All Them Witches - I think if we take this opportunity to recognize the positive output, we can create in dark times that we will learn and grow together and climb out of this depressing difficult shit
All Them Witches is a band you could never label. The Nashville-based formation has already delivered five albums in eight years, colorful pictures of all ingredients within ‘rock-country-alternative music’. All the more reason to take a closer look at this latest disc ‘Nothing As the ideal’. Since 2018, All Them Witches has become a trio after the departure of keyboardist Jonahtan Draper. Whether this affects the sound? The colorful remains, the furious too. This disc was recorded in the world famous Abbey Road Studio, so this is not a key to success. Yet. The combination of the band's versatile approach with the magical impact of that legendary studio creates a gem that exceeds perfection in many areas. We had a nice conversation about this release, and of course also about the further plans for the future, especially in these tough times.
Playing music is everything and nothing at the same time. Somedays it’s the last thing I want to do but often it’s the only thing I want to do. The end goal is to go as long as possible. Go until my body fails. Ambitious always. Change the world through music and create connections and compassion with our art.
Thanks for this interview, I hope we can see each other soon when you guys can go on stage and come to Belgium. Deep regards.
Naked Giants - Just like life, music is all about the journey and the little pieces of perfection you find along the way
Naked Giants is a formation from Seattle that put themselves in the spotlight with their debut 'Sluff', 2018. The band manages to combine punk rock with infectious pop. A wide audience could be addressed, who like alternative rock and are not afraid of an accessible sound. It is also reflected on the latest disc 'The Shadow'. We had a nice conversation with the band about this release and the future plans and also talked about the life visions of the band.
For the readers who don’t know you … Who are Naked Giants, where does the name come from?
We’re a rock band from Seattle, Washington USA. We came together over a love of garage rock and jamming in small rooms, and grew with a love of touring, songwriting, and spreading joy through music. The name comes from a time when we were camping in the redwood forest of Northern California, and we shared a dream where the trees turned into these giants (the giants weren’t wearing any clothes) and they told us we had a responsibility to spread positivity and love by the power of rock and roll.
When we think of Seattle, we immediately think of grunge. What is it like growing up in an environment that has produced a style of music that has proven so progressive?
Grunge has definitely left a lasting influence on Seattle, but I would say the attitude and spirit of it are much more impactful than the music style. The grunge scene, as well as other hugely important scenes from this area like the Riot Grrrl scene in Olympia and the more recent indie music from all over the Northwest, these scenes were all rooted in a deep sense of honesty and DIY attitude. That’s the legacy that musicians from the Northwest inherit - just trying to make music with integrity that brings people together.
What I liked about the debut’ Stuff’ in 2018 is that you walk the thin line between alternative punk rock and accessible pop, agree? What is your opinion?
We do enjoy both punk-rock freakouts and classic pop hooks, so I think it’s natural that both styles make their way into our music. However, we’ve realized recently that pop has traveled so far from the pop music we idolized growing up, and I don’t think we could call our music “pop” while Ariana Grande or Shawn Mendes are around. Same thing goes for punk - I think punk has split off into a super-commodified accessible version and a truly experimental and abrasive version, and I don’t think ours really fits into either of those.
I have read you guys are also a big fan of Velvet Underground? Am I correct? tell more about it
Totally, they’re just one of those bands that set the template. I’m sure anyone who has heard the Velvet Underground has immediately thought, “I should start a band!” It’s just something about the bold simplicity with the fearless experimentalism that really makes them timeless and inspiring. And of course, without them we wouldn’t have many other idols like Talking Heads, The Raincoats, heck even David Bowie wouldn’t have become what he was without the Velvet Underground.
Where did the taste for punk rock come from? Any bands who have been a big influence on your music?
Our first exposure to punk was from very modern iterations of the punk ethos. Bands like Thee Oh Sees were hugely influential to us - I remember being a teenager at one of their shows and just losing my mind at how much energy they emitted off the stage. Henry was a big fan of Blink-182 and Green Day growing up, and I think that shows up a lot in his drumming style! But it wasn’t until recently that I started to understand the importance and influence of the original punk movement of the 70s and 80s, and that opened the doors to its related movements like New Wave and Hardcore, as well as pretty much any type of rock that came after it! Some more classic punk/punk-adjacent bands that have been influential are DEVO, The Raincoats, Meat Puppets, Siouxsie and the Banshees, etc...
How where the main reactions on this debut? Did it open any doors to success?
We were just so excited to have our own album! It was such a new experience for us - being on a label, going to a professional studio, going on tour - I don’t think we paid much attention to the reactions at the time. But looking back, we did start to play bigger shows after the album came out, and the biggest thing for me was seeing people in the audience singing along to the songs! That was so unexpected and it’s really special to bring people together over a love of music.
What do you think is the big difference between the debut and the new record?
The biggest difference is just the level of honesty. With SLUFF, we didn’t think too deeply about the music or the lyrics - it was mostly just whatever happened to come out of jams. But by the time we started putting The Shadow together, we had done some years of heavy touring and we had grown a lot as individuals, so we sat down and really thought about the kind of album we wanted to make. The lyrics got a lot more introspective and meaningful, and the musical arrangements were a bit more precise than the frenetic off-the-wall pacing of SLUFF.
I like the new record. 'The Shadow' is varied, colorful punk rock. You hear a band that has evolved enormously in a year, and still has energy left to push the boundaries. The end point has not yet been reached. What is your opinion about this statement?
I totally agree! The songs on The Shadow are already old to us - we started writing some of them even before SLUFF! We’re constantly growing and changing and finding new musical ideas that excited us (isn’t everybody?) and I think the next record is going to be much, much different. I’ll consider it the third of a trilogy - SLUFF was just three teenagers trying to fit as much energy into 12 songs as possible, The Shadow was a more honest take on rock and roll cliches, and the third album will be an experiment, an abandonment of everything we thought we knew and an embrace of the unknown.
Which I also liked so much about the new record. constantly adding spoons of melancholy to that particularly energetic, fuzzy punk. Your opinion on this statement?
That’s something we’ve noticed people like about the new album - the moments where it slows down and gets more moody. I think it has a lot to do with who have become as people - as we grow up our rosy world-view fades in favor of a more melancholy, yet more realistic one. Especially after this year, when a lot of us Americans are really starting to understand the legacy of racism and patriarchy in our country, and trying to unravel that within ourselves and in our communities. Sometimes you have to stop and acknowledge that pain.
How where the main reactions on the new record?
It’s been great - we’ve been doing more interviews like this one and everyone we’ve talked to seems to have found something they like about the album. Of course, it came out at a time when we aren’t able to play shows, so it’s hard to judge how much our friends and fans like it. But overall it seems like there’s a good amount of support for The Shadow.
Let’s talk about corona lol. I suppose your plans have also been canceled? Which?
We had some big things fall through - we were supposed to play at SXSW, which was cancelled just weeks before the event. And there were some other opportunities like being in a commercial for a local credit union that fell through, as well as just the loss of playing shows in general.
How you deal with this crisis as band, musician but also as human?
Luckily a lot of the music community has come together to get around the fact that we can’t play shows. We’ve been doing lots of livestream concerts with venues like the Nectar Lounge here in Seattle, and they’ve got it down really well to just have two or three people in the venue with us operating sound and cameras. In addition to that, most livestream shows have been partnered to benefit non-profit organizations who are doing important work - we’ve played some for Nurturing Roots Farm here in Seattle, The Bail Project, Noise For Now/Seeding Sovereignty, a get-out-the-vote campaign, and plenty of others. I think that helps deal with the crisis as a human, knowing that we can put our music to good use for the community.
In this days bands are artist are streaming there music? To show on social media? What is your opinion about that
It’s a completely different thing than playing a live show, and we’re just starting to figure out how to make it special. I don’t think our usual method of 100% rock all the time works so well on the livestream shows, and it’s tough not having that connection with the audience that we’ve come to have. But the livestream shows can access a certain level of intimacy that’s not available at a concert, so I think doing more small-scale, semi-acoustic sets is a good way to go.
What is your opinion about streaming anyway?
I do feel bad for people who love to go to concerts. There’s something special about being in a room with music being made live, that you just can’t get from a screen and speakers. But again, I think there’s room to experiment and provide something unique to the medium that will make it worth it for people to tune in.
Let’s talk about the future. What are the future plans after this crisis? Or are there ‘coronaproof’ concerts?
I really have given up on thinking about the future! Everything is so uncertain - not just for the pandemic but for our country as a whole, and the world really. We’re reaching a turning point in our society where we are either going to undo and rebuild everything we have, or it’s going to get a whole lot worse. And same thing for the world, I really worry about climate change as this huge existential threat to humanity. We might not even have a future to look forward to after the pandemic! But that’s all the more reason to act now, be kind, and use your skills to make sure others can live as comfortably as possible in this moment.
To elaborate on that a bit further, what are your actual ambitions?
I’m focusing on the near-future - I’d really like to make an album that finds its way deeper into my soul and incorporates the experimentalism that I love in music. Aside from that, I think we’ll continue on our current path of making our music to spread positivity in any way we can.
Is there such a thing as an end goal that you have in mind?
Definitely not. Every time we put out an album, I’m immediately ready to make something new and better. If we ever reached some sort of goal, I think that’s a sign of the end of things, as we wouldn’t have anything to look forward to! Just like life, music is all about the journey and the little pieces of perfection you find along the way.
Thanks for this interview. We hope to see you guys soon on stage and have this conversation face to face
Flying Horseman - We hebben een introvert publiek; een publiek dat intens meeleeft en enthousiast is, zonder overdreven uitspattingen
De Belgische band Flying Horseman maakt sinds 2008 deel uit van een hele rits bands waarop je, puur muzikaal bekeken, onmogelijk een label kunt kleven. In 2010 vielen we reeds voor het debuut 'Wild Eyes'; vooral live heeft Flying Horseman door hun gevarieerde set ons hart gestolen. Ondertussen zijn we aan album zes aanbeland 'Mothership'.
We schreven: ''Een verdomd aanstekelijke kruisbestuiving tussen één voor één top muzikanten, die weten waar ze mee bezig zijn, én hun spontaniteit, waarvan je enerzijds het warm van krijgt en anderzijds je lekker gaat dansen in de huiskamer.''
Door de corona crisis viel de voorstelling van de plaat wat in het water. Ondertussen trad Flying Horseman al enkele keren op. O.m. in de Casino en de Handelsbeurs. Naar aanleiding van die shows, de nieuwste schijf ‘Mothership’ , hoe de band deze crisis voorlopig heeft overleeft tot de toekomstplannen, hadden we een fijn gesprek met bezieler en frontman Bert Dockx.
Tien jaar geleden kwam jullie debuutalbum ‘Wild Eyes’ uit. Hoe blik je terug op de afgelopen tien jaar? Wat is voor jou het grootste verschil tussen toen en nu?
Ik ben eigenlijk niet iemand die terug kijkt, niemand van ons eigenlijk. Wij kijken liever vooruit. Uiteraard zijn we blij met wat we hebben bereikt. Al zijn er ook wel oude nummers die ik niet meer speel omdat ik me in de huidige tijdsgeest niet meer kan vinden in de teksten en zo. Er zijn ook wel dingen veranderd tegenover in het begin. Er zijn ook wat line-up betreft toch wel wat veranderingen geweest, ook die hebben een invloed gehad op ons werk. De laatste plaat is wel meer een kantelpunt geweest moet ik toegeven. Wat ook heel belangrijk is daarbij , is dat we nu weer een hechte band zijn geworden. Dat is misschien de belangrijkste verandering in die tien jaar, mede daarom is die nieuwe plaat dus ook zo belangrijk geworden. Het luidt namelijk een heel ander hoofdstuk in van Flying Horseman als band. Kortom, elke plaat was en is gewoon een nieuw avontuur eigenlijk. Dus ja, terugkijken doe ik daarom niet echt. Want we zijn dus al bezig met een nieuw avontuur. We zijn bijvoorbeeld al met de volgende plaat bezig. Om maar te zeggen.
Ik heb jullie al een paar keer live gezien, ik volg jullie al van het prille begin. En je merkt dat ook op het podium groeien
Dat is ook zo. Ik ben ooit begonnen als solo artiest met Flying Horseman. Toen werden we een trio. Bij elke plaat zijn we dus niet alleen in line-up gegroeid, maar werd de invloed van de muzikanten ook steeds groter en belangijker. En dat is live toch ook te merken, vroeger was de focus ook meer op mij gericht, en ook dat is nu veranderd.
Het viel me zelfs op dat jullie in een paar weken tijd iets heel anders hebben gedaan. Jullie optreden in de Casino was heel anders dan in de Handelsbeurs , had ik de indruk?
De setlist was een klein beetje anders, en links en rechts de insteek ook. In de Handelsbeurs was eigenlijk ons tweede optreden het meest geslaagd. Alles zat juist, de sfeer, de songs, dat is eigenlijk een van de beste optredens die we hebben gegeven om 21u. Geen idee hoe dat komt, maar het gevoel was gewoon AF. En dat merkte je ook aan het publiek toen. We brachten zelfs verschillende bisnummers. Het samenspel was bijvoorbeeld nog beter. Enfin alles zat goed. Opvallend trouwens? Waar we twee keer spelen is dat tweede optredens steeds iets beter dan het eerste.
