Met het weirde ‘Pearl Mystic’ kon Hookworms ons een eerste keer bij het nekvel grijpen met een mix van psychrock en krautrock die geregeld door de vleesmolen werd gedraaid. Hawkwind, noisy ontdekkingstochten en een resem bedwelmende middelen waren de drijfveren. Op hun tweede album ‘The Hum’ gingen ze freewheelend op dat elan door, maar met ‘Microshift’ is er toch wat verandering op til.
De synths en keyboards zijn prominenter aanwezig, de eighties zijn in de sound binnengeslopen en de psychedelische uitspattingen worden ietwat in toom gehouden. Wij zijn er nog niet uit of dit al dan niet een gunstige evolutie is maar het is een feit dat dit album overal lovend onthaald wordt. Het zou veruit hun beste werk tot op heden zijn, lezen wij overal. Zelf gaan we ons zeker nog niet aan dit soort uitspraken wagen, want wij zijn een veel te hevige fan van de vaak geestdriftige razernij van ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’.
Gelukkig zijn de gitaren nog niet volledig overboord gegooid, het is geen drastische koerswijziging geworden zoals bijvoorbeeld bij Tame Impala op ‘Currents’, een plaat waarmee de hippe Australiërs zowat gans de wereld aan hun voeten kregen, behalve ons. Voor alle duidelijkheid, deze ‘Microshift’ is stukken beter dan het zwaar overroepen ‘Currents’.
Hookworms klinken bij momenten zeer poppy en catchy, en dat waren we tot nu toe nog niet gewoon. De band klinkt niet langer alsof ze met zijn allen zwaar aan de hallucinogenen hebben gezeten, maar de songs trippen nog steeds bijwijlen richting onontgonnen bestemmingen. Vooral opener “Negative Space” is een kanjer met een zwaar verslavend effect, de perfecte mix tussen de oude en de nieuwe sound, opzwepend en bijzonder aanstekelijk. Primal Scream, Jagwar Ma en LCD Soundsystem in een dansbaar samenzweringsverbond. Met een gejaagd “Static Resistance” wordt zelfs een tandje bijgestoken, het is een rollercoaster die de poppen nog uitzinniger aan het dansen brengt.
Bij de intro van “Ullswater” zou je gaan denken dat iemand de nieuwe van Soulwax nog eens heeft opgezet, de synths drijven het ritme aan tot men in een stroomversnelling komt en een stel heavy gitaren de boel uiteindelijk in lichtelaaie komen zetten. De ontspoorde sax in het krautrock tussendoortje “Boxing Day” is een aangename zijsprong en het fraaie “Opener “ is zweverige synthpop die ergens bij Kraftwerk vertrekt om een eind verder bij een uitgelaten Foals aan te komen.
Daarmee hebben we al de voornaamste prijsbeesten gehad, want ’t is niet allemaal grand cru. De elektronische niemendalletjes “The Soft Season, “ Each Time We Pass” en “Reunion” mochten best wel achterwege gelaten worden, want hun enige functie lijkt hier om de vaart te halen uit het hele gebeuren. Ook de lichtvoetige afsluiter “Shortcomings” klinkt te poppy om te beklijven. Bij de intro ziet alles er nog goed uit maar wanneer de heren iets verderop op het randje van de kitschpop gaan balanceren komen ze uiteindelijk aan de verkeerde kant terecht.
Hoogst interessant en boeiend plaatje met een paar misstapjes. Minder freaky en een stuk dansbaarder dan ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’. Daarom niet beter, gewoon anders.

Hookworms - Britse psych-rock met onstuimige synths
Hookworms
N.E.S.T.
Gent
2018-02-06
Sam De Rijcke

Hookworms is een bandje die met de release van het kersverse ‘Microshift’ nu plots overal met lof overladen wordt, maar ze verdienden eigenlijk al veel langer uw aandacht. Al vanaf ‘Pearl Mystic’ uit 2013 hadden wij door dat die gasten voor een krachtig nieuw geluid zorgden dat werd gedistilleerd uit extracten van zowel Spacemen 3, Spiritualized, Primal Scream als Hawkwind. Ook opvolger ‘The Hum’ was daar een sterk staaltje van. Voor de nieuwe ‘Microshift’ zijn ze met die sound het elektronicabos ingetrokken en hebben ze een flinke scheut LCD Soundsystem in hun sound gekieperd. En nu is plots iedereen wakker geschoten.

