Een interessant EP-tje dwarrelt in deze herfst letterlijk van de bomen onze cd speler binnen ... Een handvol tracks , die postvatten in de postrock, en uiterst sfeervol , aangenaam zalvend klinken, deels door de toevoeging van piano en keys. Het kwartet kan hun songs wat doen aanzwellen, maar houdt het beheerst en doet de song niet exploderen .
We horen ingenieus materiaal, goed in elkaar gestoken, voelen een schilderachtig decor aan en ervaren een soundtrackgevoel.
Een mooie ‘emo ‘droom trip, waar natuurlijk vergelijkingen opborrelen van de sound van Explosions in the sky, Earth en Mogwai , die met de jaren meer ingehouden in het genre zijn . De groep heeft alvast z’n naam niet gestolen! Info http://www.bergenband.com
Simple Pigeons is een kwintet afkomstig uit de omgeving van Steak Number Eight , Moorsele, Wevelgem en geselecteerd voor de Nieuwe Lichting en terecht wel , want hun dromerige indiepop boeit , rockt , bouwt op en durft te exploderen . Meteen wordt de aandacht gescherpt op “Orphean marriage” en laat je pas los op het afsluitende “Brutus” .
Intrigerend mooi materiaal dat een melancholische ondertoon heeft en lichtjes durft te exploderen. Sterk overtuigend EP’tje dus!
Info op http://vi.be/simplepigeons
We worden ondergedompeld in een trance achtige dronetrip van het Canadese duo Jim Field en Dorian Williamson uit de as van Holoscene . Ze zitten hier in de sferen van Earth, Thisquietarmy en Sunn o))) , maar houden het meer op een donkere , bezwerende; massieve sound van slepende, logge, lome lagen van doom , drones en synths; de gitaar kan schuren, de bas kan grommen, in een waas van fuzz en distortion , maar nergens gaat het uit de bocht. Ondanks de donkere dreiging ervaren we in hun muzikale wereld van vijf songs , die lekker uitgesponnen kunnen zijn , een hypnotiserend , dromerig karakter en een relatieve rust, die zich maximaal op sfeer toespitst .
Info https://northumbria.bandcamp.com
Het viertal van Blissard komt met een meer dan een verdienstelijk debuutalbum op de proppen. Deze formatie uit Leuven ontstond in 2011 uit de assen van hardrockband Dial P for Panic.
Al in 2012 werden enkele nummers opgenomen waarna Blissard opnieuw on hold werd gezet. Dit jaar namen de heren de draad opnieuw op en werkten ze hun titelloze debuutalbum af. Zelf noemen ze Motorpsycho, Pearl Jam, Guns n’ Roses en Nirvana als hun grote voorbeelden en daar valt wel iets voor te zeggen.
De mix van indierock, grunge en prog lijkt namelijk zo uit de nineties te komen. Als we één referentie naar voor mogen schuiven, dan is het wel The Dildo Warheads.
Dertigers die fan waren van deze band, zullen nummers als “The Echo Head”, “Ghost Room” en “I Hear Your Name” zeker smaken. Ook de andere zeven tracks zijn meer dan degelijk maar hebben als constante dat ze enige luisterbeurten vergen.
Je kunt deze band zelf ontdekken via www.facebook.com/BlissardBand
Dat er best nog wat onontgonnen metalen talent in de West-Vlaamse bodem schuilt, bewijst Lost Baron! Het viertal uit Koolskamp komt zomaar op de proppen met een eerste veelbelovende EP. Zes stevige nummers knallen lekker uit de speakers en tonen een gretige band die naadloos metal, stoner, hardrock en sludge tot een geheel verweeft.
Zelf noemen ze High On Fire, Mastodon, Deftones en Your Higness als belangrijkste invloeden. Het niveau van deze grootheden halen ze misschien nog niet maar de band is alleszins goed op weg! Deze in eigen beheer en 1 take opgenomen EP klinkt zeer krachtig en het is duidelijk dat Lost Baron goed heeft nagedacht over haar nummers.
