoon in de set een virus nodig. Dit gaf een mooie link naar de huidige situatie. We hebben hem gevraagd daar iets mee te doen tijdens de set. En Benji bewoog zich dus over dat hele podium als een virus dat langzaam het hele podium innam, zoals dat virus waar we nu mee zitten ook ons leven inneemt.
Reinhard: Het was een beetje in samenwerking met Fleur Boonman die de regie heeft gedaan, dat we op dat idee zijn gekomen. Zij heeft het concept en extra beelden verder uitgewerkt waarbij Benji dus het virus was dat het podium overnam.
Het onderwerp van het jaar: Corona. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen? Welke?
Reinhard: Onze plaat is uitgebracht net voor de eerste lockdown, we gingen overal spelen om die plaat voor te stellen. Dat is dus helemaal niet gebeurd. Langs de andere kant, het was niet voor ons alleen zo, dat was voor iedereen een beetje het geval.
Mo: Het was op dat vlak wel frustrerend omdat we er echt klaar voor waren, maar we stonden niet alleen in die situatie zoals Reinhard zegt.
Reinhard: En ook nu dat we daar in Manchester als plaat van het jaar worden uitgeroepen, in een normaal jaar staan we daarmee in het buitenland zeker op het podium.
Ik hoor soms bands en artiesten zeggen dat deze crisis uiteraard een streep door de rekening is , maar vaak ook een tijd om te herbronnen. Ook bij jullie?
Mo: Ja maar bij ons was alles klaar.
Reinhard: Ik ken bevriende muzikanten die zich verveelden eigenlijk, maar andere konden die tijd net wel gebruiken om te herbronnen. Het is allemaal zeer verschillend. Ik denk ook dat het is hoe je daar als persoon mee omgaat, dat het dus weinig te maken heeft met de band zelf. Als je als persoon u daar kunt in vinden, dan kan dat zeker. Maar voor ons was het als band zeker niet het geval, net door die release en dat we er niets konden mee doen.
Charlotte: Dat is ook zo, er zijn mensen die me zeiden ‘’ik heb dit of dat altijd willen doen, en nu pas heb ik daar echt tijd voor’’. Maar zoals gezegd het ligt voor iedereen persoonlijk anders.
Hoe denk je persoonlijk dat cultuur en horeca, twee sectoren die heel hard getroffen zijn, deze crisis zullen overleven?
Mo: Op dat vlak moet het ergste nog komen, niemand zal dit zomaar overbruggen. Het is dan ook belangrijk dat mensen muziek blijven aankopen, ook in deze tijden. Maar er zullen onvermijdelijk in veel sectoren slachtoffers vallen.. helaas.
Reinhard: Het is een beetje afwachten, er zijn zelfs mensen die binnen deze crisis een nieuwe zaak hebben opgestart. Wat het muzieklandschap betreft … Als bijvoorbeeld een festival als Werchter of zo zou overkop gaan, wordt dat landschap volledig hertekend… dus ook die impact en zo, het is allemaal wat koffiedik kijken voor velen.
Mo: Er zullen ook muziek liefhebbende organisatie het loodje moeten leggen, omdat ze gewoon geen reserve hebben en zo.. en andere zullen het net overleven.
Reinhard: Wat festivals en concerten betreft de middenmoot zal het wel het zwaarst te verduren hebben, de kleintjes zullen deze zomer wellicht wel kunnen doorgaan – desnoods corona proof- de grote is dus afwachten, die hebben misschien meer reserve. Maar die middenmoot? Dat wordt niet simpel..
Live optreden zit er voorlopig nog niet in. Maar toch wat zijn de verdere plannen voor 2021?
Reinhard: We hopen volgende zomer nog te kunnen optreden, uiteraard. Er komt ook een remix album aan. En we zijn al met nieuwe nummers bezig, dus in het najaar 2021 of begin 2022 een nieuwe plaat.
Mo: Wat live optreden betreft, gaat het ook afwachten zijn of er nog plaat is. Want alle optredens zijn verschoven, dus ook die bands moeten worden ingepast in de affiches. Hopelijk is er nog plaats over voor ons ergens.
Wat zijn de eigenlijke ambities van de band? Buiten de wereld veroveren met de perfecte dansplaat, die jullie nu hebben uitgebracht?
Mo: Onze ambitie is niet zozeer de wereld veroveren, eerder de wereld verleiden. (haha)
Reinhard: En ook in het buitenland, eventueel de meer Zuiderse landen, kunnen optreden. Dus vooral veel live spelen, in binnen en buitenland. Zuid-Amerika en dergelijke meer. Dankzij onze spotify hebben we wel wat succes in Mexico bijvoorbeeld, dus waarom niet?