Als ik het zo hoor heb ik in Gent wel het beste van de twee gemist blijkbaar. Heb je een verklaring hoe het komt dat het tweede beter is als je twee keer moet spelen
Het WAS dus niet alleen in de Handelsbeurs, maar ook elders waar we twee keer mochten aantreden, opgevallen. Je bent sowieso wat zenuwachtig als je het podium opkomt en je hebt wat meer tijd nodig. En na dat eerste optreden valt er een soort last van je schouders , Ik voel me dan wel moe, maar ook meer ontspannen eigenlijk. waardoor je bij dat tweede optreden veel losser op het podium staat. Wellicht komt het vooral daardoor.
Flying Horseman trapt na al die jaren niet in de val een routineklus af te leveren, en dat is duidelijk niet enkel de verdienste van de band alleen. Voor 'Mothership' gaat Flying Horseman de samenwerking aan met multi-instrumentalist Jasper Maekelberg, hoe hebben jullie elkaar terug gevonden? Een meerwaarde toch, vond ik, die samenwerking
Eigenlijk is die samenwerking toevallig ontstaan. We hadden enkele producers voor ogen. In eerste instantie nam ik toch een wat afwachtende houding aan. Omdat Jasper eigenlijk meer - laat stellen - pop muziek doet. Maar alles is zeer aangenaam verlopen, zonder enig probleem zelfs. Echter de basis lag eigenlijk al vast vooraleer Jasper er aan meewerkt. Maar Jasper heeft ons een meer Funky sound gegeven, iets minder donker eigenlijk. Waardoor de plaat toch heel anders is geworden dan de vorige platen, en dat is wel zijn verdienste. Het was ook de eerste keer dat ik enorm veel controle heb afgegeven. Dat heb ik vroeger niet gedaan, en nu dus wel. We vulden daarin elkaar trouwens perfect aan, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets wilde veranderen aan het eindresultaat naderhand. En dat is toch heel speciaal en ook eveneens de grote verandering dus tegenover vroeger, toen ik eigenlijk alles min of meer zelf deed.
Je zegt ook ‘minder donker’ maar daar wil ik toch even wat dieper op ingaan eigenlijk; het gaat wel een andere kant uit, maar ik had het gevoel dat er nog een donker kantje aan zat
Dat donkere blijft wel wat hangen, maar de muziek is toch iets meer lichtvoetig geworden tegenover vroeger. We zullen wellicht nooit een pop band worden, dat is ook niet de bedoeling, we brengen muziek in veel lagen en zo. Dus ja .. dat ‘donker’ kantje blijft dus hangen, maar deze is toch wel meer Funky en lichtvoetiger dus.
Door die corona crisis viel veel in het water, de cd voorstelling diende te worden uitgesteld tot oktober. Hoe heb je als band die periode beleefd?
De vooruitzichten waren in januari/februari zeer goed. In de Roma - waar we ondertussen nog niet hebben opgetreden - zag het er zelfs naar uit dat we circa 1000 tickets hadden verkocht, dus ja die verwachtingen waren hoog en we keken er enorm naar uit, na zo een lange periode eindelijk nog eens op het podium te staan, met een nieuwe plaat. En dan is er plots niets meer wat ongetwijfeld zeer moeilijk voor ons was. Maar ondanks Corona hebben we sinds juni eigenlijk meer mogen spelen dan veel andere bands, dus eigenlijk mogen wij niet klagen. Het is wel met mondmaskers en zo, maar goed..
Dat is ook een vraag die ik me stel, hoe voelt dat aan , zo optreden voor een publiek waar iedereen een mondmasker draagt?
Een beetje afstandelijk uiteraard, je hebt minder connectie met je publiek toch. Pas op , het is leuk om te mogen spelen, en de respons is ook goed. Natuurlijk voor een volle club spelen is nog iets heel anders. De energieke wisselwerking tussen band en fans die je dan krijgt, mis ik nu wel. Maar goed, dit is dan weer wel een zeer goede oplossing en we zijn al blij dat we voor een publiek kunnen spelen eigenlijk.
Wat me wel opvalt , is dat het publiek meer aandachtiger is, bij stille momenten is er anders dat geroezemoes, dat is er nu minder , heb ik de indruk
Dat is wel zo, en dat is uiteraard fijn. Langs de andere kant brengen we nu een meer funky plaat uit waarop kan gedanst worden, en dan mag dat niet. Dat is dan de andere kant van de medaille. Maar dat het publiek meer aandacht schenkt aan het optreden is wel zo, dat gekeuvel tijdens rustige nummers valt zo goed als weg nu.
Wat optredens betreft, heb je ooit al iets meegemaakt vanwaar je zegt, wat krijg je nu. Slipjes op het podium of een moshpit en zo?
(Haha) nee, we hebben een zeer introvert publiek. Een publiek dat wel intens meeleeft, zonder overdreven uitspattingen wellicht, maar toch met voldoende enthousiasme.
Om nog eens terug te komen op die lockdown, je ziet veel bands die in die eerste periode live streamings doen. Hoe sta je daar tegenover?
We hebben er ook een paar gedaan. Het is niet fantastisch uiteraard, maar daardoor zijn we wel kunnen blijven spelen. Ook al deed het uiteraard wel raar zonder publiek. Maar eerlijk? Moest een band die ik heel graag wil zien een optreden brengen via live streaming , zou ik zelfs bereid zijn daarvoor te betalen of zo. We hebben er dus drie gedaan, waarvan twee bij voorbaat opgenomen. Dat vond ik dan weer minder interessant. Bij die andere speelde je dus voor een publiek ‘live Een publiek, dat dan wel thuis zat maar toch. Dat beviel me beter. Kijk, laat het me zo stellen. Ik speel dan liever via live stream dan dat je niets doet. Ook al vervangt dat nooit een echt optreden uiteraard.
Jullie optreden in De Casino was meer dan gedenkwaardig. Ik vond het persoonlijk een heel gevarieerde avond, boordevol weerhaakjes, tempo wisselingen en heel veel verrassende momenten; hoe heb je zelf dit optreden ervaren.. Viel er een last van je schouders na zo lang wachten?
We hadden ondertussen al een paar optredens gedaan. Het eerste was in Gent, dus eerst via live streaming, daarvoor waren we wel zenuwachtig om na zoveel tijd dus op te treden. Dat was in de Handelsbeurs. We spelen daar geregeld trouwens. En we voelden ons er eigenlijk op ons gemak, omdat we een thuismatch spelen ook al was het zonder publiek. Daarna hebben we Gent Jazz gedaan, maar dat viel ons iets minder mee. Toen zijn we langzaam er weer ingekomen. Kortrijk hebben we ook gedaan, en ja we zijn gegroeid. Tot waar we nu zijn aanbeland.
Om wat op die shows voort te borduren. Vooral de avonturier in ons werd op zijn wenken bediend. Kan en mag ik jullie muziek onderbrengen onder die categorie ‘avontuurlijke trip door duisternis met vaak een lichtpunt aan de horizon, maar niet te lang zodat de spanning te snijden blijft’ , althans zo voelde dat optreden aan voor mij. Je mening graag
Ik kan me daar wel in vinden. Ik hou sowieso van muziek waarbij je vertrekt vanuit een bepaald punt, maar nooit echt weet waar je gaat uitkomen. Niet alleen met Flying Horseman verkies ik deze aanpak. Ik ga ook bewust op muziek zoeken waar je voor een verrassing komt te staan, en waarin geen vaste structuur in zit eigenlijk. Ik hou daarom er ook niet van om altijd diezelfde structuur te gebruiken. Ik neem het publiek ook graag mee op een avontuurlijke reis waar je veel kanten uitgaat. Dat licht en duister is ook zoiets. Ik hou eigenlijk niet van muziek dat ofwel uitgesproken licht of duister is maar net van die combinatie tussen beide aspecten.
Dat bedoel ik net. Als je drie dagen jullie live ziet, zie je drie verschillende optredens. Dat vind ik zo prachtig aan een band als Flying Horseman
Dat heeft ook wel iets te maken met mijn jazz achtergrond, ik ben snel verveeld. Ik blijf dus niet altijd hetzelfde doen, dat lukt gewoon niet. Ik moet evolueren.
Nog iets opvallends; je hebt meer gebabbeld tegen je publiek in de Handelsbeurs dan in de Casino, niet dat het hoeft , want Flying Horseman is zo een band die de muziek voor zich laat spreken. Heb je daar een verklaring voor?
Ik krijg daar soms wel opmerkingen over. (Haha) Maar ik kan gewoon geen bindteksten vastleggen. Ik zeg gewoon iets, als ik iets wil of moet zeggen eigenlijk. Ik heb dat eigenlijk ook als ik naar optredens ga, als ik een band heel goed vind , merk ik soms achteraf ook dat die zanger of zangeres weinig gezegd heeft, maar ik heb daar dus geen last van. Eigenlijk vind ik het soms vervelender als ze teveel babbelen. Ik heb bijvoorbeeld Portishead een paar keer live gezien. Beth Gibson is een heel verlegen persoon. Maar ze communiceert heel duidelijk en intensief naar het publiek toe, waardoor ze je ontroert. Dat vind ik dus veel belangrijker dan lange bindteksten.
Groot gelijk. Iets geheel anders. Iets dat ik gelezen heb ik een ander interview ‘’nadat ik twintig jaar op dezelfde gitaar heb gespeeld, heb ik nu een roze gitaar.’’ Vertel er gerust wat meer over? We zijn benieuwd naar die roze gitaar. Het hoe, waarom en wat?
(Bert gaat zijn gitaar halen en toont hem) Dat is geen gewoon roos. Die verandert van kleur eigenlijk. Ik heb twintig jaar op dezelfde gitaar gespeeld, ik had geen geld om een nieuwe te kopen. Eind vorig jaar ben ik in een winkel terecht gekomen en op een andere gitaar beginnen spelen. En ondertussen heb ik al enkele gitaren gekocht en verkocht. Deze ga ik wellicht ook verkopen. Deze in de Casino is een rode gitaar.
Ik sta er niet bij stil, maar zit er andere klanken in een gitaar?
Ja toch wel, als je er meer mee bezig bent – ook wat andere instrumenten betreft – voel je dat wel aan. Elke gitaar ligt anders in de hand, voelt anders aan en klinkt dus wel anders daardoor. Het is zeer subtiel. Maar dat is zeker zo.
Tot daar de technische kant van de zaak. Nu, Laten we het ook eens over de toekomst hebben. Wat zijn de verdere plannen?
We hebben het daar met ons allen over gehad. In het verleden, was het zo dat als er een plaat uit was ik op mijn eentje ideetjes begon te ontwikkelen en dan werkten we die samen uit. Ik zou naar de toekomst toe eigenlijk alles meer willen open gooien. En de inbreng van de andere muzikanten binnen Flying Horseman dus meer willen uitbreiden. Iedereen mag en kan zijn idee naar voorbrengen, meer dan vroeger. Het is de bedoeling om iedereen de kans te geven om zijn idee uit te werken eigenlijk. Trouwens, en dat is de drijfveer waarom. In het verleden had ik gewoon heel veel te vertellen, dat is nu iets anders. Ik wil ook het verhaal van de rest van de band horen zodat iedereen meer zijn inbreng heeft, en dat dus ook hun verhaal wordt verteld. Ik hoop daarom dat de volgende plaat eentje is waar de mensen dus weer iets nieuw ontdekken, dankzij de inbreng van de andere bandleden. Daar wil dus vooral meer naartoe werken in de toekomst.
Zijn er naast Flying Horseman eigenlijk nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Met Dans Dans zijn we bezig aan een nieuwe plaat, die komt er snel aan. Ik speel soms wel solo, ik heb een tijdje geleden een solo plaat uitgebracht. Voorlopig heb ik niet echt plannen daar meer aan toe te voegen. Zoals ik daarjuist zei, ik heb eigenlijk geen behoefte meer om op mijn eentje iets te doen. Er is ook een project ‘Ottla’ maar daar zijn voorlopig geen releases mee. Ik heb nog wel ideeën voor een andere band, maar daar is nog niets zeker. Er is ook een project dat ik heb gedaan onder de naam ‘Strand’ maar daar is voorlopig niets nieuws te melden. Dus ja. De release met Dans Dans en dan Flying Horseman hebben nu prioriteit.
De horeca en de cultuursector worden zwaar getroffen, bij een eventuele lockdonw zijn zij ook altijd degene die moeten inbinden. Alsof ze als zondebok worden gebruikt, Wat is je mening hierover? En hoe denk je dat de cultuur deze crisis zal overleven?
Ik heb veel familie die in de horeca werken, ik ga ook graag op café en Restaurant. Ik heb het een beetje moeilijk ermee. Het is niet voldoende bewezen dat de besmettingen binnen de horeca zijn gebeurd, dus ik snap niet waarom die net moeten sluiten. We hebben in ons land trouwens een rijke café cultuur, ik hoop dat die stand houdt. De kleine zaken zullen het nu wel heel moeilijk hebben, ik hoop dat het allemaal nog meevalt. Het zou spijtig zijn moest dat verloren gaan. Want het is een onderdeel van wie we zijn in Vlaanderen, en ook in België eigenlijk.
Om af te sluiten. Is er na al die jaren nog iets als een einddoel, een ambitie of iets dat je dat je absoluut wil bereiken? Of ben je daar niet echt mee bezig?
