Voor wie de Belgische hardcore-scène op de voet volgt, zal Campus zeker geen onbekende zijn.  Het verhaal van deze band uit Tessenderlo mag dan ook gezien zijn. Na hun debuutalbum ‘We are the Silence’ in 2008 speelde ze in nagenoeg ieder jeugdhuis, deden ze voorprogramma’s van verschillende grote bands en speelden ze bovendien op Groezrock en Pukkelpop. De band werd bij zijn eerste plaat vooral geroemd vanwege zijn originaliteit en  eigen karakter, iets wat niet zo vanzelfsprekend is in het hardcore-genre.
De verwachtingen waren dus hoog gespannen voor dit tweede album. En terecht want Campus heeft met ‘Oh Comely’ een dijk van een plaat afgeleverd! Met hun mix van ietwat logge hardcore en postrock heeft de band duidelijk een eigen geluid. De plaat bevat tien nummers en begint grandioos met “Kings of Yore”, een zeer krachtig nummer met een fantastische melodie. Ook op andere nummers zoals “Anchors of Our Heritage”, “Whiteout” en “Inside All This Hope” horen we strakke riffs in combinatie met verfijnde en aanstekelijke geluiden. Een extra troef van de band is de strot van zanger Rik die het ene moment de ziel uit zijn lijf brult om op andere momenten voor cleane zanglijnen opteert. Een rustpunt op de plaat is “Swindler I” dat we aanraden aan ieder rechtgeaarde postrocker. Campus heeft met deze plaat de hoofdvogel afgeschoten en is absoluut klaar om door te stoten naar een groter (en buitenlands) publiek.

Bij het beluisteren van deze cd is het overduidelijk dat deze muzikanten uit Menen (een ander deel komt uit Zulte) maar één doel voor ogen hebben en dat is een rockplaat afleveren zonder enige vorm van moeilijkdoenerij.
Vertstand op nul dus en volop gas geven alhoewel je toch een beetje moet openstaan voor 80’s FM-hardrock want zo lijkt “Bad Choices” verdraaid veel op Foreigner, of zelfs Robert Palmer in zijn rockerige dagen. De vraag is natuurlijk of zoiets slecht is, zeker niet als je bij andere nummers ( “Satelitte City” is daar een mooi voorbeeld van) begint te denken aan Queens Of The Stone Age of Tool.
Wie zijn eisen niet te hoog stelt qua originele inbreng zal aan deze cd zeker een vette rockkluif hebben, want een nummer als “1000 Thieves” moet zonder enige twijfel de vroegere fans van Black Crowes kunnen bekoren.
Wie deze cd hoort, kan er niet omheen om te denken dat dit het soort band in staat moet zijn om een podium in vuur en vlam te zetten, en de liverecensie (cfr zie vroeger) lijkt dit alleen maar te bevestigen.
Het enige minpunt aan dit aardig debuut zijn weliswaar de teksten die soms iets te simpel overkomen want geef nu zelf toe, iets als “Come on baby, you can ride my horse” klinkt net iets te ordinair. Voor de rest geen klachten over de doodseerlijke rockplaat.

YEARN’d is gecentraliseerd in de ruime regio van Tienen en is al 10 jaar in die streek een gevestigde waarde. Zo te horen houden ze er een stevige livereputatie op na …na talrijke verschijningen op compilatie CD’s, was de tijd rijp voor een EP, ‘Shadows and Dust’. Het kwintet brengt broeierige, spannende rocksongs die middenin het nummer krachtiger zijn of het tempo doen versnellen. Wat meteen raak is voor de live optredens. Minder verrassend en onschuldig klinken ze door het feit dat we al veel rockbands die broeierige intensiteit hebben zien aanhalen, wat niet betekent dat ze links mogen gelaten worden. De fris snedige aanpak siert hen op songs als “Party animal” en de titelsong. En op het afsluitende “Nightlife” (live) haalt men de ‘80’s artwaverock binnen van een Bauhaus. Leuke band, goede rock, het startschot voor een mooie toekomst? En de mini CD kan gratis gedownload worden via hun website …

INFO http://www.yearnd.com

Bij het horen van een naam als Chris D Smith verwacht je een éénmansproject maar een snelle blik op het cdhoesje leert ons al gauw dat deze Antwerpenaar zich het liefst laat omringen door een heleboel muzikanten die blijkbaar van alle markten thuis zijn en met zo’n bagage bekom je natuurlijk gauw een cd die een verschillend publiek kan aanspreken.
Chris is het soort muzikant die niet zit te wachten tot wanneer er iemand op de deur komt kloppen met een platencontract want onder eigen beheer brengt hij met grote regelmaat democd’s uit die zijn kunnen moeten belichten.
Onlangs viel hier bij de redactie van Musiczine Chris’ laatste wapenfeit ‘Words’ binnen en meteen bij opener (en tevens de titeltrack) wisten we dat we goed zaten.
Chris speelde reeds vanaf zijn 13^e gitaar en tijdens optredens is hij zeker niet vies van de nodige Bob Dylan of Neil Young-cover en dat weerspiegelt zich perfect op deze cd, zeker op een nummer als “Mr & Mrs Disappointment”.
’Words’ is een bonte mengeling geworden van allerlei stijlen (dat gaat van bluespoprock in de stijl van de latere Joe Cocker tot hedendaagse country). Naast de stijlvolle zang van Chris hoor je hier tal van instrumenten (slide gitaar, banjo, steel gitaar) die de songs een extra elan geven, maar toch konden we het niet laten om een speciale vermelding bij het nummer “Mother Earth” te maken. “Mother Earth” is misschien op het eerste zicht een alledaagse ballad ware het niet dat je hier kennis kan maken met de prachtige stem van Jasmine Tomballe, iemand die we maar beter in het oog houden.
’Words’ is een goede cd geworden die weliswaar meer besteedt zal zijn aan de bluesrockliefhebbers die het allemaal graag een beetje commerciëler wil.

INFO op www.thechrisdsmithband.com