Nu we het daar over hebben , hoe sta je tegenover Spotify? En sociale media?
Algemeen: Nee en ja, het medium op zich – om een band te ontdekken – is eindeloos. Maar je verdient er als muzikant niets aan, en dat is gewoon oneerlijk. Spotify moet gewoon de muzikant meer vergoeden! Ze verdienen daar miljarden mee, en de muzikant krijgt de kruimeltjes. Dat is bijzonder oneerlijk aan dat medium.. Er is natuurlijk een markt voor die veel breder is dan de radio, zoals hierboven al wat aangegeven, je ontdekt veel dankzij spotify, mensen ontdekken ons over de hele wereld daardoor. Maar het financiële plaatje daar knelt het schoentje toch. Dus laat het ons houden, we zijn wel voorstander, maar wat ze ermee verdienen moet dus gewoon eerlijker worden verdeeld, dat is het enige. Omdat het internationaal is, is het moeilijk om zoiets echt af te dwingen. Maar het gaat er ooit wel van komen, want zoals het nu gaat , kan gewoon niet blijven duren.
Pics homepag @Behangmotief & Democrazy
Laat het ons daarbij houden. Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk doen we dat spoedig na een fijn concert van jullie.
Face Your Fears - W-Fest en Sinner’s Day staan bovenaan onze bucket list
Onze review van “Higher”, het eerste eigen nummer van de nieuwe Vlaamse newwaveband Face Your Fears, wordt opvallend vaak aangeklikt op deze site en dat is reden genoeg voor een gesprek met de bandleden. Het werd meteen het eerste (coronaproof) interview voor deze band.
Hoe is de band begonnen ?
Corina: Ik zat samen met gitarist Christof in een andere band en toen die splitte dachten wij eraan om samen iets nieuw te starten, meer in de richting van de new wave en postpunk. Vrij snel is bassist Tijl er bij gekomen en dan hebben we lang als trio gerepeteerd. De band is dan in een definitieve plooi gevallen met drummer Dirk. Dan is Tijl opgestapt en heeft het wat geduurd tot we Sonja vonden die in zijn plaats bas speelt. We spelen live vooral covers van de bekendste new wavebands en “Higher” is het eerste eigen nummer dat we geschreven en opgenomen hebben.
Wat betekent de bandnaam Face Your Fears voor jullie?
Corina: We hadden geen specifieke angst op het oog. De bandnaam kwam van onze voormalige bassist tijdens een brainstormsessie. We hebben intussen gemerkt dat we niet de enige band zijn met die naam. Ook in Nederland, Italië, … zijn er bands met dezelfde naam. Misschien is dat nog een werkpuntje voor ons.
Was het van bij het begin duidelijk dat er voor Face Your Fears eigen nummers zouden gemaakt worden?
Christof: Neen. We hebben vooraf geen grote plannen en strategieën uitgedokterd. Tijdens het repeteren van de covers zijn we spontaan wat beginnen jammen, zoals elke band dat vast wel doet. We hadden een paar goede ideeën bij elkaar en daar zijn een aantal nummers uit geboren.
Is het nu de bedoeling dat er live een set komt met nog maar een paar covers of zullen de eigen nummers altijd in de minderheid zijn?
Christof: Dat is moeilijk te voorspellen. Bovenop dat eerste opgenomen nummer hebben we nu nog maar voor twee eigen nummers min of meer afgewerkte plannen. We werken rustig toe naar een EP met drie of vier nummers. Op de lange termijn zouden we werken naar een live-set met de helft eigen nummers en de helft covers.
Hoe gaan jullie te werk voor de eigen nummers?
Dirk: Een beetje klassiek waarschijnlijk. We beginnen met de juiste melodie en compositie en dan vult Corina aan met haar lyrics. Alles gebeurt heel organisch en spontaan, met veel zoeken en proberen.
Is er één band die jullie allemaal bewonderen?
Dirk: We horen allemaal graag new wave en postpunk, maar zeker niet alleen dat. Als we elk bandlid afzonderlijk beschouwen, zie je ook invloeden van punk, coldwave, gothic en metal.
“Higher” kreeg vooral lovende reacties
Sonja: Dat mensen zeggen dat we op de goede weg zitten, geeft natuurlijk moed om hiermee door te gaan. We kunnen in onze eigen nummers makkelijker tonen wat we in onze mars hebben. Het geeft een eigen gezicht aan de band.