In de eerste jaren wel, tien tot twaalf jaar geleden. Ik werkt in de horeca en had toch echt het gevoel van ik heb iets te vertellen, maar niemand is geïnteresseerd. Dat was wel frustrerend. Toen had ik dus wel een doel om, laat ons stellen ,iet te betekenen voor mensen. Maar toch besefte ik dat met mijn muziek geen commercieel succes kon hebben. Ik heb dus eigenlijk ondertussen alles wel bereikt wat die doelstellingen betreft. Wat voor mij nu het belangrijkste is , is dan ook nog veel optredens doen en platen uitbrengen.
Maar het is als muzikant wel financieel moeilijk?
Ik ben zeer tevreden met deze status. Ik leef liever met iets minder, op een klein appartement of zo, dan dat ik een job doe en veel geld verdien maar me daar niet gemakkelijk mee voel. Dus ik ben gelukkig met dit leven.
Pics homepag @Alex Schuurbiers
Ik ga het daar bij laten, enorm veel succes in alles wat je doet, en laat ons hopen dat het ‘normaal’ vlug terug keert.
Irish Coffee - Ik ben nog niet uitverteld!
Irish Coffee mocht deze zomer zijn zesde album voorstellen in de meer dan 50 jaar dat de band bestaat. Of het nieuwe ‘Heaven’ net zo’n collector’s item wordt als het debuutalbum uit 1971 , valt nog af te wachten, maar daar ligt zanger William Souffreau niet meteen wakker van. Volgend jaar wil hij wel wat zaken in gang zetten voor het gouden jubileum van single “Masterpiece” en het debutalbum. Wie weet komt er wel een box uit met alle albums van Irish Coffee …
We beginnen liefst bij het begin. Hoe is Irish Coffee ontstaan?
William Souffreau: Irish Coffee ontstond onder de naam Voodoo als coverband, zoals er eind jaren ’60, begin jaren ’70 veel waren in Vlaanderen. Wij speelden de hits na van bv. de Bee Gees, maar ook wat ze toen het hardere werk noemden: Deep Purple, Led Zeppelin, Spooky Tooth en Blind Faith. Daarmee maakten we het verschil met de meeste andere bands van die tijd.
Als Voodoo waren we het huisorkest van de El Gringo in Hekelgem (Aalst) en speelden we daar bijna elke zaterdag. Louis De Vries had ons eens geboekt als voorprogramma van The Pebbles. Hij was manager van die band, die hij naar een hit had geleid in Vlaanderen en Spanje, en hij was ook manager van o.m. Ferre Grignard en Middle Of The Road. Hij had in België optredens georganiseerd met Jimi Hendrix, Fleetwood Mac, Toots Thielemans, Pink Floyd en Procul Harum. Niet de eerste de beste dus. Hij zag ons bezig en zei dat er voor ons misschien meer in zat. De voorwaarde was dat we dan eigen nummers moesten maken en hij dacht ook al aan een nieuwe naam. Een beetje dezelfde formule waarmee hij van The Pebbles een succes maakte. Onze ‘eigen’ single werd dan “Masterpiece”, een nummer over rauwe armoede, en op de B-kant “The Show.”
Toen “Masterpiece” uitkwam was de bandnaam reeds veranderd
William Souffreau: Louis De Vries trok met die single naar de Midem, de jaarlijkse muziekvakbeurs in het Franse Cannes. Daar regelde hij dat die single onder licentie uitkwam in Nederland, Spanje, Frankrijk, Duitsland, Zwitserland, maar ook in de Verenigde Staten, Brazilië en Mexico. Daar waren ‘grote’ labels bij als Ariola en Barclay. In de Verenigde Staten werd de single uitgebracht door Parrot, het label van o.m. Tom Jones, The Zombies en Engelbert Humperdinck. In al die landen was het succes bescheiden en al zeker niet groot genoeg om bv. een internationale tournee op te zetten.
Maar aan Cannes hebben we wel de naamsverandering van Voodoo naar Irish Coffee overgehouden. De Vries had een Amerikaan ontmoet die ons in de VS wou lanceren, maar daar waren al te veel bands die iets met voodoo in de bandnaam hadden. Onze nieuwe bandnaam Irish Coffee hebben ze naar verluidt gewoon afgelezen van de prijslijst in de bar waar ze aan het onderhandelen waren. In het begin waren we niet zo gelukkig met de nieuwe naam, maar uiteindelijk wende dat wel. Voodoo was al bij al ook niet zo een toffe naam.
Hoe werd die single ontvangen in Vlaanderen?
William Souffreau: Die single kwam uit in 1971, het jaar van “Du” van Peter Maffay, “Pour Un Flirt” van Michel Delpech en “Rozen Voor Sandra” van Jimmy Frey. Ik denk niet dat Vlaanderen al helemaal klaar was voor een hardrock-single, van eigen bodem bovendien.
Ik zou het moeten opzoeken, maar ik denk niet dat we met “Masterpiece” hoger geraakt zijn dan plaats 20 in de Vlaamse of Belgische hitparade van toen. We werden niet heel vaak gedraaid op de Vlaamse radio, iets meer in het Franstalige deel van België. We kwamen wel op TV: in Tienerklanken op de toenmalige BRT en in Popshop op de RTBF. Later hebben we ook in Frankrijk eens een week in een kasteel gelogeerd voor de opnames van een tv-show van Annie Cordy. Dat leverde ons wel heel wat optredens op en De Vries stuurde ons het hele land door.
Na de single kwam er het album
William Souffreau: Die Amerikaan wou ons enkel lanceren in de VS als er ook een album was. Dat debuutalbum zijn we dan maar snel gaan opnemen in Schelle. Ik weet dat ik voor een aantal tracks nog de lyrics aan het bedenken en uitschrijven was terwijl de rest van de band de track al aan het inspelen was. Ik had gelukkig al wat ervaring in het schrijven van songs en lyrics, van in mijn vorige rockbandjes. We hadden ook uitstekende gitaristen en een toetsenist die zeker op internationaal niveau meekon. Onze toetsenist Paul Lambert, die eerder bij Rocco Granata speelde, stond op hetzelfde niveau als Jon Lord van Deep Purple.
Zelf waren we op dat moment niet zo tevreden over ons debuutalbum. Het onze was opgenomen in een paar dagen en op zes sporen, terwijl de Amerikaanse en Britse bands soms maanden in de studio zaten en op zestien sporen opnamen. En dat verschil viel ons natuurlijk meteen op.
Dat album is uiteindelijk nooit uitgebracht in de VS, enkel in België. Als je de prijzen ziet die ze daar nu voor betalen, zullen we toch wel iets goed gedaan hebben. Ik hoor dat er duizelingwekkende prijzen betaald worden voor het originele album uit 1971 (nvdr: volgens de gespecialiseerde website discogs gemiddeld 750 €, met uitschieters tot wel 1.500 €).
Werd het album beter ontvangen?
William Souffreau: Het album deed het goed in België, maar ook niet uitzonderlijk goed. Omdat we één van de weinige harde bands waren, werd Irish Coffee wel geregeld gevraagd om het voorprogramma te spelen van ‘hardere’ bands die op tournee waren in België: Uriah Heep, Focus, Dr. Feelgood, Golden Earring en Flash, de band van de gitarist van Yes. Stel je daar geen Sportpaleizen of de wei van Werchter bij voor. Dat waren vaak kleine zaaltjes of kermistenten.
Het concertgebeuren was nog lang niet zo goed georganiseerd als vandaag. Er werd veel geïmproviseerd. Dankzij de steun van de Franstalige nationale radiozender konden we vaak in Wallonië spelen, al was dat dan vaak in een hooischuur of op het binnenplein van een vierkantshoeve. De RTBF heeft ooit zelfs eens een concert van ons live uitgezonden. Ik hoop nog altijd dat die opnames ooit eens zullen opduiken. Eén van de albumtracks uit 1971, ‘When Winter Comes’, is in 2017 nog als sample gebruikt in “Kill You” van de Amerikaanse rapper Pounds.
Wat gebeurde er in de jaren na de single en het album?
William Souffreau: Er kwamen nog wel singles, maar niet meer met de impact van “Masterpiece”. Na het album daalde de vraag naar optredens elk jaar wat meer. In België heb je snel in elke venue gespeeld waar je terecht kan, terwijl je in pakweg Duitsland of de UK meer tijd kreeg om te touren en te groeien. Er werd geen nieuw materiaal uitgebracht en na het overlijden van toetsenist Paul Lambert ging in ’75 zowat de hele band – op Souffreau na – spelen als begeleidingsband van kleinkunstenaar Wim De Craene.
Ik zette een nieuw project op poten onder de bandnaam Joystick, met nog de bassist en drummer van Irish Coffee en de Brit Tony Boast. Toen brachten we funk, met zelfs een blazerssectie erbij, terwijl de hele wereld net in de ban was van de punk. Enkel de beginletter verschilt, maar we kwamen met het verkeerde genre voor dat moment. Omdat er toen nog altijd weinig ‘hardere’ Belgische bands waren en mijn telefoonnummer nog in het adresboekje stond van heel wat organisatoren stond, hebben we met Joystick twee keer als support voor Motörhead gespeeld. Die twee keer hebben we de blazers wel thuisgelaten. Dat was in de Okapi in Aalst en zaal Maekeblijde in Poperinge.
Met Joystick zijn er jammer genoeg nooit opnames uitgebracht, maar ik ‘recycleer’ al eens een Joystick-nummer voor een nieuw album van Irish Coffee of voor een solo-album.
Maar stilaan groeit dan al de legende van Irish Coffee
William Souffreau: Onze naam en onze singles waren bij heel wat mensen blijven hangen. Wij waren de eerste hardrockband van het land. Mensen stonden ervan versteld dat dat kon in België. Vooral de single “Masterpiece” kon op dat moment wedijveren met de singles van andere Europese bands. Ook onze shows moeten indruk gemaakt hebben. In de jaren ’80 en ’90 ving ik al eens op dat leden van een Belgische hardrock- of zelfs metalband dankzij Irish Coffee zelf met muziek begonnen zijn.
Terwijl William Souffreau na Irish Coffee en Joystick heel verschillende muzikale paden bewandelt, groeit de legende. Het zijn vaak kleine zetjes die die sneeuwbal doen rollen. In 1990 staat “Masterpiece” op de CD-reeks van ‘Wit-Lof From Belgium’ en wordt de band vermeld in het begeleidende boek van Gust De Coster en Geert De Bruycker. Twee jaar later volgt de heruitgave van het album op CD in België en Italië, waar het album ook een niet-officiële heruitgave op vinyl krijgt. Daarna komen er nog meer illegale releases op vinyl en CD, officiële en minder officiële verzamel-CD’s en meer vermeldingen in naslagwerken.
Na de eeuwwisseling komt Irish Coffee met een aantal oud-leden samen voor nieuw werk. In 2004 was er een album dat op CD uitkwam en in 2005 was er een show op de Duitse tv-zender WDR. Hoe is dat gebeurd?
William Souffreau: Ik kreeg een telefoontje of we met Irish Coffee een concert konden spelen dat ze dan gingen opnemen en uitzenden. Dan moet je niet lang nadenken, natuurlijk. De Dire Straits hebben dat gedaan, net als Cheap Trick, Grateful Dead en Rainbow. Ik kon wel een band bij elkaar krijgen die nummers van Irish Coffee kon spelen, alleen hadden we geen drummer. Maar iemand kende de drummer van Yevgueni. En die was zo vriendelijk om tijdens de rit naar Duitsland al onze nummers te beluisteren en ook nog eens meteen te memoriseren. Gekkenwerk, maar het is gelukt. ‘Live At Rockpalast’ werd in 2008 uitgebracht als dubbel-album.
Daarna volgden nog meer nieuwe albums van Irish Coffee, zoals ‘Revisited’ uit 2013 en ‘When The Owl Cries’ uit 2015, met steeds minder oud-leden
William Souffreau: Ik schrijf nog steeds nieuwe songs. De ene keer bundel ik die in een solo-album, zoals recent nog op ‘Tobacco Fields’, een andere keer steek ik die in een Irish Coffee-jasje. Het is niet dat ik kost wat kost de legende rond Irish Coffee in de aandacht wil houden. Het is eerder dat ik aanvoel dat het verhaal van die band nog niet helemaal verteld is. Ik ben het enige originele bandlid, maar we hebben nu opnieuw een heel sterke bandbezetting. Johan, Erik en Frank speelden eerder samen bij The Balls en Ditch en vroegen al eens of ik een nummer kwam meezingen op hun shows toen. Nu heb ik ze ingelijfd bij Irish Coffee, samen met drummer Bruno Beeckmans van Bellemont.
Dit is niet mijn begeleidingsband, maar eerder een reïncarnatie. Met hen wil ik graag nog een Irish Coffee-album opnemen waarbij zij nog meer inbreng hebben in het schrijven en arrangeren van de nummers.
Je bent 74. Voel je dat de klok tikt?
William Souffreau: Ik zit nog vol plannen. Zo wil ik nog een crooneralbum maken met violen en alles erop en eraan. Het blijkt dat ik er nu de ideale stem voor heb. Ik heb voorts nog over genoeg zaken iets te vertellen. De drang om verhalen te vertellen en er de juiste muziek op te zetten, die is nog niet weg. Ik sta nog elke morgen op met het idee dat ik een nieuwe gitaar wil gaan kopen. Mocht het binnen een paar jaar niet langer lukken om live te spelen, dan zal je mij nog wel in de studio vinden. Jullie zijn nog niet van mij af.
