Afgelopen maandagavond besloten hevige regenbuien een bezoekje te brengen aan de Gentse Feesten en lieten ze bijhorend ook de 6^de editie van Boomtown Live, het gratis festival dat op de Oude Beestenmarkt wordt georganiseerd, niet ongemoeid.

De timing was slecht gekozen, zeker omdat kon getwijfeld worden aan de weersbestendigheid van de uit Brooklyn (New York) afkomstige groep Au Revoir Simone. Heather D’Angelo (zang/drummachine/keyboard), Erika Forster (zang/keyboard) en Annie Hart (zang/keyboard) zien er namelijk zo frêle uit dat het lijkt alsof iedere windstoot voldoende is om hen van het podium te blazen en ook hun dromerige elektronische pop doet meer associaties oproepen met sprookjesachtige landschappen dan met een door feestgedruis omgeven terrein dat kreunt onder de aanhoudende regen. Ook het drietal zelf leek er niet gerust in. Ze begonnen een twintigtal minuten later dan voorzien aan hun set, excuseerden zich uitgebreid voor enkele technische problemen waar ze mee af te rekenen hadden en stonden wat onbeholpen en onzeker achter hun inderhaast opgestelde keyboards en retro-drumcomputers, zich daarbij afvragend hoe de reactie zou zijn van het publiek. Toen bleek dat de aanwezigen spontaan elkaars gezelschap opzochten onder de paraplu’s en enthousiast reageerden op de romantische klanken en de meerstemmige, zoetgevooisde stemmetjes op het podium, uitten de meisjes hun grote spontane dankbaarheid en zelfs verwondering door tussen de nummers honderduit over diverse dingen te praten, niet in het minst over het weer en over de lekkere champagne die ze uit plastic bekertjes dronken.

Er werd hoofdzakelijk geput uit hun eerder dit jaar verschenen tweede album, ‘The Bird of Music’ (dat ze in februari ook kwamen voorstellen in de Botanique) maar via de meer ingetogen nummers “Through The Backyards” en “Stay Golden” kwam ook het uit 2005 daterende minialbum ‘Verses Of Comfort’ “Assurance & Salvation” even aan bod. Het klonk allemaal wat directer en minder gepolijst dan op plaat, zonder daarbij het lieflijke effect te verliezen. Na slechts 8 nummers gespeeld te hebben, werd het concert beëindigd.

David Lynch is alvast grote fan en ook liefhebbers van Young Marble Giants, Broadcast, Laika en vooral Stereolab, zouden deze band zeker eens moeten proberen.

Au Revoir Simone had aan The Frames beloofd dat ze de regen zouden ophouden en het leek hen nog eventjes te lukken ook. Maar kort voor de aanvang van hun set, stond vast dat ook de Ieren zouden moeten optornen de felle regen. Desondanks hoefden zij zich qua publieke belangstelling geen zorgen te maken, temeer daar zij kunnen rekenen op een vaste aanhang, mede gebaseerd de goede live-reputatie die The Frames hier intussen opgebouwd hebben.

Dit werd nogmaals bewezen door het feit dat de fans hun paraplu’s deden draaien op de tonen van de muziek en op verzoek van zanger, gitarist Glen Hansard spontaan met de handen wuifden of meezongen. Gezien de erg natte ondergrond breidde Glen wijselijk geen gevolg aan zijn Dourtrucje door het rechtstaande publiek beurtelings te doen zitten of liggen. Maar wie weet hadden sommigen het nog gedaan ook. 
Genietend van dit gebeuren, speelde de groep constant met de glimlach op het gezicht, een niet vlekkeloze doch wel energieke set. Sterkhouders waren opnieuw “Revelate” en “People Get Ready” dat Glen met een ruk aan zijn versterker een erg krachtige en expressief einde toebedeelde.
Zoals gebruikelijk, verweefden The Frames ook enkel covers doorheen hun eigen nummers. “Fake” dat voorzien werd van een opzwepende vioolpartij door Colm Mac Con Iomaire, werd gekoppeld aan “Always On My Mind”, “Star Star” aan “Hotel Lounge” en op het einde kwam ook nog eens een flard “Here Comes The Night” aan bod.

Net zoals de meisjes van Au Revoir Simone die trouwens vrolijk naast ons aan het rondhuppelen waren, vormde de regen ook voor The Frames een bron van inspiratie door “Pavement Tune” tot anti regenlied te bombarderen. Tegen dan was bijna iedereen in het publiek echter zo nat geregend dat het er niet veel meer toe deed. In ruil voor het doorzettingsvermogen had men echter wel twee hartverwarmende concerten cadeau gekregen.