De nieuwe wending had zo zijn effecten op het podium, heel dikwijls in positieve zin maar ook af en toe in negatieve. Zo waren de heren een beetje te druk bezig met het frunniken aan de knoppen van hun toestellen waardoor de sound bij momenten nogal dicht geplamuurd en chaotisch klonk. Nu, dit had ook veel te maken met het feit dat de klank wel zeer scherp en luid stond afgesteld, Nest is vooralsnog niet de ideale concertzaal.
Hookworms combineerde de wilde uitspattingen van de eerste platen met de elektro-uitstapjes van de nieuwe. Soms leidde dat een beetje tot overkill maar over ’t algemeen kwamen de Britten overtuigend en energiek uit de hoek.
Als het echt spetterde dan klonk het tamelijk fantastisch. Dit was het geval in “On Leaving” en “Radio Tokyo”, niet toevallig twee sterkhouders uit hun vorige plaat ‘The Hum’. Hier was Hookworms fel op dreef en haalden ze hun beste ingrediënten boven, een verslavende groove, een stomend ritme, nerveuze doch efficiënte synths en gitaren die naarstig doorscheurden. De nieuwe songs bleken trouwens sterk genoeg om overeind te blijven, opener “Negative Space” bleek ook live een topper te zijn en “Static Resistance” en “Ullswater” brachten heel wat vaart in het zaakje.
En hoewel het eerste fameuze album ‘Pearl Mystic’ jammerlijk quasi volledig genegeerd werd hing de geest en de wilde sound van die plaat wel degelijk rond in hun set. Het ging er bijwijlen geschift, psychedelisch en wild aan toe.
Som sputterde de motor echter en kwam er te veel ongewenst prul uit. “Each Time We Pass”, ook al geen hoogvlieger op die nieuwe plaat, ging volledig de mist in en dat had veel te maken met de gastzangeres die een beetje zielloos haar part kwam inzingen. Het schuchtere mens bleek geen présence, geen stem en duidelijk ook geen goesting te hebben. Ook het poppy “Shortcomings”, één van de mindere momenten op de nieuwe plaat, weekte weinig beroering los.
“Boxing Day”, opgefleurd met een fijn ontspoorde sax, bleek dan weer een interessant krautrock zijstapje. De gastsaxofonist mocht trouwens op het podium blijven voor een geweldige afsluiter waarin Hookworms nog eens met verve alle registers open trok.

Een beloftevolle band met een bijwijlen geschifte maar intense sound. Er is hier en daar wel nog wat werk aan, een beetje overbodige beats en blieps elimineren zou geen slecht idee zijn.

Organisatie: Democrazy, Gent

De release van dit album dateert reeds van juni 2017, doch geen mens die het gemerkt heeft. Als de media dergelijke formidabele bands blijft doodzwijgen dan is Spotify de aangewezen uitweg. Ook wij ontdekten dit wonderbaarlijke album pas toen deze uitmuntende band opdook in één van die zovele Spotify playlists, wij waren meteen verkocht.
Het spreekt voor zich dat wij niet de zoektermen Ed Sheeran of Dua Lipa hadden ingetikt, Elder is namelijk een psych-stoner band uit Boston die superieure metal verpakt in een stel lange songs met loden riffs en prachtig solerende leadgitaren. Amper 6 tracks op deze plaat, maar het zijn stuk voor stuk magnifieke monstertracks die samen boven het uur afklokken. In die kanjers wordt al eens wat gas teruggenomen via melodieuze passages die voor heel wat afwisseling en kleur zorgen. En er wordt effectief gezongen, niet gebruld, op “Staving The truth” meenden we zelfs heel even Perry Farrell aan het werk te horen.
Het is uitgebalanceerde metal met gevoel en zin voor harmonie. Excellente gelaagde songs als “Sanctuary” en “The Falling Veil” hebben zelfs een prog-randje maar ze produceren voldoende power om een bulldozer mee aan te drijven. Het instrumentale “Sonntag” begeeft zich dan weer volop in krautrockland en “Thousand Hands” drijft ergens tussen de brute kracht van Torche en het avontuurlijke van Motorpsycho.
Waar we ook constant moeten aan denken is het al even fantastische Pallbearer, mocht u net als ons hun album ‘Heartless’ geweldig vinden dan zal u aan ‘Reflections Of A Floating World’ ook een overheerlijke kluif hebben.
Nu blijkt dat Elder komende lente naar de AB Club komt (07/05) lijkt het onze plicht om dit schitterende album terug op te vissen en aan de wereld kenbaar te maken. Dit is immers een pareltje van het zuiverste metaalhoudende water.