Zo is er opener “We’re All Slaves” dat start met een donkere, repetitieve gitaarrif waarna een machtig refrein en een verrassende outro volgt. Ook “Blackened Heart” is een vakkundig opgebouwde track die bestaat uit enkele donkere riffs en een schitterend refrein met een glansrol voor zanger Jannick Verlinde. Verder nog een eervolle vermelding voor “Reign ’N Chaos” dat verplicht voer is voor iedere rechtgeaarde stonerfan.
Lost Baron hoopt om met dit schijfje letterlijk uit hun kelder-repetitieruimte te kunnen ontsnappen, wat ons betreft zal dit zeker lukken!
Zelf luisteren kan via http://lostbaron.bandcamp.com
Beetje lullige titel misschien, en ook van die hoesfoto zien wij de humor niet in. Laat ons er van uitgaan dat dit waarschijnlijk een inside joke of een soort statement is. De heren komen dan ook uit het West-Vlaamse Tielt, een gemeente die zo rock’n’roll is als een misdienaar met buitensporige acne. Hetgeen ons wel enorm kan bekoren is een bandje die zich niet in alle hoeken wringt om trendy of hip te zijn maar daarentegen wel de stenen uit de muur rockt, en dat is Kentucky Dare Devils. Ontegensprekelijke raakpunten zijn Queens Of The Stone Age, AC/DC, Blue Cheer, White Cowbell Oklahoma en ook wel onze Triggerfinger, maar de kerels beperken zich niet tot het klakkeloos kopiëren van een stel powerriffs. Ze halen immers een pak licht ontvlambare invloeden uit het grote rockgeschiedenisboek en stoken er hun eigen knetterende vuurtje mee. Dit zootje ongeregeld heeft de gitaren volgegoten met gasoline en een flinke geut dirty-ass-bluesrock in de kolkende stoofpot gekwakt, en er komt verdomme gloeiend hete stoom uit.
Het plaatje staat bol van gemene riff-rock met snedig soleerwerk. “Another Shit Day In Suck City” klinkt gortig en smerig als Nashville Pussy, “People Always Talk About…” sluipt zichzelf een verraderlijke weg doorheen een moeras vol sluikse gevaren en “Drop Your Bomb” is vet als een barrel smeerolie in een Harley Davidson garage.
Hadden we bij hun vorige Ep’tje ‘Yes But No’ niet gezegd dat het gerust iets vettiger mocht klinken? Deze driftige West-Vlamingen hebben onze wijze raad opgevolgd, waarvoor dank.
Blue Daisy is het project van de Londenaar Kwesi Darko uit Londen , muzikant , vocalist en producer . Hij beweegt en zit in de duistere trippopwereld van Tricky, Portishead , voegt er postdubstep op z’n James Blakes aan toe, combineert het met elektronica- experimentjes op z’n Flying Lotus en houdt van het aparte filmisch theater van The Residents .
Hij weert allerlei demonen van zich af , vecht er tegen en dat hoor je in die donkere , lome , slowmotion aanpak. Op “Six days” en de titelsong injecteert hij het met een rockende aanpak. De huiver is niet veraf.
Een boeiend concept en een overtuigende plaat die we alvast te horen krijgen …
https://bluedaisy.bandcamp.com
Bruce Bherman komt aandraven met een beloftevolle EP , de songs ademen de sfeer van Lanegan – Campbell in de klankkleur en de sobere aanpak, met de vocale support van Leni Morrison … een doorleefde , deels rauwe (zeg) zang , in combinatie met een hemels , zalvende zang.
Jawel de songs zijn mooi verdeeld in een elektrische en akoestische reeks . ‘Chameleon’ kwam tot stand met Tim Coenen , die ook al instond voor materiaal van Admiral Freebee en Ericksson-Delcroix.
Sfeervol , dromerig broeierig materiaal , waaroverheen een americana en 60s sfeertje hangt . Naast Morrison komen nog een paar andere interessante guests aantreden .
Check gerust de sound en bio van deze Bherman …
http://wwwbrucebherman.com
Mooi volk is er te horen op King Dalton. Het is de band rond broertjes Pieter en Jonas De Meester (AedO), Jorunn Bauweraerts (Laïs), Tomas De Smet (Zita Swoon, Think Of One, Broken Circle Breakdown Bluegrass Band) en Frederik Heuvinck (A Brand). Jawel, zij samen zorgen voor een geluid die diverse stijlen van pop , rock , folk , funk en blues in een broeierige , sfeervolle als stuwende ritmiek gooit .