Peter Slabbynck van Red Zebra kwam al meedoen op één van jullie coronaproof concerten deze zomer
Sonja: Ik doe de merch van Red Zebra en dat nummer zat al in onze setlist, zodoende stond het al een beetje in de sterren geschreven dat dat zou gebeuren. Het was wel bijzonder leuk om met één van onze idolen op het podium te staan. En voor hem was het ook leuk want door de viruscrisis heeft hij dit jaar niet zo vaak op een podium kunnen staan als hij zou willen.
Jullie hebben nog vrienden bij andere bands
Dirk: Chesko van Der Klinke, en nu ook van PESCH, is bezig met een remix van een nummer van ons. Dat wordt leuk.
Welke plannen werden dit jaar gedwarsboomd door corona?
Christof: Er zijn veel optredens geannuleerd, maar dat is voor elke band hetzelfde. We hopen dat 2021 beter wordt en dat we opnieuw veel concerten kunnen spelen.
Hoe ver reikt de ambitie op langere termijn?
Corina: Met een label, booker of agency zijn we voorlopig nog niet bezig. Maar concerten spelen in Nederland is – naast de EP - zeker één van de volgende doelstellingen. We repeteren in grensgemeente Lievegem, dan is Nederland maar een kleine stap.
Sonja: We helpen allemaal als vrijwilliger op W-Fest en Sinner’s Day. Mochten we daar eens kunnen spelen met Face Your Fears, dan kunnen we dat afvinken wat als hoogste staat op onze bucket list.
https://faceyourfears3.bandcamp.com/track/higher
Brussels Jazz Orchestra - Frank Vaganée (Brussels Jazz Orchestra) - Artistiek blijven groeien, en waardvolle projecten kunnen blijven doen, zowel als solist als in het orkest is de belangrijkste doelstelling
Sinds 1993 heeft het Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op de Belgische jazz. Ze heeft bovendien een indrukwekkend repertoire opgebouwd.
De band stond nu onder de noemer 'Footprint' op het podium van Muziekcentrum De Bijloke, Gent. Vooraf was er een interview met de artistieke leider van Brussels Jazz Orchestra, Frank Vaganée; hij deed er de toekomstplannen uit de doeken, en stelde ook een project voor met Osama Abdulrasol,
Voldoende voer voor een interview met Brussels Jazz Orchestra. Frank stond ons te woord, en beantwoordde enkele vragen over het ontstaan, het heden en de toekomst van Brussels Jazz Orchestra. Maar ook de volledige jazz scene kwam aan bod. Een fijn gesprek dus.
We waren bovendien ook aanwezig op het Streaming Concert van Brussels Jazz Orchestra in Gent, de recensie kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80469-brussels-jazz-orchestra-sound-of-ghent-een-aanstekelijke-klankentapijt-in-een-breed-gevarieerd-kader.html
Frank, laat ons eerst terugkeren in de tijd. Brussels Jazz Orchestra bestaat ondertussen, dacht ik , sinds 1993. Maar ik veronderstel dat jullie bij voorbaat al meerdere watertjes hebben doorzwommen. Brussels Jazz Orchestra, hoe is dat begonnen? Vertel ons eens iets meer hierover?
Ik ben beginnen noten leren lezen toen ik zeven jaar was. Samen met mijn broers, die een jaar jonger zijn dan mezelf, en ook ons vader zijn we naar de plaatselijke harmonie vertrokken in Mechelen, in De wijk Coloma (Tervuursesteenweg) Daar zijn we dus een instrument beginnen te bespelen, mijn bedoeling was eerder een trompet. Maar de Harmonie had geen trompet meer ter beschikking, en dus is het saxofoon geworden. Later zijn we allemaal overgegaan naar Stedelijk Conservatorium in Mechelen. Voor mij specifiek dus saxofoon, ik had daaromtrent ook al lessen gevolgd in de Harmonie zelf. Toen zijn we in verschillende fanfares en harmonieën beginnen spelen, soms in vier of vijf verschillende. In het Mechelse. Rond mijn 13ste en 14ste waren er verbroederingen tussen maatschappijen en dergelijke uit de streek, zulke avond werd steeds afgesloten door een bigband. Die heette ‘The Keyhole Conspiration Big band’ met Rene Jonckeer, die is twee jaar geleden overleden. Dat optreden in Leuven van die bigband was voor mij een ware openbaring. Je moet weten, ik was fanfares en dergelijk gewoon, maar dit was toch heel iets anders. Die swing, die klank, maar ook het geluid en de sfeer. het kwam gewoon heel anders over. Niet lang daarna heeft Rene me gecontacteerd om in een bigband te komen spelen, ter vervanging van één van de saxofonisten. Daardoor leerde ik ook heel wat mensen kennen, zoals de bassist Maarten Weyler die kwam net terug van Berklee College of Music in Boston . Die had daar een cursus jazz gevolgd, dat bestond toen hier nog niet. Toen Maarten terugkeerde uit Boston organiseerde hij vanaf 1982 op zondagen om de 14 dagen ism de Halewijnstichting een jazzcursus. Dat was in Berchem Antwerpen. Rond 1982 ben ik dan die cursus jazz gaan volgen in Antwerpen, rond mijn 15ste of 16ste dus. En daar heb ik eigenlijk de mensen ontmoet waar ik nog steeds mee samen speel. Vanaf september 1983 stampte Maarten de Jazzstudio uit de grond. De eerste echte jazzopleiding in België.