Overgewaaid uit L.A. en ginder onder meer dankzij lieve woordjes van Dave Grohl en Ryan Adams binnengehaald als de nieuwe hype. En dat met een debuutplaatje die nog geen half uur in beslag neemt. We snappen het wel, want er zit verdomme pit in dit bandje.

Vooreerst stellen we vast dat zangeres Arrow De Wilde nogal wat rock’n’roll attitude heeft en het podium met een vettige dosis lef inpalmt. Graatmager is dat mens, we vragen ons af of dit nog wel gezond is, maar eigenlijk zijn het onze zaken niet. Eerder in interviews stelde het slangenmens dat Ozzy Osbourne haar grote voorbeeld is. Hier kunnen we niet echt volgen, maar het zegt wel iets over de rock’n’roll allure die dit groepje nastreeft.

Starcrawler is immers meer punk dan hard-rock. De gitaar is smerig, de songs zijn korte adrenalinestoten, de riffs rammelen dat het een lust is en de energie die er uit voortkomt is hectisch. Wij horen The Runaways, prille Yeah Yeah Yeahs, Ramones en Johnny Thunders & The Heartbreakers. Daar tussenin zit wat gortige hard-rock en gepeperde glamrock. De songs richten zich steeds op de onderbuik en Arrow De Wilde verkoopt er met plezier nog een extra stamp in het kruis bij.
Neen, dit is hoegenaamd geen nieuw geluid, maar het is een bandje die de flow, de looks en de sound heeft en die er met pure rock’n’roll nonchalance een gortige lap op geeft. Vettige nummertjes als “Ants”, “I Love L.A.”, “Let Her Be” en “Pussy Tower” werken bijzonder aanstekelijk en banen zich een gruizige weg tussen de zuilen van de Witloof bar.

Het hele gebeuren duurt amper drie kwartiertjes, maar we zijn wel overtuigd. De hype is gerechtvaardigd, ook al is dit niets nieuws onder de zon. It’s Only Rock’n’Roll, maar het snijdt, briest en jakkert als een ouwe Ford Mustang met opgefokte motor die luidruchtig door de straten van L.A scheurt.

Organisatie: Botanique, Brussel

Lee Bains III & The Glory Fires - Southern Rock uppercut
Lee Bains III & The Glory Fires
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-01-22
Sam De Rijcke

De allereerste show op Belgische bodem van deze jongens uit Alabama USA was qua opkomst hoegenaamd geen hoogvlieger. Ze hebben nochtans al drie straffe albums op hun conto, maar geen hond die dat hier blijkbaar doorhad, vandaar dat bijna iedereen zijn kat stuurde.
Lee Bains verdiende zijn sporen bij The Dexateens, ook zo een pittig bandje die grossierde in rechttoe rechtaan punky americana waarmee ze in Europa echter ook al geen voet aan de grond kregen.