De viruscrisis zorgt dat de live-agenda van Irish Coffee zo goed als leeg is
William Souffreau: Dat is voor elke band hetzelfde. Het is voor ons jammer dat we de nummers van ‘Heaven’ nu niet live kunnen laten tot leven komen, maar onze tijd komt nog wel. Het mooie van kunnen ouder worden is dat je tijd en geduld in een heel ander perspectief gaat zien. Net als succes. Niets moet nog, maar alles is meegenomen.
Zijn er nog zaken die je wil afvinken op zijn to do-lijstje?
William Souffreau: Het respect voor Irish Coffee is groot. Misschien is het de moeite om eens in het archief van de VRT en RTBF te duiken voor een Belpop-aflevering op de Belgische tv-zender Canvas. De aanzet is al gegeven toen ze met de theatershow Belpop Bonanza zopas naar Aalst kwamen en mij uitnodigden voor een gesprek op het podium. Hetzelfde geldt voor de organisatoren van pakweg Graspop en Alcatraz: als zij de eigen pioniers van de hardrock en metal willen eren met een plek op hun podium, zullen wij wel voor een memorabele show zorgen.
PESCH - Mag ik nu verder de invasie van de USA voorbereiden?
Peter Slabbynck van Red Zebra en Chesko (Geert Vandekerkhof) van Der Klinke hebben samen een nieuw project opgezet. Voeg daarbij Sam Clays die zowel bij Red Zebra als Der Klinke speelt en je hebt het trio PESCH.
Dat wordt een EBM-knaller en er zijn reeds een handvol songs klaar. Musiczine mocht al eens gaan luisteren en hoorde twee tracks die een tip van de sluier lichten. Denk aan een mix van het beste van Star Industry, Praga Khan, Enzo Kreft en Signal Aout 42.
In dit interview doet Peter Slabbynck het relaas van PESCH.
Hoe is dit project op de rails geraakt?
Peter: Zoals zoveel artiesten had ik door de coronacrisis plots heel weinig om handen. Er was voor 2020 heel wat gepland voor de 40ste verjaardag van “(I Can’t Live In A) Living Room”. Gelukkig kon ik terugvallen op akoestische shows met een beperkte bezetting, maar er bleef nog veel tijd om te doden. Daarop vielen twee zaken samen: mijn eindeloze verzameling Atoma-schriftjes waarin ik allerlei songtitels en lyrics noteer en een vroeger idee om ‘ooit’ eens samen muziek te maken met Chesko. Ik had al een paar keer laten vallen dat ik al heel lang zin heb om eens iets in elektro te doen. Dat viel niet in dovemansoren.
Wij mochten al even luisteren, maar zet de lezers eens op het juiste spoor. Wat wordt PESCH?
Peter: Het wordt Electronic Body Music, met twee voeten vooruit. Chesko levert de beats en de synths. Denk aan het vroegste werk van Front 242 en The Neon Judgement. Of aan het oudere werk van The Human League, op ‘Travelogue’. Chesko levert topwerk af: stevig, donker en dreigend, en ik moet als zanger - in de beste EBM-traditie - enkel een paar rake zinnen toevoegen. Maar eigenlijk zijn we met drie zangers, waar bij iedereen zijn eigen manier van zingen heeft. Dat is interessant om de nummers vocaal verder aan te kleuren.
Er zijn al een handvol nummers klaar? Vertel!
Peter: Twee zijn er zo goed als klaar. Dat zijn “What’s Wrong With People” en “Let’s Invade America”. Die laatste track willen we uitbrengen op de dag van de Amerikaanse verkiezingen, 3 november dus. In mijn lyrics wil ik op het snijvlak zitten tussen ernst aan de ene kant en anderzijds satire en humor. Voor wie mij al langer volgt: PESCH neem ik een heel stuk ernstiger dan bv. indertijd de John Lennon Riffle Club. In PESCH zit veel humor, maar we doen dit niet even snel voor de fun. Ik wil er dus echt wel tijd en energie in investeren. Hoever we geraken, zien we wel.
“Let’s Invade America” is een sneer naar Donald Trump, mag ik veronderstellen?
Peter: Tuurlijk. Die man is al een grap op zichzelf. Je kan Trump niet overtreffen in absurditeit. Daar kan je als songschrijver gewoon niet meer over met een grappige tekst. Als het straks slecht afloopt in de USA, zit er niks anders op dan een interventiemacht te sturen. Een invasie dus.
Hoe gaat PESCH te werk?
Peter: Het voordeel van de formule van PESCH is dat de composities vlot vooruit gaan. Chesko componeert en speelt alles in in zijn thuisstudio en ik bedenk bij mij thuis de lyrics zodra ik de track op de mail krijg. Al heb ik meestal wel een titel in gedachten. Het is een heel andere dynamiek dan bij Red Zebra, waar het allemaal iets complexer is. Met een band heb je misschien twee maand nodig voor één nummer, terwijl wij met PESCH - bij wijze van spreken - elk half uur een kunnen maken. Intussen is dus ook Sam Claeys lid van PESCH. Als je weet dat PESCH de samentrekking is van de eerste letters van onze voornamen (Peter en Chesko), dan was het logisch dat er nog iemand met een S in de voornaam mee komt doen. De verwijzing naar het Franse pêche (perzik) geeft iets fris aan het project. Maar een perzik is natuurlijk geen onschuldig stuk fruit. Vraag dat maar aan The Stranglers. Zou het Franse woord voor zondigen daarom pécher zijn? Om maar te zeggen dat nummers over sex niet uitgesloten zijn.
Komen er optredens met PESCH ?
Peter: Dat is zeker de bedoeling. De première gaat naar de Sinner's Day dag, op 11 augustus in Waregem waar we meteen op de affiche staan met Front 242 en The Neon Judgement. Maar eerst wat try-outs in de aanloop. We moeten zeker mikken op Duitsland, maar zolang we met het coronavirus te maken hebben, heeft het weinig zin om veel plannen te maken. De muziek van PESCH is ook niet bedoeld om van te genieten aan een tafel en een stoeltje, zoals de coronaconcerten vandaag.
Nummers uitbrengen is in deze omstandigheden dan een stuk makkelijker. Zo kunnen we misschien al een interessant repertoire opbouwen tot we met PESCH concerten gaan spelen waarop de mensen uit de bol gaan. Ik heb meer dan genoeg ideeën voor songtitels en lyrics. We zijn nu nog vooral bezig met het creatieve en nog niet met het zakelijke. Werk genoeg. En vooral veel fun. Maar een maxi voor volgende zomer met een vijftal nummers moet zeker haalbaar zijn.
Voor jou is dit niet het eerste project naast Red Zebra
Peter: Ik moet af en toe kunnen uitbreken. Nu met al die regeltjes die we moeten volgen tijdens de viruscrisis heb ik dat gevoel nog meer dan anders. Er wordt al eens geïnformeerd naar een reünie van De Lama’s - wat ik zeker niet uit de weg zou gaan -, voor Red Zebra heb ik nog zaken die ik wil uitwerken, en er is nu PESCH, en dan ben ik nog Nederlandstalige teksten aan het schrijven voor een mogelijk nieuw project. Voor buitenstaanders lijkt het er misschien op dat ik een chaoot ben, maar ik heb al die uitlaatkleppen tijdens maar ook buiten corona. Financieel gezien zou ik me misschien beter enkel toeleggen op mijn werk als zelfstandig copywriter of vertaler, maar dat zit niet in mijn aard. Ik aard niet in één hokje.
Komt er behalve van PESCH nog nieuw of heruitgebracht materiaal uit binnenkort?
Peter: De vinylverkoop boomt heel hard op dit moment. Dat biedt mogelijkheden. Heruitgaves van Red Zebra, of zelfs De Lama’s, op vinyl zou ik graag voor elkaar krijgen. Maar zelfs met die grotere interesse voor vinyl blijft er het feit dat je als band je muziek het makkelijkste verkoopt na een optreden. Zolang er maar met mondjesmaat optredens zijn voor telkens een beperkt publiek, zullen weinig bands investeren in nieuwe muziek. Ik zie wel voordelen aan de hele situatie, met name voor Red Zebra. Het zal mogelijk nog even duren vooraleer de buitenlandse bands en artiesten opnieuw massaal op tournee komen naar ons land. Als de concertzalen coronaproof blijven organiseren of als ze straks opnieuw zoals vroeger kunnen werken, zal dat in de eerste plaats zijn met Belgische bands. Maar je vroeg naar vinyl? Wel er zit er een speciale heruitgave van “Living Room” aan te komen. Dat wordt iets voor het voorjaar.
“Living Room” van Red Zebra blijft na 40 jaar een onverwoestbare klassieker. Ben je nog steeds tevreden met dat nummer?
Peter: Het was oorspronkelijk slechts het B-kantje van “Innocent People”, maar het is inderdaad ons bekendste nummer geworden. Ik ben er nog steeds fier op en ik ben dankbaar dat ik dankzij dat nummer al die kansen gekregen heb. Maar het blijft zelfs na al die jaren een vreemd nummer in de set van Red Zebra. Ik ben nog net iets meer fier op de nummers van ‘Bastogne’.
Ik kan alleen maar hopen dat PESCH hier en daar ook de nodige aandacht krijgt. Het zijn ook andere tijden, wellicht zou “Living Room” nu weinig kansen krijgen. En mag ik nu verder de invasie van Amerika voorbereiden?
Charcoalcity - Muziekliefhebbers die open staan om buiten de comfortzone te treden van metal, new wave en aanverwante stijlen, dat is het publiek dat we willen aantrekken
Als introductie van de band Charcoalcity citeren we even uit de biografie van hun facebook pagina: ‘’CHARCOALCITY is een Belgisch Industrial Metal project ontstaan in de homestudio van Peter ( zang, gitaar ), later ondersteund door vrienden Timo ( bass ), Anthony ( drums ) en Dirk ( gitaar ). In 2016 werd het eerste full album ‘Greyscale’ uitgebracht en met succes! Héél goede recensies en toffe shows.
Ondertussen zijn we volop bezig aan het tweede album, als voorbode werden "Black Rain" en nu ook " Mechanical Spine" uitgebracht op streaming platforms en Youtube, telkens met een volwaardige clip. “ Einde citaat.
We hadden naar aanleiding van de nieuwste single releases, maar ook van de laterte cd releases een fijn gesprek met de band in het al even gezellige café Crossover in Gent, https://www.thecrossover.be/ , een plaats waar de rocker in mezelf zich thuis voelt.
Het gesprek verliep uiterst gezellig, met enkele grappige anekdotes daarbovenop.
Laten we beginnen bij het begin. Charcoalcity is begonnen als een eenmansproject in 2014. Hoe is dat in zijn werk gegaan? En hoe zijn jullie geëvolueerd naar de volwaardige band die jullie nu zijn?
Peter: We komen allemaal een beetje uit verschillende bands, eigenlijk zelfs niet allemaal uit de metal. Integendeel zelfs. Ikzelf zat in verschillende coverbands waaronder Food Fighters (jep, een tribute ) Ik wilde vooral iets anders doen, dan bij de bands waarmee ik reeds speelde. Ik heb dan ook mensen gevonden binnen zeer uiteenlopende muzikale strekkingen.
De stap van Food Fighters, knappe band daar niet van, naar Industrial Metal is groot. Om een voorbeeld te geven: ik vond dat de nieuwste single “Mechanical Spine” me deed denken aan Nine Inch Nails op speed, maar ook aan rustige soundscapes… Zeer gevarieerd
Nine Inch Nails is zeker een voorbeeld. Maar ik haal ook een inspiratie uit bijvoorbeeld Gary Numan. Het moet vooral muziek zijn die breed gaat, en die je dus absoluut niet in een hokje kan plaatsen. Daarom noemen we het gemakshalve dan ook ‘Industrial Wave Metal’.
De video clip van “Leave” zorgde ook voor enkele controverse , heb ik ergens gelezen, zelfs iets over dat jullie een ‘rechtse’ band zouden zijn … Sterk overdreven. Maar toch, vertel er eens wat meer over. Hoe zie je dat zelf?
Terwijl dat totaal niet de bedoeling was. Als je goed kijkt naar de clip zie je verschillende godsdiensten passeren. We wilden gewoon een algemeen beeld geven daarvan, en hoe we daar tegenover staan, allemaal louter symbolisch bedoeld. Het is gewoon een oproep geweest dat er niets mis is met geloven, maar gebruik daarbij toch je gezond verstand, niets meer en minder. Maar helaas werd het bij sommige uit de context gerukt en ging het plots een extreem rechtse kant uit, waar het niets maar niets mee te maken heeft. Het moest ook wel lukken dat de clip er kwam net na de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs.
Het was er toen wel al pal op , “Leave”, de eerste video , leverde goede commentaren op, zo lees ik. Heeft die single deuren geopend die anders moeilijker zouden zijn open gegaan?
Jazeker, eigenlijk wel, blijkbaar werkt choqueren nog altijd! ;)
Als omschrijving van de muziekstijl lees ik vaak: ‘Industrial Wave Metal’ hoe zouden jullie de muziek zelf omschrijven?
Het is eigenlijk ook geen bestaand genre… Er zit een gezonde mix in van o.m. Sister of Mercy, metal, maar dus ook heel veel andere stijlen.
Ik hou ook niet van hokjes denken, daarom hou ik van bands als jullie . Maar. Je weet ook naar promotors toe dat dit soms wel problemen geeft
Ja sommige organisatoren weten daardoor inderdaad niet dat of ze ons wel kunnen of mogen programmeren. We zijn te hard voor de typische new wave scene, en iets te soft voor de typische metal scene. Maar we trekken ons daar bitter weinig van aan, en geraken er zo ook wel.