Het oude Moondog Jr en Zita Swoon lijkt een voorname referentie om hen muzikaal te situeren . Songs die een sobere als meer rijkelijk geschakeerde aanpak en klankkleur hebben . Intrigerend materiaal dus, kortom , fijn , overtuigend wat deze band op ‘Thilda’ brengt .
Info http://www.kingdalton.be
We zijn al toe aan de vierde plaat van deze Nederlandse band uit A’dam rond Saskia Van Der Giessen. Ze zitten in de regionen van een Sleater-Kinney , Magnapop, Sonic Youth door die rauwe, rammelende aanpak van broeierig , sfeervol spannend materiaal, die een melodieuze ondertoon behouden . Boeiend in z’n totaliteit , zeker nu, gezien die sound met een Courtney Barnett in de lift zit .
Door het tintelende gitaarspel en de vioolpartijen dwarrelt gevoeligheid , emotie en passie om de songs heen, wat de plaat nog meer doet overtuigen!
Die Labasheeda verdient na al die jaren alvast meer airplay …
Info http://www.labasheeda.nl
Pop/Rock
Take/The Point – Take Forever/Meat Slurry
Teen Creeps & Mind Rays
Eigen Beheer
2015-08-16
Sam De Rijcke
Een goeie ouwe vinyl splitsingle, waar vind je dat nog terug ? Fijn punky artwork, leuk hebbedingetje, we hebben dat te danken aan de twee venijnige Vlaamse bandjes Teen Creeps en Mind Rays die hier elk twee straffe tracks brengen.
Teen Creeps speelt garage-rock met een punkrandje en doet ons terugdenken aan de eerste platen van The Replacements en ook wel aan de primitieve razernij van een prille Sonic Youth en Dinosaur Jr.
Mind Rays bonkt nog wat feller tegen de muren en laat punkrock verder leven zoals het oorspronkelijk bedoeld was, vuil, onbezonnen en een stamp in de kloten van iedereen die in het gareel loopt.
We hebben hier nog wat obscuur werk van The Scientists, The Gun Club, The Bomb Party en Dead Boys in onze vinyl kast zitten, dit singletje hebben we er mooi tussenin geschoven, al zou het in een vettige garage ook wel lekker gedijen.
Black Tolex speelt stevige melodische rock met een grunge randje. Ze creëren daarmee een sound die dezer dagen misschien niet meer zo sexy lijkt -de nineties zijn al een tijdje achter de rug- maar die wel eerlijk en zonder gène uit de speakers knalt.
Tegenwoordig is het al een unicum voor een Belgische band dat men niet de hippe Britse bands of de nichtenpop van Oscar & The Wolf als voorbeeld neemt, maar wel oerdegelijke rockbands als Mad Season, Bad company en Pearl Jam. Bij die laatste ligt het er trouwens wel vingerdik op, we herkennen Vedder en co in zowat elke riff en song (’t is ook niet voor niks dat de frontman om de haverklap met een Pearl Jam t-shirt op het podium verschijnt).
Het geheel klinkt bij momenten heel Amerikaans en een paar rockballads (“Someday”, “Watch Me Fall”) overschrijden een beetje te pijnlijk de slijmbalgrens, maar toch is dit een potige rockplaat die moeiteloos een kroegentocht langs de bruinste bikercafés kan ondernemen.
Bezieler van deze band is Milo Meskens, een uiterst begaafde gitarist die in een ander leven ook wel eens solo optredens pleegt op te fleuren met een stel songs die nogal neig stinken naar Milow (u kent hem wel, de singer/songwriter die evenveel rock’n’roll in zijn lijf heeft als haar op zijn hoofd). Bij Black Tolex blijft Meskens gelukkig in een stomende rock modus en gooit hij geregeld een Hendrixiaanse solo in de ring, en in combinatie met een strak spelende rockband geeft dat geregeld vonken.
Puike rockplaat.
Nederlands 
Français 