Organisatie: Boomtownlive, Gent

De muziekliefhebber die verlekkerd is op funk, soul en vooral jazz beleeft momenteel ongetwijfeld erg drukke tijden. Zo vindt er niet alleen op het terrein van de Gentse Bijloke voor de 6de maal het Blue Note Records Festival plaats, alwaar tussen 6 en 17 juli nagenoeg elke avond een uitgebreid aanbod aan nieuwe en gevestigde namen in het genre voorgeschoteld wordt, maar bovendien stond op 9 juli in Vorst Nationaal ook nog eens het gereputeerde Steely Dan geprogrammeerd; een groep die uitblinkt in verfijnde jazzy nummers doorspekt met R&B, rock, pop, funk en soul. Gelukkig hield men in Gent net die dag de deuren gesloten zodat er op dat vlak geen moeilijke keuzes gemaakt dienden te worden. Want dat zou erg jammer geweest zijn, temeer daar de mogelijkheden om Steely Dan live aan het werk te zien, niet dik gezaaid zijn.

Als opwarmer van de muzikale avond fungeerde het Sam Yahel Organ Trio. Sam Yahel mag als Hammond B-3 orgelspeler op dat vlak als één van de meest besproken artiesten van de huidige jazz scène beschouwd worden. Sinds hij in 1990 verhuisd is naar New York, heeft hij met een brede waaier aan artiesten gespeeld, zoals onder meer met saxofonisten Maceo Parker en Joshua Redman, gitarist Bill Frisell, alsook met Madeleine Peyroux, Norah Jones en Lizz Wright. Maar ook als componist en muzikant van eigen werk heeft hij intussen de nodige erkenning gekregen, getuige het feit dat hij het voorprogramma van nagenoeg het volledige Amerikaanse en Europese luik van de tour van Steely Dan mag verzorgen. In Vorst stelde hij begeleid door de Amerikaanse drummer Gregory Hutchinson en de Nederlandse gitarist Jesse Van Ruller, in de eerste plaats enkele nummers van zijn zopas verschenen vierde album ‘Truth And Beauty’ voor. Zo kwamen het gelijknamige titelnummer, "Band The Leaves" en als afsluiter het opzwepende "Saba" aan bod. Het aanwezige publiek kon dit wel appreciëren maar was toch vooral aan het wachten op wat komen zou, namelijk het feit dat na 7 jaar afwezigheid Steely Dan nog eens een concert op Belgische bodem zou geven.
En dat is al een bijzonderheid op zich omdat ondanks het feit dat de twee spilfiguren van Steely Dan, Walter Becker (57) en Donald Fagen (59), al 40 jaar ‘partners in crime’ zijn, het debuutalbum van Steely Dan 35 jaar geleden werd uitgebracht en er diverse hits werden geschoord, zij pas voor de 3de maal ons land aandeden. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen vooral ook omdat de Heavy Rollers Tour 2007 aangekondigd werd als zowat het meest prestigieuze wat zij tot nu toe hadden gedaan. De groep had namelijk een 10 koppige begeleidingsband meegebracht en reeds vanaf de instrumentale intro was duidelijk dat dit een belangrijke factor zou worden tijdens het concert.

Iets over half tien en bij het inzetten van "Time Out Of Mind" verschenen Walter Becker en Donald Fagen elk langs één kant op het podium en kon de bijna twee uur durende tocht door hun klasrijke catalogus aanvangen.  
Tijdens de set werd minimaal een nummer uit nagenoeg alle 9 uitgebrachte studioalbums, gaande van ‘Can’t Buy A Thrill' (1972) tot en met ‘Everything Must Go’ (2003), gebracht. Enkel het meesterwerk ‘Pretzel Logic’ (1974) werd jammer genoeg ongemoeid gelaten, wat betekent dat nummers zoals - het nochtans perfect in de avond passende - "Duke Ellington’s ‘East St. Louis Toodle-oo" of de top tien hit "Rikki Don’t Lose That Number" niet aan bod kwamen.
Maar Steely Dan heeft geen nood aan hits om haar waarde aan te tonen. Het ouder (en tevens meest essentiële) werk werd net als de recentere nummers, zoals "Godwhacker" en "Two Against Nature", op het podium immers steeds perfect klinkend ingekleed. 
Donald Fagen die keyboards en zang voor zijn rekening nam en de subtiele gitaar spelende Walter Becker konden daarvoor rekenen op een uitstekende begeleidingsgroep. Af en toe mochten de muzikanten individueel en ook letterlijk in de schijnwerpers staan zoals tijdens "Peg" (gitarist John Herington), "Dirty Work" (vocaal gebracht door de zangeressen Carolyn Leonhart-Escoffery en Cindy Mizelle) en het uitgesponnen, van tempowisselingen voorziene "Aja" (drummer Keith Carlock). Maar het moet gezegd dat alle tien de muzikanten collectief routineus en op een even hoog niveau stonden te spelen, volledig passend bij de superhoge standaardnorm die Walter Becker en Donald Fagen opleggen voor hun studioalbums. 
Vreemd echter dat Walter Becker voor zichzelf een uitzondering op die regel maakte want hij slaagde er in om het enige door hem gezongen nummer, "Haitian Divorce" door zijn onvaste stem te doen kapseizen. Het vormde dan ook de enige smet op de avond.
Ondertussen werden echter ijzersterke versies van "Babylon Sisters" en "Deacon Blues" gebracht en toen "Kid Charlemagne" het eerste deel van de set afsloot, werd de groep op een staande ovatie getrakteerd.
Er was ruimte voor twee bisnummers: "F.M. (No Static At All)", een bijdrage van Steely Dan aan de gelijknamige bioscoopfilm uit 1978, en afsluiter "My Old School". Intussen hadden diverse fans hun klapstoel al verlaten en zich richting podium begeven. Een tweede staande ovatie viel de groep te beurt. 

