Het Nederlandse An Evening With Knives zit in de driehoek tussen doom, stoner en postmetal. Het groepsgeluid dat ze op hun debuutalbum neerzetten, komt als een sloopkogel op je af, maar weglopen is geen optie. Daarvoor zitten er teveel lekkere brokken in ‘Serrated’.
Bands worden niet graag in hokjes geduwd en daarom maken ze er vaak een sport van om zoveel mogelijk genres in één song of album te combineren. Soms levert dat nerveuze luisteraars op die helemaal het noorden kwijtraken, soms moet je de band feliciteren voor hun durf. An Evening With Knives zit daar ergens tussenin, maar dan dichter bij de felicitaties dan bij de overspannen luisteraars.
Doom, stoner en postmetal liggen al dicht bij elkaar. Als de band al eens van richting verandert en na een eerder doomy track de weg naar meer postmetal inslaat, heb je het nauwelijks door. Zelfs de sludge van het begin van “Hysteria” past nog in het plaatje. Eerder storend wordt het als ze ook nog een schep bijna-frivole psychedelica in hun saus mengen, zoals tegen het einde van “Restless”. Het moet ook niet elke keer recht in de roos zijn. 
‘Serrated’ is geen gesneden koek die je in twee happen weghebt. Je moet je eind weg kauwen doorheen rauwe brokken verdriet en melancholie. Zelden zat er zoveel weemoed en wanhoop in een track als in “Fade Out”. Het album is een trip door de donkere krochten van de ziel en er is geen licht aan het eind.
Als je deze duistere trip eens live wil meemaken, kan je op 22 februari naar NEST in Gent. Dan speelt An Evening With Knives het voorprogramma van The Midnight Ghost Train.

Het debuutalbum van het Leuvense duo And Then Came Fall is – de bandnaam verraadt het al – ronduit herfstig. Verwacht geen frisse zomerdeuntjes, maar zet je schrap voor regen en wind. Maar het blijft herfstig en wordt nooit winters koud. Er zit een onderhuids warmte tussen deze vallende bladeren. Als een kop warme soep na een boswandeling met de hond.
Niet treurend als het break-up-album van halve labelgenoot Matt Watts, eerder de vrouwelijke versie van Pauwel De Meyer. Zoals bij wel meer recente pop- en rockbands is er op And Then Came Fall niet onmiddellijk een genre te kleven. Daar zoeken ze vaak ook bewust naar. Dit Leuvense duo bakt lekkere koekjes met ingrediënten als singer-songwriter, soul, pop, jazz, blues en country.  En daarmee komen ze uit op de raaklijn tussen Fleetwood Mac en SX.
‘And Then Came Fall’ is een vrij toegankelijk album dat vermoedelijk een breed, maar daarom nog niet een groot publiek zal aanspreken. Er staan een paar intimistische parels op die zich met weerhaken in je hoofd vasthaken en waar je bij elke luisterbeurt een beetje bij thuis komt. “Mirror” heeft dat, en ook “Disqualified”.
Hoewel Annelies Tanghe en Sam Pieter Janssens zelf al heel wat muzikale watertjes doorzwommen hebben, lieten ze zich voor dit album omringen door enkele ervaren rotten: producer Koen Gisen (An Pierlé, The Bony King of Nowhere), drummer Steven Van Gelder (Lady Linn) en bassist Jasper Hautekiet (Rhythm Junks, Admiral Freebee). De gastvocalen kwamen van An Pierlé en van Peter Van Dessel van Marble Sounds. Zo distilleerde de band een heel consistent groepsgeluid.
“Gambler” is warm en onheilspellend tegelijk en had op een album van The Beautiful South kunnen staan. “Take Us” en “Forget About Me” hebben een snuif country mee en doen zo denken aan Eriksson-Delcroix. “Carved” en “Mirror” leunen dan weer tegen de blues aan en doen hard denken Alabama Shakes op ‘Sound And Colour’. “Biggest Enemy”, “Over And Gone” en (de track) “And Then Came Fall” hadden van een sobere Suzanne Vega kunnen zijn. “Forget About Me” had van Smith & Burrows kunnen zijn. Dat zijn veel referenties na elkaar, maar die geven samen een goed beeld van waar And Then Came Fall naartoe gaat op dit fijne album.
Ga ze zeker ook eens live checken!
http://www.andthencamefall.com/

Dit Vlaamse trio heeft de leuze: basic is best. Enkel drum, bas en gitaar zijn hier aan het werk op deze ep waar men ons op zes tracks vergast. Thomas Maes speelt hier bas en daarnaast ook bas bij The Lotus Tree. Dit is net als Turpentine Valley een instrumentale band.
Met tracks als “Abrupt”, “Ballast” en “Compromis” bouwen ze soundscapes op die soms krachtig en soms atmosferisch klinken. “Compromis” rockt lekker weg. “Abrupt” heeft een mooie opbouw. Op “Onweer” geven ze de titel muzikaal goed weer. Het begin klinkt dan ook een beetje als een onweer. “Trauma” is met zijn acht minuten de langste track en is een heerlijke donkere song met veel subtiele variatie in. De ritmesectie is hier goed op dreef.
Basic hoeft zeker niet minder te zijn. Dat bewijst Turpentine Valley hier gedurende zes songs. Ik hoor hier post rock en metal zoals ik ze graag hoor.
Een fijne kennismaking met deze band die op 16 februari in JH Knipperlicht te Zulte hun releaseparty (op cassette) houden. Een uitgestelde release vanwege een blessure maar dat mag de pret niet drukken. Allen daarheen zou ik zo zeggen.

Een misleidende hoes, groepsnaam en albumtitel, dat kan je op zijn minst zeggen van dit schijfje. Op het eerste zicht hadden wij ons aan één of ander Hongaars balorkestje verwacht maar Gudinöv blijkt gewoon een Tiense rockgroep te zijn die met ‘Atelophobia’ een degelijk rockalbum heeft gemaakt. Al kom je daar niet ver mee natuurlijk, in rock’n’roll is ‘degelijk’ te weinig, nog geen enkel ‘degelijk’ rockalbum heeft de geschiedenisboeken gehaald. ‘Atelophobia’ zal dit zeker ook niet doen, dit is zo een typische repetitiekotplaat, eentje die door de groepsleden en hun directe omgeving fantastisch bevonden wordt, maar die nooit veel verder zal geraken dan dat zelfde repetitiehok. Het soort plaat die enkel zal gekocht worden door vrienden, naaste familieleden en een stel zatte concertgangers. Maar kom, de heren amuseren zich, het houdt hen van de straat en de koele pintjes zullen ook wel steeds binnen handbereik staan. We hebben het plaatje trouwens volledig uitgezeten, niet evident in deze Spotify tijden, we hebben ons daarbij niet verveeld maar er is ook niets blijven hangen.
Als ondertitel hebben de heren het plaatje de quote ‘The fear of not being good enough’ meegegeven. Zelfs Kevin De Bruyne kan de binnenkoppers niet beter trappen.