Nochtans Alcatraz programmeert vaak toch iets ‘uniek’ en ‘anders’
Ja, meestal gaat dat dan eerder naar de stoner-rock ofzo… Wij spelen ook heavy gitaren, maar voegen daar veel andere sounds aan toe.
In 2016 verscheen het goed onthaalde debuutalbum ‘Greyscale’. Hoe waren de algemene reacties?
De reacties waren eigenlijk zeer goed! We mogen niet klagen… héél veel supergoeie reviews en toch wel héél wat fans van het eerste uur gemaakt!
Ondertussen hebben jullie niet stil gezeten. Met jullie voorlaatste single “Black Rain” behaalden jullie zelfs een plaatsje op de Zwaarste Lijst op Studio Brussel. Heeft dat ook een invloed tot het openen van nieuwe deuren?’
Niet direct op StuBru zelf, maar wel tussen de lijst op Spotify. Dat heeft niet echt gezorgd voor meer deuren die open gaan. Het is wellicht een heel ander publiek, dus echt reacties via die Zware Lijst hebben we niet gehad. Of het moet een eerste kennismaking zijn …
Welk publiek verwachten jullie dat naar optredens zouden komen?
Een publiek dat houdt van extreme muziekstijlen, zonder in hokjes te denken, die dus open staan om buiten de comfortzone te treden van metal , new wave en zo. Dat soort publiek. Tegenwoordig zijn die wel te vinden, vroeger was dat heel anders. Maar nu is er zeker een publiek voor onze muziek, er zijn namelijk muziekliefhebbers die je zowel op metal als new wave optredens vindt. Dat publiek willen we aantrekken. Ons voornaamste doel is dan ook veel optreden.
Dat is nu dus wel een beetje een probleem door die corona. Zijn er feitelijk bepaalde plannen in het water gevallen daardoor?
Natuurlijk hebben we een aantal mooie optredens moeten afblazen… maar ergens heeft de corona- crisis ook zijn voordelen… zo kunnen we nu echt relax verderwerken aan het nieuwe album ( hoogst waarschijnlijk voor eind dit jaar, een beetje later dus dan voorzien ), aangezien volgend jaar het er ook niet rooskleurig uit ziet naar festivals toe; we gaan ons gewoon niet haasten en het goed doen!
Ik vind jullie muziek zeer visueel. Kunnen we stellen dat Charcoalcity eerder een live band is?
Charcoalcity is eigenlijk nog steeds een uit de hand gelopen studioproject, maar live willen we toch wel iets anders klinken dan zomaar het album… er lopen ook een aantal backing tracks mee, dat maakt alles zoveel voller qua sound… We werken ook met visuals op het podium die Anthony ( de drummer ) nu net af heeft, en we hebben met corona ook met video’s gewerkt, dus ja. We proberen onze muziek zeker ook visueel uit te beelden.
Kan je vertellen hoe het nieuwe album zal klinken? Gaat de nieuwe release de richting uit van wat je gewoon bent?
Het nieuwe album zal vooral zéér gevarieerd zijn…Op basis van de reacties op onze single wordt gezegd dat we toch iets anders klinken, maar dat is dan ook enkel die single. We willen eigenlijk wel een beetje herkenbaar blijven , maar ook evolueren. Al onze eigen persoonlijke stijlen van metal, new wave, industrial tot zelfs doom zitten meer dan ooit verweven in de nieuwe plaat. Dat is de belangrijkste verandering tegenover de vorige plaat.
Ondanks het toch strakke schema bij Charcoalcity, zitten jullie ook in andere projecten, dacht ik. Hoe valt dit verder te combineren (de juiste afspraken maken zal het antwoord zijn veronderstel ik) maar vertel eens wat meer
Dat is zo een tijdlang geweest maar nu niet echt meer eigenlijk , of toch niet heel intensief. We kunnen ons dan ook volop concentreren op dit project nu.
Een laatste vraag , wat is het eigenlijke einddoel , om dit interview af te sluiten?
Wij willen gewoon supersterren worden! Haha!!! Neen, natuurlijk niet… we zijn gewoon vier goede vrienden en we amuseren ons te pletter, da’s het belangrijkste bij CCC… ons doel is ook niet om ellenlange tournees te gaan doen, maar wel regelmatig een mooi festival mee te pikken, dus, mensen, je kan ons al boeken voor 2022 ook, hé ;)
Geef gerust enkele sites of zo mee waar de fans online merchandise kunnen aanschaffen Dank voor het fijne gesprek. Heel simpel: op www.charcoalcity.com vind je alles!
Onze muziek vind je op alle streaming media sites, maar ook amazon enz…
Bezoek ook onze FB pagina!
Recensie van hun debuut op de site
http://www.musiczine.net/nl/ontdekkingen/item/65216-Greyscale.html
ILA - De term donker past inderdaad bij ons. Erwordt niet altijd bewust voor gekozen maar het neigt er wel altijd naar
Ilayda Cicek besluit na jaren in een band , dat het tijd was om haar eigen muziek te schrijven en uit te brengen. Resultaat, de gelijknamige debuut EP 'ILA'. “Vier juweeltjes van songs die overlopen van melancholie en meer dan eens twijfelen tussen hoop en wanhoop”, lezen we in biografieën. Ondertussen is ILA uitgegroeid , van een solo project naar een volwaardige band. Voor haar nieuwste schijf ‘Montage’ riep ze de hulp in van enkele top muzikanten. Het resulteert in een semi- donkere EP, gedompeld in dat badje van melancholie.
Dat was ook te merken toen we ILA in De Casino, Sint-NIklaas als dubbel bill met High Hi zagen. We citeren uit de liveset: “Soms zalft ze met die bijzonder uiteenlopende stem je hart op magische wijze, anderzijds - als alle registers worden open gegooid - lijkt diezelfde stem je aan stukken te willen scheuren in een wervelende climax naar het einde toe. Het is net dat voortdurend schipperen tussen ingetogen en verschroeiend uithalen, in golvende bewegingen, dat ervoor zorgt dat je op het puntje van je stoel blijft genieten”.
Het volledige verslag:
http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79539-high-hi-ila-een-dubbele-portie-pure-female-power-die-aan-de-ribben-kleeft.html
We hadden een interview met Ilayda over het verleden, het heden, over de corona crisis en uiteraard de toekomst
Als ik het goed begrijp - sorry als ik het verkeerd voor heb - is ILA begonnen als een solo project? Wanneer heb je besloten er een complete band van te maken? En hoe is alles begonnen?
In 2017 ben ik enkele demo’s gaan opnemen om ze nadien in te zenden voor verschillende wedstrijden. Ik speelde hier en daar eens in een café maar kwam pas echt op gang na de 2 de plaats op Limbomania. Dan volgden supports in de Trix, Handelsbeurs, Ancienne Belgique etc. De residentie in Muziekodroom gaf ook nog een extra duwtje in de rug. Na ongeveer anderhalf jaar kreeg ik muzikale ideeën die ik niet in mijn eentje tot z’n recht kon brengen. Het solo brengen van sferen en dynamiek werd voor mij beperkt , dus ging ik op zoek naar een band. In 2019 heb ik nog enkele keren solo gespeeld maar sinds de opnames van ‘Montage’ in april bestaat ILA uit drie bandleden: Cas Kinnaer, Sam Smeets en mezelf.
Ik heb jullie pas recent echt leren kennen dankzij die dubbel bill in de Casino met High Hi. Door onze collega’s van Luminous Dash werd je stem omschreven als een kruisbestuiving tussen het warme van Cat Power en het schurende van Marianne Faithfull. Ik ben het na dat concert daar eigenlijk mee eens. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Cat Power speelde vorig jaar nog op het Cactusfestival, daar stond ik helemaal van voor. Om het in het kort te zeggen: ik ben een grote fan. Om met haar vergeleken te worden , is dan ook een heel groot compliment. Met Marianne Faithfull ben ik minder bekend.
Je hebt op zo’n jonge leeftijd al in de Ancienne Belgique, Trix, Handelsbeurs, Het Depot gestaan en je was artist in residence in Muziekodroom. Dat is al heel wat. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Goeie promotor?
De residentie kwam na de tweede plek op Limbomania. Ondanks dat die residentie is afgelopen, krijgen wij nog steeds eindeloze steun van de Muziekodroom. Het is daar onze tweede thuis. De promo maken wij door zo veel mogelijk te spelen. Dat is voor ons het belangrijkste. Sinds ‘Montage’ werken wij wel samen met Noisesome en Toutpartout. Daardoor hebben we wel meer mogelijkheden en speelkansen gekregen.
De stem is natuurlijk een belangrijk wapen, maar ook de teksten lijken me zeer persoonlijke verhalen. Klopt dat? Waar komt de inspiratie vandaan?
De lyrics is gebaseerd op mijn leven. Het kan gaan over dingen die ik meemaak of dingen die de mensen rondom me meemaken. ‘Montage’ is een EP die letterlijk genomen kan worden; het is de montage van mijn leven.
Jullie muziek is ook vrij donker heb ik de indruk, een mysterieus kantje ook. Wordt daar bewust voor gekozen. Hoe zou je jullie muziek zelf omschrijven?
Het is altijd moeilijk om muziek in een bepaald hokje te steken. De term donker past inderdaad bij ons. Er wordt niet altijd bewust voor gekozen maar het neigt er wel altijd naar. We proberen de inconsistenties van het leven om te zetten in muziek.
We waren in De Casino vooral onder de indruk van die wervelstorm die ontstaat in de zaal als instrumenten en vocale inbreng samen vloeien in een verschroeiende finale die zorgt voor een aardverschuiving in ons hoofd. Hoe sta je tegenover deze mening?
Als we het publiek met dat gevoel kunnen achterlaten, dan ben ik tevreden. Dan zijn alle geloste emoties ook aangekomen.
Jullie voelen elkaar dan ook blindelings aan, zijn jullie door die corona niet een tijdje gescheiden geweest? Het professionalisme en de perfecte manier waarop jullie elkaar vinden vond ik geweldig. Je mening?
Door corona hebben we elkaar een tijdje moeten missen. Ik denk dat het gemis ons dichter bij elkaar heeft gebracht. Zowel muzikaal als vriendschappelijk. De drang om te spelen is groter dan ooit tevoren. Daarom spelen we nu ook elke show alsof het de laatste is voor een lange tijd.
Het enige jammere vond ik het gemis aan bindteksten, niet dat dit echt nodig is, maar ik wijd het aan de zenuwen. Mijn excuses voor die kritische benadering , wat is je mening hierover?
Ik verbreek niet graag de gecreëerde sfeer na een nummer, vandaar dat bindteksten niet mijn ding zijn. De muziek spreekt sowieso beter dan mij.
Jullie brachten ondertussen ook al wat singles en een ondertussen tweede plaat uit ‘Montage’. Een pareltje van intense duisternis , hoe waren de algemene reacties?
We hebben het traject van ‘Montage’ maar half kunnen doorlopen door corona maar toen de EP uitkwam is het goed ontvangen. We hebben wat airplay gehad en getipt door Radio 1 als band om in het oog te houden. Allemaal heel mooi.
En toch straalt de muziek, ondanks die duisternis, heel wat hoop uit. Alsof er een lichtje schijnt achter elke donkere wolk. Klopt dit? Is dat ook een bewuste keuze? Je mening over deze stelling graag
Dat klopt. Het is belangrijk om die lichtpuntjes te benadrukken want die zijn er ook. Het moet niet altijd helemaal donker zijn.
De platenhoes is ook iets bijzonder, hoe is het idee ontstaan en heeft het een bepaalde betekenis? Er zit iets - hoe moet ik het zeggen - macaber achter maar ook onschuldig
Het is een foto die mijn mama heeft gemaakt toen ik 2 jaar was. Als kind had ik duidelijk hoge verwachtingen en verlangde ik ernaar om groot te worden. De afbeelding in combinatie met de EP stelt de vraag of het het waard is om te verlangen naar de volwassenheid.
We hadden het er al even over, maar de corona crisis overheerst de wereld in 2020. Hoe ben je daar als band, muzikant maar ook als mens mee omgegaan
Er zijn shows gecanceld waar we enorm naar uitkeken. Dat was wel een zure maar het is wat het is. We zijn niet de enige band die dit moet doorstaan en dat is ergens wel een troost. Ik heb geschreven en tijd gespendeerd met de mensen die ik lief heb. Die extra vrije tijd was voor mij welgekomen als student.
Veel jongeren hebben het zeer moeilijk met die vaak absurde, maar ook soms nodige, maatregelen. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Als je niet aan jezelf denkt, denk dan aan anderen.
Ondertussen zijn er al terug wat concerten, maar lange tijd ging het enkel via streaming. Hopelijk wordt dat niet het nieuwe normaal, maar hoe sta je zelf tegenover dat streamen van concerten?
Streaming concerten kunnen live concerten niet vervangen. Dat is gewoon onmogelijk.
Wat zijn de verdere toekomstplannen zowel op als naast het podium? Nieuwe releases? Momenteel zijn we veel aan het repeteren om dan nieuw materiaal op te nemen. Wanneer dat exact is kan ik helaas nog geen datum op plakken. Dit najaar spelen we nog twee shows maar dat kan altijd veranderen.
Om daar op voort te borduren, heb je ook een soort einddoel, iets dat je absoluut eens wil bereiken als muzikant of band?