Ik heb me daarvoor ingeschreven, mede omdat de saxofonist John Ruocco een Amerikaanse saxofonist daar les kwam geven. Tot 1986 ben ik, naast Mijn opleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen dus ook die jazz richting beginnen volgen. Ik ga ondertussen ook al wat les in die jazz studio. Ik speelde toen ook in uiteenlopende projecten, Zo was ik onder andere regelmatige vervanger in het toenmalige BRT Jazzorkest en later BRT Bigband., ik speelde in veel. Amateur en semi-professionele big bands . Door her en der als vervanger in te springen krijg je wel een beetje een naam binnen die scene. Uiteindelijk ben ik in verschillende groepen terecht gekomen, zelf muziek beginnen componeren en schrijven. Ook vanaf 1989 maakte ik deel uit van het Nederlandse Timeless Orchestra waarmee we over heel Europa en Japan hebben getoerd. Kortom van veel markten thuis. In 1993 , kreeg ik de kans om les te geven Aan het Conservatorium van Gent en het Lemmensinstituut in Leuven ondertussen waren de conservatoria ook begonnen met lessen jazz geven. Sinds 2004 ben ik fulltime aan de slag aan het Lemmensinstituut. Deze hogeschoolopleiding is sinds enkele jaren onderdeel van LUCA School of Arts. Ik doceer er saxofoon, ensemble, big band, arrangement en compositie. Sinds 2018 ben ik ook coördinator van de jazzopleiding. Los van al die activiteiten heb ik dan samen met enkele andere mensen Brussels jazz orchestra opgericht in 1993. En sindsdien loopt dit synchroon met les geven en mijn andere bezigheden.
Ik las in een interview van circa vijf jaar geleden: ‘’De reden waarom we ons jazzorkest noemen, is dat we breder willen gaan dan het bigband-idioom.’’
Kan je daar eens iets meer over vertellen?
De reden waarom we ‘Brussels Jazz Orchestra’ noemen , is net omdat we artistiek en dergelijke breder willen gaan dan enkel en alleen bigband. Met wel die typische elementen daarvan verwerkt. Bigband refereert eigenlijk naar de bezetting, zoals we die kennen uit de jaren ’30 en ’40. Met meerdere blazers en ritmesectie. Dat is dus ook de bezetting die wij ook hebben. We willen echter de bezetting gebruiken in een veel bredere, Context en omkadering. We zetten samenwerkingen op met bvb klassieke orkesten, of met theater of met andere kunstdisciplines zoals bvb striptekenaars enzovoort .
Na al die jaren zijn jullie uitgegroeid tot een uitgebreid collectief aan top muzikanten. Vooral de samenwerking met Bert Joris heeft een grote invloed gehad heb ik vernomen. Vertel er eens wat meer over?
Hij is iets ouder dan sommige van ons, we kenden hem eigenlijk al van vroeger. En hij is vanaf het begin altijd nauw betrokken geweest bij Brussels Jazz Orchestra. We trokken veel samen op, BJO heeft 4 cd’s opgenomen waarin Bert als belangrijkste solist fungeert op basis van zijn composities en arrangementen. Ondanks dat hij echt nooit in het orkest heeft gezeten, heeft hij binnen dit project toch altijd een belangrijke rol gespeeld. Hij heeft ook veel geschreven en gearrangeerd voor het orkest. Bovendien is hij heel bepalend geweest voor de sound van het orkest. Kortom zijn rol binnen Brussels Jazz Orchestra is enorm groot geweest vanaf het begin.
Wie waren verder jullie grote invloeden?
In het begin speelden we eigenlijk arrangementen die al bestonden, van onze helden eigenlijk. Thad Jones, Bill Holman, Bob Brookmeyer, Allemaal mensen die in de jaren ’60 tot ’70 de stijl van de bigband hebben bepaald en die in een nieuwe richting hebben gestuurd. Eigenlijk zijn we pas later nog verder teruggaan eigenlijk, een beetje in de omgekeerde richting dus (haha). Pas na een jaar of twee a drie zijn we begonnen met eigen composities. Zo ben ik zelf in 1993 naar De Musikhochschule van Keulen gegaan om bij Bob Brookmeyer studies te volgen daaromtrent Dus het is vanaf 1995 /1996 dat we aan ons eigen repertoire zijn beginnen werken.