Enkele tientallen diehards waren toch komen opdagen, en die hebben een potig en strak concertje meegemaakt van een band die heel wat meer verdiende dan de magere opkomst van vandaag.
Lee Bains III & The Glory Fires serveerden hun southern rock op de meest hete en energieke wijze, een beetje zoals die andere vergeten gloriën The Bottle Rockets dat destijds konden. Ook de oprechte rock van The Replacements en The Gaslight Anthem kwamen ons voor de geest.
We troffen een vinnige en uitermate enthousiaste band die puntige southern-rock met een heuse punkspirit bracht. Dit vertaalde zich in korte krachtstoten van songs die meermaals fungeerden als een nijdige sneer naar het Amerikaanse establishment en meer bepaald opperlul Donald Trump. Lee Bains had dus wel degelijk wat te vertellen, zijn songs kregen dikwijls de nodige introductie mee vooraleer de gitaren de boel helemaal onder stroom kwamen zetten.
De strak spelende band voegde de daad bij het woord met een stel vlammende rocksongs als “Sweet Disorder”, “Company Men” en “Dirt Track”. Nog fellere kopstoten werden uitgedeeld met de rebelse rock van “I Can Change” en de withete punk van “Good Old Boy”.
Een klein uurtje gaf deze stomende band volle gas, met als enige rustpuntje het ingetogen en wondermooie “Reba” waarin Lee Bains duidelijk maakte dat hij met zijn krachtige stem ook de gevoelige snaar kon raken. “Reba” was zo een song die in zijn live versie boven zichzelf uitsteeg, het klonk veel intenser, mooier en vooral aangrijpendere dan de wat makke country versie die op de debuutplaat ‘There Is A Bomb In Gilead’ te vinden is.

Een uurtje gloeiende rock’n’roll, daarvoor waren we gekomen. En dat kregen we met volle teugen, maar kunnen we in ’t vervolg met een beetje meer zijn ?

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel  

Het nieuwe prikkelende schijfje van het bonte Nederlandse gezelschap New Cool Collective is een fraaie mengelmoes van jazz, reggae, surf, ska, funk, salsa en boogaloo. Ambiance, maar geen boerenleute, u hoeft zich niet te pletter te zuipen om hiervan te genieten. Het is feestmuziek en muzikaal vakmanschap tegelijkertijd. Het doet soms een beetje denken aan El Tattoo Del Tigre, maar dan met een meer uitgesproken jazz tintje.
Een puur instrumentaal feestje waarmee je zowel op een jazz- als op een roots- of rockfestival terecht kan. Deze band kan je programmeren zowel op Gent Jazz en Middelheim als op Pukkelpop of Couleur Café, overal mag je de beentjes losgooien. De 10 tracks op Electric Monkey Sessions blinken uit in variatie, kleur en muzikale hoogstandjes. Ze zorgen voor een welgekomen zonnig tintje in deze donkere dagen. Dit is muziek die naar een zomers festival snakt.

Een misleidende hoes, groepsnaam en albumtitel, dat kan je op zijn minst zeggen van dit schijfje. Op het eerste zicht hadden wij ons aan één of ander Hongaars balorkestje verwacht maar Gudinöv blijkt gewoon een Tiense rockgroep te zijn die met ‘Atelophobia’ een degelijk rockalbum heeft gemaakt. Al kom je daar niet ver mee natuurlijk, in rock’n’roll is ‘degelijk’ te weinig, nog geen enkel ‘degelijk’ rockalbum heeft de geschiedenisboeken gehaald. ‘Atelophobia’ zal dit zeker ook niet doen, dit is zo een typische repetitiekotplaat, eentje die door de groepsleden en hun directe omgeving fantastisch bevonden wordt, maar die nooit veel verder zal geraken dan dat zelfde repetitiehok. Het soort plaat die enkel zal gekocht worden door vrienden, naaste familieleden en een stel zatte concertgangers. Maar kom, de heren amuseren zich, het houdt hen van de straat en de koele pintjes zullen ook wel steeds binnen handbereik staan. We hebben het plaatje trouwens volledig uitgezeten, niet evident in deze Spotify tijden, we hebben ons daarbij niet verveeld maar er is ook niets blijven hangen.
Als ondertitel hebben de heren het plaatje de quote ‘The fear of not being good enough’ meegegeven. Zelfs Kevin De Bruyne kan de binnenkoppers niet beter trappen.