Muzikaal vooruitgang boeken is mijn doel. Als band in de AB staan natuurlijk.
Om af te sluiten, een interview heeft ook de bedoeling wat promotie te maken rond de band. Aangezien veel mensen nu online aankopen doen, waar kunnen ze terecht voor merchandiser (naast jullie optredens); geef gerust enkele links
Not Mandatory - Sex, drugs and rock’n’roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong
Not Mandatory is een vrij jonge band rond muzikanten uit uiteenlopende muzikale strekkingen die elkaar vonden om een gloednieuw project op te starten.
Ze noemen het zelf: ‘vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.”
De band bracht ondertussen enkele singles uit, echt uit de startblokken schieten is er wegens een bepaald virus dat ons leven bepaalt niet echt bij, maar bij de pakken blijven zitten doet de band ook niet.
We hadden hierover een fijn gesprek met de band. Net op tijd, eind september stelt de band zijn nieuwste clip en single voor, “I can’t ‘Escape Myself”. Een energieke song boordevol opgekropte frustraties, die op aanstekelijke wijze door de strot van de luisteraar wordt geramd. De luisteraar heeft altijd het laatste woord. Daarom. Luister en kijk vooral zelf:
https://www.youtube.com/watch?v=UyW4kfVVlPQ&feature=youtu.be&fbclid=IwAR0AAV4JxVsm1iF07JYXXpxSmDQEM9Z9McC4DtPCCq0gFO3OMgksyDWQJG0
Not Mandatory is een vrij jonge band, hoe is de band ontstaan? En hoe zouden jullie je muziek omschrijven?
Muzikale jeugdvrienden Major Tom, Qrt en Pi-Jay pikten na vervlogen tijd de draad weer op, maar misten nog een gitarist voor hun nieuw project. Door de muzikale ambities van de kinderen van Tom en DoubleYouArDee leerden zanger en gitarist elkaar kennen en zo werd het viertal verenigd vanuit verschillende achtergronden, maar met eenzelfde smaak voor wat zij noemen: Progressive Alternative Dance Music in hun NOT-MANDATORY-project.
Elk van de bandleden zijn geen groentjes meer. Een zeer fijne mengelmoes van talenten. Hoe en waar hebben jullie elkaar gevonden?
Het muzikale palmares van Major Tom haalde vooral zijn top eind jaren ‘90 in de Dance Music met Natural Born Deejays. Het jeugdsentiment KOT-X, de eerste punkband van Major Tom, Qrt en Pi-Jay vroeg om een vervolg. DoubleYouArDee en Major Tom kennen elkaar van hun muzikale gesprekjes tijdens de vioollessen van hun kinderen. Ondanks verschillende achtergronden, new wave, new beat, metal,... leken hun ideeën toch te versmelten.
Er is nog niet zoveel uitgebracht, maar onlangs wel een single, “Public Image”. Hoe waren de reacties?
Met verwijzingen naar Tom ‘Rotten’, nice ‘80s vibes, sound als Red Zebra en Joy Division, pro opgenomen en gemixed, topschijf, … kunnen we alleen maar tevreden zijn. Er is ondertussen een videoclip uitgekomen van het nummer “I Can’t Escape Myself” van The Sound en de reacties hierop zijn weer top!
Bommetjes energie die in je gezicht ontploffen op gevarieerde wijze, was mijn eerste indruk. Je mening over deze stelling?
Fijn dat u van onze energie genoten heeft, want onze bedoeling naar het publiek toe is … de tent in brand te zetten. Not Mandatory, verdorie, ambiance verzekerd!
De single “I Can't Escape Myself” wordt gedragen door een 'emotioneel' stem- geluid, iets meer ingetogen ook, maar nog steeds lekker strak. Kunnen we stellen dat Not Mandatory een band is die zich bewust niet in een hoekje laat drummen? Ik vind vooral dat jullie veel kanten uit kunnen gaan met jullie muziek
Vanuit verschillende muzikale invloeden is dit een voor de hand liggend gevolg. Hokjes kennen wij niet, al zijn we nu wel opgeHOKt.
Om daarop voort te borduren, naar promotors en zo toe, hoe zou je zelf je muziek verkopen?
Bekende en minder bekende songs in een nieuwe verpakking met een eigen interpretatie als aanzet om van daaruit te werken naar eigen nieuwe nummers toe. Ook eigen nummers zitten in de pipeline.
Yes.. we kill our darlings, but just to make them prettier and more tasteful!
Rijk worden met muziek is onmogelijk, maar wat is jullie doel en ambitie eigenlijk als band?
Ambiance on stage! Het publiek live in vervoering brengen. Niets is onmogelijk, daar staat NOT MANDATORY voor. It’s all in the name.
Om terug te komen op die releases. Zijn er, na die singles, ook plannen voor meer singles of eventueel platenwerk?
Uiteraard, dit is nog maar het begin van een mooi verhaal. De band zal hierin groeien en op termijn ook eigen werk op het menu zetten.
Wegens corona valt alles beetje in het water. Waren er ook bij jullie plannen wat optredens en zo betreft?
Zoals alle andere bands lijden wij daar ook onder, maar het geeft ons meteen ook de tijd om nieuw werk te creëren alsook een positieve vibe te behouden. Een aantal optredens werd jammer genoeg opgeschort. Hopelijk komt hier snel verandering in.
Hoe ga je eigenlijk als muzikant (maar ook als mens) om met zo een crisis?
Sex, drugs and rock ‘n roll, zoals Ian Dury het ons al voorzong ;-)
Zijn er naast Not Mandatory nog andere projecten waar je aan bezig bent? Of de andere bandleden?
DoubleYouArDee werkt naast Not Mandatory nog aan een kleinschalig blues-project.
Hoe blijf je het allemaal combineren?
Music was our first love and it will be our last.
Het zijn rare tijden, maar toch zie je mensen die er interactief mee omgaan door bijvoorbeeld filmpjes te posten, waar elk bandlid in zijn eigen kot een stuk brengt en dan wordt het via streaming gelanceerd. Iets voor jullie?
Afstand werkt niet… Het sociaal samenzijn in dit muziekproject is belangrijk. We kijken dan ook uit naar betere tijden waar we met z’n allen terug een echt feestje kunnen bouwen.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis, zowel met de band als andere projecten eventueel?
Op zoek naar een platenfirma en ons pensioen verzekeren :-) De liefde alleen is niet genoeg …
Om af te sluiten, via concerten en zo is het onmogelijk om merchandise van de band te kopen, hoe kan het wel? Geef gerust enkele links
https://teespring.com/nl/stores/not-mandatory
Zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe, zet ze gerust hieronder
http://www.notmandatory.be
Liquid Therapy - Een grote droom van ons allemaal is, om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omwegen, recht naar ons doel!
Je hoort het al vele jaren, 'rock-'n-roll is dead'. In de jaren hebben veel bands echter het tegendeel bewezen. Ook in ons landje lopen voldoende muzikanten en bands rond die de meest pure vorm van rock muziek hoog in het vaandel dragen. Zonder scrupules razen ze door het land en laten ons telkens met verstomming slaan.
Een vrij nieuwe parel binnen het rock firmament is Liquid Therapy. De band zou zijn debuut uitbrengen eind maart , maar een virus dat al heel het jaar ons leven bepaalt, gooide roet in het eten.
Uitstel is geen afstel, nu in september verscheen eindelijk 'Breathe'. Een debuutplaat die de rock liefhebber, in de brede zin van het woord, zonder verpinken in huis kan en moet nemen. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79577-breathe.html
We hadden eveneens een mooi interview met de band over, uiteraard van deze release. Een kijkje naar het verleden, het heden en deze rare tijden waarin we leven. Maar ook de toekomstperspectieven kwamen aan bod.
Heren, om met de deur in huis te vallen. Wie is Liquid Therapy? Hoe is alles begonnen en waar staan jullie voor?
Liquid Therapy is gestart door de 2 gitaristen Gino en Davy die elkaar al heel lang kennen. Door wat samen te spelen hebben ze de handen in elkaar geslagen om een band op te richten.
De band ontstond in (dacht ik) 2018. Nu komt er eindelijk een debuut plaat op de markt, maar ondertussen hebben jullie live al je kunnen bewezen. Hoe was de respons tot nu toe?
Eigenlijk zijn we best wel tevreden. Het laatste jaar hebben we door de corona niet meer kunnen optreden maar ons eerste jaar hebben we toch enkele mooie optredens kunnen doen waarbij het publiek toch wel vol lof was. Als er ambiance is zijn we op ons best ?
Ondanks dat jullie nog niet zoveel jaren bezig zijn, heeft elk van de bandleden wel al wat watertjes doorzwommen in de muziek. Hoe hebben jullie elkaar gevonden en hoe zag jullie muziekverleden eruit?
Davy speelt al meer dan 20 jaar gitaar, heeft reeds bandervaring en heeft ook al enkele jaren geleden een CD opgenomen.
Hans en Kristof (onze nieuwe drummer) hebben zowat hetzelfde traject doorlopen.
Bart heeft in wat kleinere bands gezongen maar Liquid Therapy is het eerste serieus project waar hij mee bezig is.
Gino heeft een verleden in blaasinstrumenten (jawel…) en drummen en heeft dit in zijn jeugd enkele jaren beoefend. Na een onderbreking in de muziek is hij enkele jaren geleden gestart met gitaar, drum en audio engineering.
Persoonlijk heb ik de plaat nog niet volledig beluisterd, maar ik lees in sommige recensies de termen ‘hardrock met een sausje grunge’ klopt dat? Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Ieder nummer heeft zijn invloed van een andere muziekstijl, er zit enorm veel variatie in waardoor je iedere keer wat anders kan verwachten. We zouden graag de verschillende stijlen willen blijven combineren.
Een paar songs zijn wel gepasseerd, en ik hoor dat er veel pit in jullie muziek zit. Muziek die live nog het best tot zijn recht komt. Vinden jullie jezelf eerder een ‘live band’? of kan/mag ik dat zo niet zien
We spelen enorm graag live. We smijten ons iedere keer volledig en we denken dat het publiek dit ook ervaart. Als het enigszins kan willen we absoluut een ‘live’ band worden genoemd waarbij het publiek zich rot amuseert.
Ik lees in een artikel ‘’Inspiratie voor onze teksten vinden we in het dagelijkse leven’’ . Wil dat zeggen dat de teksten ook verwijzen naar deze tijden waarin we leven? Of net niet. Vertel ons er wat meer over
Eigenlijk gaat het gewoon over het alledaagse leven, iets waar iedereen zich ergens wel kan in vinden. Problemen waarbij vloeibare therapie (Liquid Therapy) wel kan helpen ?
Het is ook een mooie hoes trouwens. Vanwaar kwam de inspiratie, wie is de kunstenaar? Vertel er wat meer over?
We hebben enkele mensen aangesproken om iets te ontwerpen. We hebben uiteindelijk gekozen voor het schilderij van Jorge Vandeplassche. We vonden dat dit het dichtste aansloot bij de visie van ons album.
In datzelfde artikel lees ik dat jullie zich hadden ingeschreven in voor een wedstrijd van De Nieuwe Lichting op Studio Brussel. Is daar iets goed uit gegroeid? Heeft dat bijvoorbeeld bepaalde deuren geopend?
Nee, we waren niet geselecteerd. We zullen de deuren op een andere manier moeten openen ?
Ik veronderstel dat deze coronacrisis een streep door jullie rekening is/was. Welke plannen vielen in het water?
2 weken voor de album release in onze eigen gemeente Houthulst kwam er de Lock down. Alles was zo goed als geregeld. Een serieuze streep door de rekening en sindsdien hebben we nog niet live kunnen spelen. Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.
Zijn er langs de andere kant plannen die wel doorgaan dit najaar?
We spelen eind oktober een huiskamerconcert ingericht door de gemeente Houthulst maar daar blijft het voorlopig bij. Maar volgend jaar begint er al anders uit te zien (als het doorgaat door de corona natuurlijk)
Om een beetje daarop voort te borduren, hoe ga je als muzikant en ook als mens om met zo een crisis waarin we nog steeds leven?
Dit is natuurlijk een ongelooflijk rare en moeilijke situatie voor iedereen. We hopen dat de schade, zowel economisch als emotioneel, zo klein mogelijk blijft. We hopen van harte dat volgend jaar het normale leven opnieuw kan aanvatten en hopen ook dat iedereen gezond mag blijven en erdoor geraakt zonder kleerscheuren.
Jullie ultieme droom is om op het podium van Graspop Metal Meeting te staan , zijn er nog andere dromen. Wat is de uiteindelijke ambitie van de band?
Eigenlijk is het de droom om op een festival te kunnen staan in de grootorde zoals Graspop. Dit is voor ons de drijfveer en motivatie om er hard aan te werken.
Is er een soort einddoel, iets wat je als band, muzikant en mens absoluut nog wil bereiken?
Een grote droom van ons allemaal is om van onze grote passie ons werk te maken. Velen zijn er ons voorafgegaan en wij streven dit na. Zonder omweg , recht naar ons doel !