Wat waren de hoogte punten van Brussels Jazz Orchestra tot nu toe?
Er is een periode geweest dat we op elke editie van Jazz Middelheim konden optreden, zoals in 1995 , 1997, 2001, 2003, 2005 tot 2008 en toen werd het van VRT overgeleverd aan privé en toen waren we er wel nog in 2011 , 2015 en 2018 . Daardoor zijn die optredens op Jazz Middelheim zeker mijlpalen geworden. En dat zijn toch altijd aanleidingen geweest om met belangrijke mensen binnen de scene, , in contact te komen. Jazz Middelheim en al die contacten met die top artiesten, Waarmee het BJO kon samenwerken op Jazz Middelheim en zeer veel deuren geopend. We hebben kunnen samenwerken met namen die voor ons een inspiratie waren, dankzij de organisatie. Zoals Maria Schneider Plus het feit dat we telkens konden optreden voor een ruim publiek aan liefhebbers, dat zorgt zeker voor naambekendheid. Ansicht waren dat elke keer zaadjes die gepland werden om daar naderhand zelf mee verder te gaan. Zo hebben we dankzij die samenwerking met De Amerikaanse pianist Kenny Werner meermaals in New York opgetreden. Ook dus met Maria Schneider en Toots Thielmans hebben we verschillende concerten verzorgd met Bert, met Maria maar ook met Toots. Dat zijn allemaal momenten waar we met veel fierheid naar terugkijken. Daarnaast zijn er natuurlijk onze Internationale reizen, naar dus bijvoorbeeld New York. Grote festivals in Amerika En over heel Europa tot in Singapore toe . We kregen 2 Grammy nominaties voor onze cd ‘Wild Beauty’ die we in samenwerking met de Amerikaanse topsaxofonist Joe Lovano in 2013 uitbrachten. Onze bredere naamsbekendheid heeft ook een boost gekregen toen de film ‘The Artist’ tal van Oscars won waaronder die voor beste muziek. BJO heeft een deel van de soundtrack opgenomen.
Je hebt ook een enorme bewondering voor New York , lees ik in datzelfde interview (je bent niet de eerste ) vanwaar die bewondering? En ben je er ook geweest?
Ja, maar alle jazz muzikanten hebben een bewondering voor New York. Net omdat New York een bakermat is voor alles wat met jazz te maken heeft. Al de stromingen uit de jaren ’30,’40,’50,’60,’70,...zijn allemaal ontstaan in New York. Het is wellicht fel veranderd de laatste tiental jaren, maar toch die basis van jazz ontspringt daar nog steeds. Het neusje van de zalm wat jazz betreft zit daar. Het is wel een jungle. Het is heel leuk als muzikant om er te spelen, maar om te leven is het een echte jungle. Ik ben daar in 1998 zelf enkele maanden gaan wonen om te leren, om te netwerken en zo.
In een interview zei Francois De Meyer me : Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt. Is dat zo volgens jou?
Dat hangt er een beetje vanaf. Ze zijn wel zeer open in het communiceren en uitwisselen van informatie. Echter zijn er toch die meer behoedzaam zijn, ze hebben het zelf niet gemakkelijk en dan komt daar plots een buitenlander even het hen nog wat extra moeilijk maken (haha). Dat is gewoon typisch, op dat vlak zijn we in Europa wat rustiger en gezapiger toch. Als je hier alles goed hebt geregeld, komt dat wel in orde. In Amerika is het elke dag een struggle , waardoor je op het puntje van je stoel zit om het te maken. Maar New York is wel de minst typische Amerikaanse stad van Amerika eigenlijk.. New York is altijd een deur geweest naar de wereld, door de geschiedenis heen. En dat geldt ook voor de jazzmuziek. Nu nog steeds.
Ik wou het ook eens over ‘jazz’ hebben als muziekstijl met jou. Het begrip jazz is ook geëvolueerd, je ziet o.a. in het Gentse enorm veel jazz gerelateerde bands opdoemen, zelf noemen ze hun muziekstijl eerder ‘improvisatie tot het oneindige’. Wat is je mening? Wat is jazz tegenwoordig volgens jou?