Van een explosief bandje gesproken. De energie waarmee IDLES uitpakt is onbegrensd. Het vonkt, het briest en sist dat er haast constant rook uit komt. De kwade post-punkers klinken even urgent als razend, het publiek gaat compleet uit zijn dak. De vlammende punkrock die op het geweldige debuutalbum al geregeld uit zijn voegen barst, klinkt op het podium zo mogelijk nog furieuzer, strakker en beestiger. De twee gitaristen wagen zich om beurten met ware doodsverachting het wilde publiek in, ze stoken de menigte zo nog wat meer op en blijven ondertussen de felste riffs uit hun gitaren halen.
Natuurlijk klinkt het bij wijlen wat rommelig, maar dat soort chaos is hier compleet op zijn plaats, dit is punk zoals in de goeie ouwe tijd. De songs zijn één voor één bommetjes die hun doel niet missen. Het is dan ook onmogelijk om stil te blijven staan bij “Faith In The City”, “Mother”, “Divide And Conquer” en “Well Done”, om er maar enkele te noemen.
Amper een uurtje doet IDLES er over om het publiek compleet murw te slaan. Dit is, beste mensen, punkrock zoals punkrock hoort te zijn. Kwaad, bloeddorstig, heet, razend en volle gas rechtdoor.

Organisatie: Aéronef, Lille

Pop/Rock
Dreaming In The Non Dream
Chris Forsyth and The Solar Motel Band
Uniform Recording
2017-11-23
Sam De Rijcke

Dames en Heren, mogen wij u voorstellen, de beste gitarist waar u waarschijnlijk nog nooit van gehoord heeft, Chris Forsyth.
Wij hebben hem in de gaten gekregen vanaf de plaat ‘Solar Motel’ in 2013 en we waren helemaal verkocht met het fantastische ‘Intensity Ghost’ in 2014. In 2016 kwam dan nog eens de dubbelaar ‘The Rarity Of Experience’, alweer een voltreffer, en nu is daar al het volgende kunstwerkje ‘Dreaming In The Non Dream’. De kerel heeft hoegenaamd niet stilgezeten en zijn gitaar heeft overuren gedraaid.
Waarom is dit al die tijd dan zo een goed bewaard geheim gebleven ? Wel, ten eerste wordt er op zijn platen quasi geen noot gezongen en ten tweede zijn de songs allemaal lange tracks of jampartijen die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen. Radiovriendelijk ? No way. Dit is voer voor meerwaardezoekers en liefhebbers van verfijnd gitaarwerk, voor mensen die al eens de tijd durven nemen om plaatjes te beluisteren. Jawel, die bestaan nog.
Chris Forsyth is een wonderlijk gitarist maar geen guitar-hero. Waarmee we bedoelen : Hier geen wijdbeense bekkentrekkers van gitaarsolo’s, geen rocksterallures, geen beukende sloophamers van riffs. Chris Forsyth is eerder een gitarist uit de Television school. Net als Tom Verlaine tovert hij onopvallend de meest geniale dingen uit zijn instrument. Forsyth neemt er volop zijn tijd voor en schuwt daarbij geenszins het experiment. Hij gaat vaak psychedelische oorden opzoeken en tijdens zijn wildste uitspattingen passeert hij ook wel eens voorbij Thurston Moore. Wie een beetje zijn wereld kent zou hem vandaag plaatsen naast gelijkgestemde zielen als Steve Gunn, Nels Cline, Cian Nugent en Bert Dockx.
Het uit amper 4 tracks bestaande nieuwe album laat ons deze fabelachtige gitarist in al zijn gefortuneerde glorie bewonderen. Opener “History & Science Fiction” drijft minutenlang op heerlijk gitaarwerk en zoekt dan halverwege een rustig stromende beekje op waarin een bekoorlijke sax de song naar een heerlijke Roxy Music modus brengt. Elf minuten likkebaarden, en ’t is nog maar begonnen.
Op “Have We Mistaken The Bottle For The Whiskey” wordt er zowaar gezongen en gaan de gitaren gaandeweg samen met aanwakkerende keyboards Velvet-oorden opzoeken. Ook Steve Wynn en diens geweldige Dream Syndicate komen om de hoek loeren (wie Steve Wynn’s felgesmaakte ‘Sonic Speakeasy’-playlists op Spotify al eens heeft geraadpleegd zal trouwens gemerkt hebben dat Wynn een fan van het eerste uur is).
De 16 minuten durende titelsong is wederom smullen tussen jam en song. Forsyth’s gitaar gaat in duel met synths en een golvend Wurlitzer orgel, de song lijkt constant een climax na te streven wiens geduld echter gans de tijd op de proef wordt gesteld. Geniaal en spannend.
Met een jazzy gitaartje gaat het album tenslotte op het verstilde uitwaaiertje “Two Minutes Love” de nacht in. Alsof iedereen zijn welverdiende rust krijgt na zoveel meesterlijke, doch niet pretentieuze, muzikaliteit.
Verplichte kost, tenzij u content bent met de nieuwe Foo Fighters. In dat geval, laat ons met rust.