Ik wens jullie zeer veel succes met jullie debuut. Kun je om af te sluiten hieronder enkele links plaatsen waar mensen merchandiser en eventueel het debuut kunnen aanschaffen
Van harte bedankt en jullie ook bedankt voor de interesse in onze band. Alles kan aangekocht worden op onze website www.liquidtherapy.be
Nabou - Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen …
Nabou Claerhout is een Trombone virtuoze die langzaam maar zeker naam en faam aan het maken is binnen jazz en aanverwante stijlen. Onder de naam N∆BOU verlegt ze samen met haar mede kompanen verschillende grenzen. Roeland Celis (gitaar), Trui Amerlinck (bas), Mathias Vercammen (drums) zijn muzikanten die Nabou perfect aanvullen, en zelfs het trombone geluid nog aansterken. Vooral de verdovende baslijnen en de groovy, energieke drum partijen slaan nog maar eens diepe gensters in ons hart. De gitaar partijen van Roeland zijn uiteindelijk de kers op de taart. Perfect dus!
Nabou zelf bespeelt haar Trombone op een zodanig uiteenlopende wijze, dat daar klanken uitkomen waarvan we het bestaan nog niet kenden. Ze laat ons ademloos achter , de registers worden in een wervelend , versneld tempo open getrokken , waardoor je zelfs door het geluid van de trombone letterlijk van je sokken wordt geblazen.
Grenzen verleggen? NABOU overtreft al onze stoutste verwachtingen. Toen we de band zagen optreden op het streaming festival Bel Jazz Fest waren we dan onder de indruk. Wat een artieste, wat een talent! Indrukwekkend bleek zelfs een understatement.
Met haar debuut ‘Hubert’ gooide NABOU ook reeds hoge ogen. Kortom, een artieste om in het oog te houden, naar de toekomst toe. Dus stelden we haar enkele vragen over verleden, heden en vooral toekomst van het project NABOU en nog veel meer …
Nabou, op zeer jonge leeftijd kreeg je de kans om samen te werken met artiesten als Bert Joris, Dave Holland, Dave Douglas en Akua Naru. Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Bij elke muzikant is dat heel anders gegaan. Met Bert Joris was dat bijvoorbeeld door Gent Yought Jazz Orchestra. Een heel fijne samenwerking, waarvan ik zeer veel heb geleerd. Dave Holland en Dave Douglas heb ik leren kennen toen ik in Londen studeerde. Die kwamen langs, er moesten concerten gespeeld worden en er werden muzikanten gevraagd daaraan mee te doen. Ik heb het geluk gehad om geselecteerd te worden. Zij spraken vaak over hoe de industrie in elkaar zit, je leert met allerlei muzikanten samenwerken. Zeer inspirerend die ervaringen. Akua Naru is wellicht de raarste ontmoeting (lacht) Een goede vriend en saxofonist had me gebeld dat er een muzikant wat blazers nodig had en die toevallig in België was. Eerlijk gezegd ik kende die Akua Naru niet echt. Toen Akua echter op Instagram een foto van mij had gezet, ontplofte mijn Instagram en sociale media gewoon van de berichten van enthousiaste vrienden die zeiden ‘woow ken jij Akua Naru’’. Zeer opmerkelijk.
Heeft dat deuren geopend? Via die wegen heb ik wel bijvoorbeeld interessante ontdekkingen gedaan over platen en muziek waar ik als kind naar luisterde. Door die samenwerkingen kwam ik dus eigenlijk een beetje meer te weten hoe de muziek van mijn helden geschreven is en zo, wat dus voor mij wel een hele andere wereld deed open gaan. Dus ja in die zin, heeft dat zeker en vast deuren geopend.
Je haalde je Bachelor aan Codarts Rotterdam en ging later nog naar The Royal Academy of Music (London) en terug naar Codarts voor je Master? Vertel er eens wat meer over. Lijkt me zeer avontuurlijk
Ik ben naar Rotterdam gegaan en ontmoete daar Ilja Reijngoud die vandaag de dag nog steeds met mijn mentor is . Hij is een beetje mijn muzikale vader, die me steeds inspireert wat muziek en eigenlijk veel meer dan dat betreft. Ik heb veel landen opgezocht als Spanje of Portugal, maar muzikaal voelde ik me daar niet echt verbonden. De landen waar ik muzikaal wel kon in vinden, kwam ik terecht in Londen. Het zat in de lijn van de muziek en artiesten waar ik echt van houdt zoals (Shabaka Hutchings) Ook The Streets spreekt tot de verbeelding, dus Londen was voor mij het logische gevolg van dit alles.
Waarom de trombone (prachtig instrument, maar meeste kiezen voor gitaar, piano of zo) ?
Ik wilde naar de muziekschool. Ik mocht van mijn mama echter enkel naar een muziekschool als ik letterlijk verliefd werd op een muziekinstrument. Langs omwegen ben ik bij de Trombone terecht gekomen. Die verliefdheid ging ver, ik nam die letterlijk overal mee en eigenlijk heb ik er een soort band mee. Dat was dus wel belangrijk , dat verliefd worden op een instrument.
Zijn er bepaalde musici, trombonisten of componisten die je hebben beïnvloed?
Heel veel zelfs. Er zijn zoveel voorbeelden eigenlijk. Ambrose Akumusuri, Erykah Badu, Chris Potter, Joshua Redman, Cory Henry, Wat voor mij bij al die artiesten belangrijk is dat ze naast muzikant en componist dus zeer grote inspiratie bronnen zijn gebleken.
Over piano gesproken, ik vergelijk je een beetje met een virtuoos als Bram de Looze, de man bespeelt geen piano maar leeft zijn instrument, het lijkt wel of het onderdeel is van hemzelf. Datzelfde gevoel krijg ik ook als ik jou Trombone zie/hoor spelen. Je mening graag?
Bram is een top muzikant. Bedankt, het is een beetje teveel eer denk ik. Bram doet zotte dingen met die piano, lijnen die door elkaar gaan en… Ik probeer met mijn instrument zoveel mogelijk tijd door te brengen. En ik hoor wel vaker van oudere muzikanten dat het ‘einde in bespelen van een instrument’ eigenlijk nooit wordt bereikt. Dus ja ik leer steeds meer bij over
mijn instrument. In elk geval bedankt voor het compliment.
Ik heb je via streaming live ontdekt dankzij Bel Jazz Fest. Een hele ervaring, hoe is je die bevallen? Geef gerust voor en nadelen?
Het is mij zeer goed bevallen, ik denk dat het ook een springplank is geworden voor de band N∆BOU en ook de andere artiesten daar naar een toch wat ruimer publiek eigenlijk. Fijn om te doen, maar ook een beetje raar toch ook. Mede doordat we elkaar al lang niet meer gezien hadden, en dan zo zonder publiek voor jou? Het blijft toch een zeer raar gevoel. Het enige nadeel is dus zonder publiek, we hebben graag publiek. Een leuke ervaring zonder meer.
Naast uw magische trombone laat je je ook omringen door top muzikanten, die op diezelfde wijze klanken tovenaars zijn met hun instrumenten. Trui Amerlinck op contrabas, Mathias Vercammen op drums en Roeland Celis op gitaar Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Mathias ken ik al tien jaar via Gent Jazz Orchestra, tevens door een toer naar Japan en zo. We zijn zeer goede vrienden geworden. Trui kende ik ook van Gent jazz Orchestra, ze heeft het nochtans heel druk maar vond toch de tijd om erbij te komen. In eerste instantie was dat hetzelfde verhaal bij Gijs. Maar Gijs kon helaas niet meer om dat hij de kans kreeg twee jaar in New York te studeren. Roeland is er daarna bij gekomen. Ze hebben allemaal hun eigen projecten waar ze druk mee bezig zijn, en toch vinden we elkaar gemakkelijk naast en op het podium. Prachtig.
Zou dit, die live streaming van concerten, gezien de huidige situatie waarin we zitten, niet het nieuwe normaal kunnen worden? Of liever niet
Als je het mij vraagt liever niet, het is ondertussen ook al wat minder. Er komen toch wat meer live optredens. Allemaal wel ‘corona proof’ Het is een eventuele oplossing als het niet anders kan, maar liever niet. Liever heb ik zelf als bezoeker en muzikant toch live concerten. Tijdens de lockdown zaten we toch thuis en was dit wel leuk, Nu we terug kunnen gaan werken mag het wel anders dus ja..
Je stond ook in Eeklo op (2 augustus) helaas kon dit ook niet doorgaan, een domper op de feestvreugde wederom. Zijn er veel plannen in het water gevallen dit jaar?
Er zijn vooral veel dingen uitgesteld. Maar de meeste kunnen op een latere datum doorgaan. Er zijn natuurlijk wel dingen compleet niet doorgegaan. Maar sommige festivals hebben toch een manier gevonden om toch te mogen optreden. Zoals Jazz Middelheim op een veilige manier kan doorgaan.
Uw vorige release ‘Hubert’ is - hoe eigenaardig ook - aan mij voorbij gegaan, helaas. Hoe waren de reacties ?
De mensen waren eigenlijk mega enthousiast. Onze cd is ondertussen uitverkocht, er zijn nog wel wat vinyl. Maar dat wil toch zeggen dat iedereen tevreden is. Heel blij met de reacties.
In een interview met ‘jazz hallo’ lees ik ‘’plannen een full album uit te brengen in de loop van 2021” ; zijn die plannen er nog steeds? Met andere woorden, staan er al nieuwe releases op de planning feitelijk?
De plannen zijn er nog steeds, er sluipen wel al nieuwe songs in onze komende concerten. Ik hoop dat die plaat er komt in 2021 of begin 2022. Maar de release komt er zeker!
Een vraag die ik iedereen stel, hoe ga je als muzikant maar ook als mens om met zo een crisis waarin we leven?
Dat is een moeilijke vraag. Ik heb veel geoefend, veel muziek geluisterd en zo. Maar dat ligt voor iedereen anders. Nu ook moeten we nog afwachten, de cijfers gaan weer omhoog, alles is zeer fragiel. Het blijft allemaal spannend of alles kan doorgaan. Dat houdt je toch bezig. We moeten gewoon proberen er het positieve erin te zien, maar gemakkelijk is dat niet.
Denk je dat de cultuur/muziek deze pandemie zal overleven? En hoe?
100% zeker, muziek is er altijd geweest. Ook in tijden van Wereldoorlogen of andere pandemie heeft muziek en cultuur het overleefd. Er komen misschien andere dingen als het streaming idee, maar op één of ander manier zal cultuur het overleven Zonder botsten of scheuren? Ik hoop van wel , ik vrees van niet. Kijk maar naar De Roma die nog tot begin volgend jaar gesloten zijn.
Wat zijn uw eigenlijke ambities als muzikant/componist? Een soort einddoel dat je wil bereiken?
Ik ben daar mee gestopt. Zo een einddoel was jazz middelheim, ik heb daar nog aan meegewerkt om als vrijwilliger te helpen. En nu mag ik er spelen. Al mijn einddoelen komen een beetje uit. Dus ik ga er niet meer bewust naar op zoek, het klinkt ook een beetje alsof het dan gedaan moet zijn. Maar samen spelen met geweldige muzikanten die me inspireren wil ik zeker nog doen..
Mijn laatste vraag, wat is je opinie over Spotify of bandcamp? Welke van de twee verkies je? En heeft het dan nog zin om platen uit te brengen? Waarom
Moeilijke vraag. Ik ben een jonge muzikant die opgegroeid is met Spotify en Deezer en zo. Ik heb daar veel ontdekkingen gedaan, zoals velen van mijn generatie; Helaas verdient de muzikant of het team daarachter niet veel aan, en dat zou wel anders mogen. Bandcamp biedt dat dus wel aan doordat je de muziek kunt beluisteren , maar pusht toch wel dat je na zoveel gratis luisterbeurten die plaat te kopen, en dat is wel tof dat je zo de kans krijgt die muziek ook digitaal aan te kopen. Je kunt daar zelf een prijs op zetten, waardoor ook bijvoorbeeld studenten of mensen die het niet zo breed hebben ook een plaat kunnen aankopen op die wijze. Heeft het nog zin om platen te maken? Ik denk van wel. Ik hou nog steeds van iets in de hand te hebben. Het is echt het totaalplaatje, na het beluisteren of zo ook zo een plaatje in je handen kunnen houden. Vinyl is helemaal terug, laat ons wat wachten en hopelijk is dat ook voor de cd.
Zijn er nog aanmerkingen? Of waar kunnen mensen die online merchandiser of zo willen kopen terecht?
https://nabou.bandcamp.com
Pics homepag @Pull & Over Photography
Bedankt voor dit fijne gesprek, dat ik uiteraard honderd keer liever face to face had gevoerd. Maar nu is gezondheid het belangrijkste, en ik hoop dat iedereen in je vriendenkring, familie en wie je ook graag ziet , er gezond mag uitkomen. Veel succes in alles wat je doet, vanaf heden volgen we dat wel op de voet ?
Nordmann - We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats
De Gentse formatie Nordmann is in de loop der jaren uitgegroeid tot een fenomeen in ons land en ook daarbuiten. Sinds 2012 heeft de band voldoende zijn stempel gedrukt op de muziek; op uiteenlopende, eigenzinnige wijze, weet Nordmann bij elke plaat opnieuw vriend en vijand te verrassen. Na een vrij lang pauze komt nu eindelijk een nieuwe schijf op de markt ‘In Velvet’. Het leek ons een goed idee de band eens te vragen naar de verwachtingen, hoe ze terug kijken op al die jaren, maar vooral naar de toekomst. We hadden een gesprek met Mattias De Craene en Dries Geusens in WERF in Gent.