Dankzij die meerdere jazzopleidingen, is er een bredere, snellere en ook jongere doorgroei naar jazzmuziek. Jongeren die nu een deel van de scene uitmaken. Die een eigen groep oprichten en zoeken naar een manier om zichzelf via de jazz muziek te kunnen uitdrukken. We zitten sinds geruime tijd op een punt dat jazz een veel breder begrip is geworden. Met veel verschillende invloeden uit allerlei muziekstijlen buiten de jazz die binnen sluipen in die muziek. En dat is heel bepalend voor wat jazz nu is. Vroeger was dat ook hoor , die uiteenlopende strekkingen, maar meer binnen de jazz zelf. Maar nu wordt het toch meer beïnvloed door alles wat net geen jazz is en dat gaat over pop, soul , blues, latin, wereldmuziek, folkmuziek, Rnb, Avant-garde, Acid, Ambient, klassieke muziek enzovoort. Met andere woorden alles zit er in vervlochten. Men neemt nog steeds dingen mee uit het verleden van die jazz, maar het grote verschil is dat men nu probeert er sneller een eigen, persoonlijke stempel op te drukken.
Ik zeg nu wel Gentse scene maar er zijn er elders ook
Over heel België. Gent , inderdaad, maar ook Brussel, Antwerpen, Luik, Genk, Hasseltse scene. En dat is ook nog een extra voordeel aan een klein land als België. Er is door de kortere afstand een gemakkelijkere bestuiving van muzikanten doorheen het hele land. Dat zie je in grote landen niet zo. Zoals in Duitsland heb je wel de scene uit Berlijn of Munchen of zo maar die komen zelden met elkaar in contact, in ons land ligt dat dus veel gemakkelijker, vandaar. Om eerlijk te zijn was dat bij ons ook wel een beetje, maar het ging toen gewoon veel trager. Dat ging vaak door mond aan mond reclame tussen mensen die bijvoorbeeld een bigband ergens hadden zien spelen en dat toen meedelen. Het gaat nu gewoon veel sneller dan in onze tijd. En ook dat is weer een groot verschil.
Heeft dat bomen van jonge jazz bands en muzikanten ook een invloed gehad op jullie als collectief?
Het is sowieso een onderdeel van ons beleid om zoveel mogelijk jongen mensen te betrekken binnen ons project. We hebben wel onze vaste bezetting, zeven van de zeventien zijn nog steeds dezelfde als in 1993. En de laatste bezetting zoals ze nu is , Bestaat voor 16/17de ook al sinds 2011 . Maar als we een vervanger nodig hebben, of er bijvoorbeeld een solist willen bijhalen, geven we toch bewust de kans aan jonge talenten om daaraan mee te werken. We hebben ons eigen programma ‘The Future is now’. Dat is een programma waarbij we jonge talenten uitnodigen bij ons als solist maar ook als componist en daarmee doen we ook concerten en zo. En ook als bijvoorbeeld onze trompettist ziek is of zo, spreken we jonge talenten aan om die te vervangen. Los daarvan is het gewoon heel belangrijk dat bestuiving er is tussen de jongere en oudere generatie om ideeën uit te wisselen alleen al. Daarom ook, als ik in kleinere groepen speel, zorg ik ervoor dat er een gezonde mix is tussen die verschillende generaties. Omdat die bestuiving tussen jong en oud gewoon zeer belangrijk is. En het is ook alleen maar verrijkend, en ook wordt de diversiteit meer en meer belangrijk aan het worden. Dat nemen we allemaal mee in onze besluitvorming binnen het orkest.
Wat die invloed van jongere bands betreft, betekend dat ook dat er een jonger publiek naar jullie optredens komt kijken?
Onze publiek is altijd wel heel breed geweest. Ik denk dat het merendeel van ons publiek tussen de 35 en 75 jaar zit. Heel jonge? Tenzij dat ze echt geïnteresseerd zijn of zelf muzikant zijn, maar anders toch veel minder. Je kunt onze muziek niet vergelijken met pop cultuur waar het echt over die jongeren gaat, maar we proberen toch alleen al door het feit dat ons ouder publiek wellicht eens zal afhaken, die jeugd wel aan te spreken. Het budget speelt ook een rol, voor veel jongere mensen is het moeilijker om een ticket te kopen van theater of zelfs culturele centra. Voor hen is het moeilijk om te investeren daarin.
Ik heb jullie live (alhoewel) gezien in Gent. Via streaming. Het voelde aan alsof ik zelf in de zaal zat, het spelplezier loeide uit de boxen en je sprak het publiek zelfs aan. Hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden? Wat gaat er dan door je heen?