Alice Cooper - Een hoogst vermakelijke pot shock rock
Alice Cooper
Brielpoort
Deinze
2017-12-05
Sam De Rijcke

Een concert van die goeie ouwe Alice Cooper, ook weer zo iets waarvan je op voorhand exact weet wat het zal worden maar waar je nooit ontgoocheld buiten stapt. De show die Alice Cooper neerzet is al jaren een totaalspektakel met een hoog amusementsgehalte. Ongezouten theater, nogal wat verkleedpartijen, een beetje Spinal Tap, een vleugje rocky horror picture show, oerdegelijke old-school hardrock, wijdbeense gitaarsolo’s, flink wat attitude en rockster-imago, horror met een knipoog en heel veel fun en rock’n’roll. Wat zou een mens nog meer willen.

Jawel, Alice Cooper heeft een nieuwe cd uit, ‘Paronormal’ heet het ding, maar dat was alleen maar het ekskuus om nog eens met dat hele gevolg op tournee te trekken, amper één song daaruit (“Paranoiac Personality”) haalde de setlist. Iedereen weet immers dat Alice Cooper’s meest essentiële platen al vier decennia achter ons liggen.
Gelukkig vormden al die krakers uit de eerste helft van de woelige seventies de hoofdmoot van een avondje vermakelijk shock-rock entertainment. Onsterfelijke stenen-tijdperk-klassiekers als “No More Mr Nice Guy”, “Under My Wheels”, “Billion Dollar Babies”, “Only Women Bleed” en “I’m Eighteen”, ze hakten er na al die jaren nog altijd lekker in. En natuurlijk “Halo Of Flies” dat hier middels een paar solo uitstapjes, onder meer een drumsolo (onvermijdelijk bij rockbands met hun roots in de seventies), toch maar weer tot één van de hoogtepunten van de avond uitgroeide.
Vooral een psychotisch “Killer” deed ons terugdenken aan de chaos van de prille seventies, heel even dachten we aan Alice’s generatiegenoten The Stooges uit datzelfde Detroit, drugpartners in crime, zeg maar. Even gek, in die tijd toch.
Natuurlijk had Alice Cooper als verplicht nummertje het eighties-hair-metal gedrocht “Poison” er ook nog ergens tussen gedropt, zo een wereldhit kon men moeilijk achterwege laten. Maar goed, “Poison” deed het nog zo slecht niet, als we er de humor van in zagen tenminste.
De echte klepper werd uiteraard tot het bittere eind gespaard. Die geweldige riff van “School’s Out” kreeg het toch maar weer voor mekaar, de Brielpoort op zijn kop zetten. En die zaal had dat na al die jaren in coma te liggen wel eens nodig. Cooper en zijn stevig rockende band hadden trouwens heel gepast een heuse flard “Another Brick In The Wall” in hun meesterstukje verwerkt, wat “School’s Out” er nog een stuk opwindender op maakte. Als finale kon dit wel tellen.

Alice Cooper’s passage was één van de eerste -en hopelijk niet de laatste- pogingen om de Brielpoort te reanimeren. Met eerder dit jaar ook al de opmerkelijke doortocht van Arno is de zaal nu toch al half uit zijn coma ontwaakt.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alice-cooper-05-12-2017/
Organisatie: Live Nation