Nordmann bestaat sinds 2012, maar in jullie achtjarig bestaan hebben jullie al een mooi parcours. Als je terugkijkt op al die jaren , wat waren de hoogte- en dieptepunten
Mattias: Dieptepunten waren er eigenlijk niet. Hoogtepunten zeker en vast. Neem nu onze drie platen die we hebben uitgebracht, ok er lag wel wat tijd tussen de tweede en de derde die er nu uitkomt maar dat komt doordat we met andere projecten bezig waren. We hebben met Nordmann dus een parcours afgelegd waar we eigenlijk heel tevreden over zijn.
In 2014 won de band zilver op HUMO’s rock rally; opende dat deuren naar een ‘meer groter publiek’ buiten jullie – laat het maar stellen – eigen comfortzone
Dries: Dat heeft zeker deuren geopend, zeker voor wat de promotie naar onze eerste plaat betreft. Het heeft gezorgd voor meer mogelijkheden en samenwerkingen. We hebben met die eerste plaat ook op veel uiteenlopende plaatsen kunnen spelen door die HUMO’s rock rally.
Wat me vooral opvalt, jullie muziek is niet echt mainstream maar toch zijn jullie op een rally die toch eerder mainstream tewerk gaat, zo hoog geëindigd. Hadden jullie dat verwacht eigenlijk?
Dries: We hadden dat helemaal niet verwacht, vandaar dat we toen zonder enige stress hebben kunnen spelen. Voor ons was het al fantastisch dat we geselecteerd waren. Eigenlijk is dat een periode die we hebben afgesloten, een mooie periode. Maar we focussen ons nu eerder op de toekomst i.p.v. wat achter ons ligt, dus we zijn daar nu niet meer mee echt bezig.
Jullie worden al te vaak in dat hokje ‘jazz’ geduwd. Uiteraard zit er jazz in Nordmann. Maar hoe sta je zelf tegenover het gegeven jazz. Wat is jazz volgens jullie en op welke wijze past het wel in het Nordmann plaatje?
Mattias: We proberen gewoon zoveel mogelijk stijlen te combineren. Of dat nu jazz is of Instrumentale pop muziek is , maakt bitter weinig uit. We laten daarbij vooral ons hart spreken. Er zijn zoveel genres waar we naar luisteren, en dat brengen we samen in Nordmann. Jazz is daar een onderdeel van, maar één van de vele.
Het is voor mij persoonlijk niet belangrijk hoor, maar als je op de radio wil komen, vraagt de promotor toch snel welk genre jullie brengen. Maar goed, laten we het over de nieuwe plaat hebben. Ik heb de nieuwe plaat nog niet beluisterd, wat mogen we deze keer verwachten? Iets bijzonders waar we moeten aan denken vooraleer we hem aanschaffen?
Mattias: Het is helemaal anders toch, de invloeden uit het verleden blijven er nog wat inzitten. Maar we zijn toch een heel andere weg ingeslagen. Bewust eigenlijk.
Dries: Het is ook meer een studio album dan een live album zoals we vroeger hebben gemaakt. We hadden daardoor meer ruimte om apart iets te doen met de muziek. Er is elektronica bijgekomen: dat was op onze vorige albums niet het geval.
De vorige plaat was iets donkerder?
Mattias : Ik denk eerder dat deze nieuwe plaat wat donkerder is. Een heel ander soort donker misschien, eerder melancholie.
Jullie muziek is ook zeer filmisch vind ik. dat hebben jullie nu ook letterlijk toegepast; de film noir ‘Dementia/Daughter of Horror’ uit 1955 hebben jullie van filmmuziek voorzien. Hoe is dat meegevallen? Zijn er nog plannen in die richting?
Dries: Dat was een specifieke opdracht die we hadden gekregen van De Bijloke. Het was heel interessant en fijn om te doen, maar er zijn voorlopig geen plannen in die richting.
Heeft de titel ‘In Velvet’ een bepaalde betekenis. Of moeten we er niet teveel achter zoeken
Dries: Onze muziek is zachter, warmer, meer afgerond geworden. Het echt ruwe is er wat uit. We vonden daarom dat de titel ‘In Velvet’ heel goed past bij dit nieuwe album, en het is eigenlijk afkomstig van een (werk)titel van één van de nummers op de plaat.
Het artwork is ook iets speciaal. Waar hebben jullie die kunstenaar gevonden? En betekent het iets speciaals … Alvast een mooie hoes
Mattias: Het artwork en de foto’s zijn gemaakt door Tobi Jonson, een bevriende artiest uit Gent. De hoes heeft iets mystiek, nodigt je uit om voor even in een andere wereld te stappen.
Dries: Het is trouwens de hand van onze producer Jasper Maekelberg.
Wat zijn jullie persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat eigenlijk?
Mattias: De verwachtingen zijn uiteraard dat onze fans de nieuwe plaat goed vinden. En dat we, hopelijk, toch ook een ander, nieuw publiek kunnen bereiken hiermee. Dat zou prachtig zijn, omdat we toch een andere kant zijn uitgegaan dan men van ons gewoon is eigenlijk. We hopen dus vooral veel mensen aangenaam te verrassen.
Ik veronderstel dat er ook voor jullie bepaalde plannen in het water zijn gevallen door deze corona crisis? Welke?
Dries: Niet specifiek wat Nordmann betreft, behalve ons optreden op Gent Jazz. Er waren ook gesprekken over een concert op Pukkelpop. Er zijn dus wel enkele optredens niet kunnen doorgaan. Maar wat Nordmann betreft, viel het dus best mee. Voor onze andere projecten was het in sommige gevallen heel erg: de soloconcerten van Mattias en met Dijf Sanders zijn allemaal geannuleerd of verplaatst.
Hoe ga je met zo een crisis om als muzikant (maar ook als mens)? Jullie leven van de muziek?
Dries: We kunnen niet leven van onze muziek. Maar eigenlijk heb ik veel dingen kunnen doen in huis en veel tijd kunnen doorbrengen met mijn dochter. Of heel intensief aan muziek werken. Wat invulling betreft ligt dat voor iedereen anders, sommige mensen hebben het daar moeilijker mee dan anderen.
Wat zijn de verdere plannen, gaan jullie ook op toer om de plaat voor te stellen?
Mattias: Na de release zijn er zeker optredens gepland. O.a.
31/10 Handelsbeurs Concertzaal
07/11 Cactus Muziekcentrum
16/11 Het Depot
Zie onderaan interview voor meer data
Naast Nordmann zijn jullie met andere projecten bezig (Mattias bracht bijvoorbeeld een solo plaat uit). Er is ook Milk Factory; hoe combineren jullie dat allemaal?
Mattias: We gaan uit van het feit dat Nordmann ons hoofdproject is, en voor de rest is het goed plannen met elkaar, goede afspraken maken dan lukt dat zeker.
Dries: Er is veel overleg tussen ons management en de boekers van die verschillende bands, dus dat komt meestal goed.
Wat zijn de verdere ambities van de band? En van jullie als muzikant apart eigenlijk
Mattias: Op zich vooral dat we kunnen blijven mensen raken met onze platen. Misschien ook op een of andere manier een voet aan de bodem zetten in het buitenland, Nederland en Duitsland of zo. Zou prachtig zijn. We hebben wel eens in het buitenland gespeeld, vooral Nederland en enkele keren in Duitsland, maar hopen dat dus vooral wat meer te kunnen doen. Gewoon verder blijven evolueren als band , en vooruit kunnen blijven gaan.
Bepaalde landen die jullie voorkeur genieten?
Mattias: Ik zou graag naar Japan gaan. De UK is ook een soort bakermat uiteraard wat muziek betreft.
Om af te sluiten zou ik het toch nog eens over de nieuwe plaat hebben. Zijn er bepaalde songs die jullie bewust naar voor hebben geschoven om deze plaat te promoten?
Dries: In aanloop naar de release van het album hebben we drie singles uitgebracht: “Cascade(s)”, “Star-Fluff” en “Cryptonym”. De keuze voor deze nummers hebben we overlegd met ons platenlabel (Unday) en ons management (ART-SPOT.BE). Het zijn 3 tracks die een mooi beeld geven van de nieuwe sound.
Een vraag waar ik al lang mee worstel. Kunnen jullie stellen dat jullie samen met bijvoorbeeld STUFF een vernieuwende wending hebben gebracht. Ondertussen zijn er veel Nordmann’s en STUFF’s opgestaan , heb ik de indruk
Mattias: We deden niets nieuws, maar we waren er wellicht - samen met o.a. STUFF - op het juiste moment op de juiste plaats. Dat vooral. Heeft dat een invloed gehad op andere bands? Gaan we ons niet over uitspreken, maar er is zeker en vast de laatste jaren een heel nieuwe lichting aan (jonge) jazzmuzikanten opgestaan in België.
Dries: Jazz heeft eigenlijk nog nooit zoveel pers en media-aandacht gekregen, wat alleen maar toe te juichen is.
Een vraag die ik me ook stel, je ziet dus veel bands in Gent naar boven komen, in jullie stijl? Zit er iets in het water in Gent
Dries: Ik ben niet in Gent geboren, maar uit Limburg naar Gent afgezakt. Er is zeker een mentaliteit in Gent van samenhorigheid. Bands die naar andere groepen gaan kijken. Maar er is ook een circuit in Brussel en Antwerpen, dus niet enkel specifiek in Gent.
Ik ben dankzij dit gesprek zeer benieuwd naar de nieuwe plaat. Heb je nog opmerking naar onze lezers toe
Mattias: Koop de plaat, luister er naar en geniet er vooral van. Meer vragen we niet.
31/10, Handelsbeurs, i.s.m. Democrazy (concerten om 19u en 21u), Gent
07/11, Close Encounters, Cactus Club, Brugge
12/11, Trix, Antwerpen
14/11, Muziekcentrum Track, Wilde Westen, Kortrijk
16/11, Het Depot, Leuven
20/03, Kunstencentrum Nona, Mechelen
More TBA - art-spot.be/nordmann
Sammy Brue - I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way
Sammy Brue is een folky singer-songwriter die zijn songs op een gevoelige wijze brengt, en je onderdompelt in een sfeer van rond het kampvuur. Dat zette hij met eerdere werkjes voldoende in de verf, met naast de EP zijn sprankelend debuut ‘'I Am Nice ‘ in 2017 uitgebracht. Nu is er een nieuwe plaat op de markt ‘Crash Test Kid’, waarbij je de neiging voelt opkomen de gitaar bij de hand te nemen, een kampvuurtje te laten branden en songs samen lekker mee te brullen tot de zon ondergaat. Reden genoeg om Sammy enkele vragen te stellen omtrent zijn nieuwste release , hoe je omgaat met deze crisis waarin we leven en de toekomstplannen.
Sammy, your music is described as folk music. I'm not thinking in boxes, but how would you describe your music yourself?
I like to say at the root of my music, it really is folk music. I'm just trying to put myself in my songs and let the fans do the rest.
A statement I saw passing by ''Sammy Brue is an old musical soul with the perspective of youth ... an explosive combination '' … What do you think about this?
I think that's a beautiful thing to say about someone… Explosieve…
In 2017 you released your debut EP 'I Am Nice'. How were the reactions? Has that release opened certain doors?
Well for starters I went on my first official tour with a hero of mine, Justin Townes Earle, and it was during a weird time in my life but i felt alive and found what I want to do. Just his love alone has opened so many doors.
I really enjoyed your last release 'Crash test Kid'. It is striking that you bring the songs in a sensitive way, but you also immerse me in folk atmospheres that you can find around the campfire of life. What is your opinion about this?
I'm glad you said that. I love adding instruments to my recordings but at the end of the day, these songs were written with just a guitar and a man and were meant to be played like that too.
My final conclusion was: "especially an artist who embraces his past, cherishes the present and sees the future with a certain charisma in voice and appearance"; what is your opinion about this statement? and do you consciously choose?
I appreciate that so much. That's what I’m learning every day, Its hard right now but I'm working to wake up every day excited and enjoy what I do every day. so thank you.
How were the general reactions on your latest disc?
I've noticed people are liking the transition of vibes with the albums. Always looking for a sound.
I suppose that many activities have fallen into the water due to this corona crisis, which ones?
I guess the biggest one is just tours and shows that would’ve happened. Sad days…
How do you deal with such a crisis as a musician but also as a person?
I've been getting into filmography and just learning new things to further my songs.
Have plans been canceled? which?
Touring, it’s my biggest heartbreak
What are the further plans after this crisis?
Who knows when this crisis is going to end, but I'm planning on just continuing to grab opportunities that come my way and keep evolving and writing. Thinking about making another EP.
Nowadays you see the occasional videos appear where bands perform 'live' for their facebook fans. How do you feel about that?
It's definitely not like the real thing but you gotta do what you gotta do to keep getting your name out there and present
And opposite live streaming concerts? Will this become the new normal?
I don’t believe so and definitely don’t want to believe so. There's nothing like that real human interaction.
A question that I elaborate on, what is your opinion about streaming via spotify or bandcamp? which of the two do you prefer? Why?
I don’t prefer one really, but I have Spotify because that's what my family has.
What are your actual ambitions as a musician?
I've been trying to get better at home recording and actual jamming with other musicians, and last but not least been trying to make my performances top notch with my newest band line up.
My last question. To go deeper into that. Is there also some kind of end goal? Something you absolutely want to achieve as a musician in life?
I'm looking to search the world on a bus all while playing sold out concerts the whole way. Meeting beautiful people in beautiful places.
Thank you for this nice conversation, hopefully we will see you live, also in our country Belgium
Thank you for your support and your interest in me. I hope I get to meet you soon backstage somewhere. :) - Sammy
Nederlands 
Français 