Dat was uiteraard wennen, ik probeer als een presentator te klinken alsof er publiek in de zaal zit. Maar het doet raar want je spreekt gewoon voor je eigen mensen, en dat heb ik ook een beetje op die manier aangepakt. En ook als er het eindakkoord is van een stuk, is er plots die stilte. Dat doet toch raar, je mist het applaus. We hebben wel vernomen dat de mensen thuis konden ‘applaudisseren’. We hadden ook veel abonnementen in de Bijloke. Ik heb vernomen dat er ongeveer vierhonderd abonnementen waren, en ze rekenen op twee mensen per abonnement. dus dat is een zeer goed gevulde zaal. En als je dan verneemt dat er veel mensen aandachtig meeluisteren, plus al die positieve reacties achteraf, ja dan is dit zeker geslaagd. Het is dus wennen, maar het is leuk om te doen. Voor ons was het de eerste keer, maar het smaakt zeker naar meer. We zouden het in het voorjaar, in eigen beheer, nog eens twee keer willen doen. En een heel leuk alternatief voor een gewoon live concert, als zal het ook dat echt live optreden nooit vervangen. Maar in de huidige omstandigheden is het zeker een welgekomen alternatief dus. Het vervangt dus nooit een echt concert, maar op deze wijze blijf je als collectief jezelf tonen aan het publiek en dat is toch belangrijk.
Nu we toch bij het onderwerp van 2020 zijn aanbeland ‘corona’. Zijn er bij jullie plannen in het water gevallen?
Alles (haha). Ons laatste concert was tien maanden geleden. In Februari in BOZAR. We hadden een hele reeks concerten in het voorjaar. Waaronder een première In eerste instantie werd het grootste deel daarvan verzet naar het najaar, maar toen bleek ook niets te kunnen doorgaan. Dat werd voor een deel verzet naar volgend jaar. Of een deel gewoon afgelast. En dan ook het concept met Osama Abdulrasol, met muziek uit het Midden-Oosten. Dat is al drie keer verzet, in januari in Handelsbeurs maar die is al gesloten tot eind januari. Dus dat is al verzet naar januari 2022. Ik vermoed dat alles een beetje ‘normaal’ zal verlopen ergens na de zomer 2021.
Nu we daarover bezig zijn er is ook dat project met Osama Abdulrasol waar je het in Gent even terloops over had. Kun je daar wat meer over vertellen? Het is nu al uitgesteld tot januari 2022 , heb ik vernomen?
Een tijdje geleden waren bezig rond een project over vluchtelingen, in de Singel in Antwerpen, uit vooral die landen uit het Midden-Oosten zoals Syrië, Iran, Irak en zo. Met allemaal muzikanten uit die betreffende landen. We hebben dus concerten gedaan met arrangementen uit die landen, samen met die muzikanten. Dat viel enorm mee, en dus zijn we opzoek gegaan om daar iets meer mee te gaan doen. Zo zijn we bij Osama terecht gekomen die al twintig jaar in Gent woont, en ook met een Vlaamse is getrouwd. Sindsdien speelt hij in Heel Europa vanuit zijn thuisstad. We zijn samen tot een idee gekomen om iets te doen rond ‘ Night 352’ – De 352ste nacht uit Duizend en één nacht.
Het Arabische verhaal Night 352 uit de vertellingen van 1001 nacht gaat over de blanke slavenprinses Zumurrude. De sage uit de beroemde verhalenbundel werd speciaal voor de Irakese componist en qanunspeler Osama Abdulrasol herwerkt tot een moderne parabel, die hem inspireerde tot nieuwe composities. In de nieuwe muziek verwerkte hij zowel zijn eigen verhaal als dat van Zumurrude. Brussels Jazz Orchestra duikt mee in de legende en brengt samen met Abdulrasol de Midden-Oosterse sfeer van Duizend-en-een-nacht weer tot leven, zij het in een hedendaags jasje. Night 352 verenigt een westers jazzorkest en een Arabische harp, muziek en zang, de traditie en het heden, met op de achtergrond een eeuwenoud maar blijvend actueel verhaal. Nacht 345 tot 364 van Duizend-en-een-nacht gaan over de blonde slavin Zumurrude. Stel je voor dat ze uit het vergeelde papier van het boek springt en haar leven vandaag opnieuw zou leven.
Schrijver Hazim Kamaledin (Longlist International Arabic Booker Prize 2015) herschreef voor componist en qanunspeler Osama Abdulrasol het verhaal over nacht 352. Het werd een modern sprookje over hedendaagse slavernij, maar ook over de passie voor muziek, en hoe die iemands grenzen kan verleggen. Iets waar componist Abdulrasol zelf over kan meespreken. In zijn nieuwe composities lopen traditie, heden en toekomst, maar ook fictie en non-fictie door elkaar. Zijn muziek werd gearrangeerd voor Brussels Jazz Orchestra. Het Midden-Oosterse sprookje biedt de achtergrond, de muziek vertelt het verhaal. En daar gaan we dus iets bijzonder rond, enfin het is klaar, doen met Osama, de Libanese zangeres Jahida Wehbe en de Franse percussionist François Taillefer.
Hoe ben je er als mens en muzikant mee omgegaan met zo een crisis.
Sinds Maart heb ik dus drie concerten gedaan, In trio toen het nog mocht. En ook eens Op de alternatieve versie van Gent Jazz. En in Brussel, ik was tezamen met mijn trio met Teun Verbruggen en Sam Gerstmans te gast bij Jef Neve zijn reeks gestreamde concerten en dan was er ons BJO-concert in de Bijloke. We hebben ons ook geconcentreerd op sociale media projecten. Ik heb ook een driedelige cursus gegeven. Sinds vorige week staat er ook een nieuwjaarswens op facebook, zo dingen en die gestreamde concerten zijn er dus wel. Maar het spelen zelf valt weg. We hebben wel twee cd’s opgenomen volledig coronaproof. Die ene cd komt binnen enkele weken uit, de volgende is voor het najaar. Omdat we toch niets konden doen hebben we die opnames dus nu gedaan, maar voor de rest …
Er zijn mensen die me zelfs zeggen, dat het ook heeft gezorgd voor meer productiviteit doordat men plots meer tijd had?
Dat is inderdaad het enige voordeel, ik gaf ook meer les online dus ik moest me niet verplaatsen, dat uur naar Leuven en terug, zijn toch twee uur dat ik iets anders kon doen. Door thuis te zitten hadden we ook plots meer tijd om aan nieuwe dingen te werken, zoals aan die twee cd’s. Wat belangrijk is, je kon er gewoon veel meer over nadenken over die dingen, er was geen haast bij.
Het is nog niet voorbij, hoe denk je persoonlijk dat de muziek en cultuur deze crisis zullen overleven?
Iedereen heeft het moeilijk, en dan heb ik het niet alleen over muzikanten, acteurs en zo. Iedereen die erbij betrokken is tot geluidsmensen, belichting, de catering berdrijven organisaties en zalen, promotors alles errond. maar ik ben er zeker van dat iedereen zodra het weer kan de draad zal opnemen. Daar ben ik zeker van. Het zal wel meer stapsgewijs gegaan, maar we zullen allemaal de draad terug opnemen maar er zal meer creatief moeten worden nagedacht. Daar heb ik wel vertrouwen in, meer dan in de economische wereld waar helaas veel bedrijven over kop dreigen te gaan.
Buiten die twee cd’s waarvan eerder sprake, wat zijn de verdere toekomstplannen?
Normaal gesproken gaan we iets doen met de heren van Kommil Foo Met onze eigen arrangementen gebaseerd op hun songs. Er staan een twintigtal concerten gepland in het voorjaar. Als dat doorgaat tenminste. Sommige zijn helaas al afgelast. Er is dus ook de presentatie van de release van de nieuwe cd. Dat is een cd met een pop zangeres, een DJ , een rapper . Echt in een totaal andere richting dan we gewoon zijn. En dan zijn er nog enkele optredens met Tutu Puoane. We spelen onze cd ‘We have a dream’ die we 2 jaar geleden uitbrachten Die we gaan verder zetten, naar aanleiding van een cd die we twee jaar geleden hebben uitgebracht. En dan uiteindelijk een cd die is opgenomen, en pas in het najaar uitkomt, Voor de rest is het koffiedik kijken, wanneer we dus terug kunnen optreden. De Franse chansonier Serge Gainsbourg en in samenwerking met de Franse jazzzangeres Camille Bertault. Voor de rest is het koffiedik kijken voorlopig
Na al die jaren heeft Brussels Jazz Orchestra zijn stempel gedrukt op het jazz gebeuren in binnen- en buitenland. Zijn er eigenlijk nog ambities of doelstellingen, dingen die je absoluut nog wil bereiken?
Voor mij persoonlijk, los van het collectief, dat ik actief kan blijven zijn met het componeren van muziek. Dat is een ambitie en doelstelling op zich. Ook als solist trouwens en saxofonist . En wat het orkest betreft? Dat we die draad zo spoedig mogelijk kunnen oppikken. Maar vooral dat we artistiek kunnen blijven groeien, en waardvolle projecten kunnen blijven doen zowel als solist en orkest vind ik wellicht de belangrijkste doelstelling.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dat dit binnenkort face to face eens kunnen overdoen. En veel succes met de nieuwe releases en alles wat je doet. Beste wensen!
Nederlands 
Français 