“What a night” zei Donald Fagen. Inderdaad. Prachtig concert! 

Setlist Steely Dan : Jeri (Jazz Intro), Time Out Of Mind, Godwhacker, Bad Sneakers, Two Against Nature, Hey Nineteen, Haitian Divorce, Peg, Babylon Sisters, Green Earrings, Dirty Work, Josie, Deacon Blues, Aja, Kid Charlemagne, F.M. (No Static At All), My Old School, Carolyn (Jazz Outro).

Organisatie: Live Nation

Als afsluiter van hun muzikaal voorjaarsseizoen had de Handelsbeurs gekozen voor de Engelse singer-songwriter Robyn Hitchcock. Behalve misschien via zijn nummer ‘So You Think You’re In Love’ dat in 1991 uitgebracht werd met zijn toenmalige begeleidingsgroep ‘The Egyptians’, heeft hij in ons land tot dusver geen ruime naambekendheid kunnen verwerven. En dit is erg jammer want Robyn Hitchcock maakt al ruim 30 jaar muziek, heeft een aantal schitterende platen op zijn actief en mag vanuit gespecialiseerde pers en muziekmiddens op grote appreciatie rekenen. Dit werd afgelopen zaterdag nog maar eens onderstreept aan de hand van zijn huidige begeleidingsgroep, ‘The Venus 3’. Als we u vertellen dat hier niemand minder dan gitarist Peter Buck, bassist Scott McCaughey en drummer Bill Rieflin deel van uitmaken, gaat het daarbij dus niet enkel om muzikanten die elkaar kennen uit het collectief ‘The Minus 5’ maar was in de Handelsbeurs ook nog eens ½ van de huidige R.E.M. present, een bandje dat wél al jaren uitgegroeid is tot een wereldgroep.

Maar van kapsones was echter geen sprake. Integendeel, het was mooi om zien hoeveel spelplezier er op het podium te beleven viel. Een valse intro, een ietwat fout gespeelde noot, het werd veelal met de glimlach weggewerkt en aangezien er ook enkele nieuwe, soms zelfs nog niet op plaat verschenen nummers (zoals “Saturday Groovers” of “Hurry For The Sky” gebracht werden, werd het relaxte gevoel hierdoor nog geaccentueerd.
Robyn Hitchcock grossierde door zijn oeuvre en hoewel via “Queen Of Eyes” en “Kingdom Of Love” zelfs werd teruggegrepen naar het prille begin van zijn carrière toen hij eind de jaren ’70 tot begin jaren ’80 deel uitmaakte van de psychedelische folkrock groep ‘The Soft Boys’, bestond zowat een kwart van de set toch uit nummers uit het vorig jaar – en tot nu toe enige met ‘The Venus 3’ - uitgebrachte album ‘Olé! Tarantula’. Daarbij kwamen aan bod: het gelijknamige titelnummer, “New York Doll” (opgedragen aan de in 2004 aan leukemie overleden New York Dolls bassist Arthur Kane),
”(A man's gotta know his limitations) Briggs" (verwijzend naar de Dirty Harry films met Clint Eastwood in de hoofdrol) en na de korte pauze “Adventure Rocket Ship” om uiteindelijk af te sluiten met “Underground Sun”.
Ondertussen was er ook een knappe versie van “Sally Was A Legend” en werd er lekker gerockt bij “Brenda’s Iron Sledge”.
Na de pauze was er ook nog ruimte voor drie covers. Vooreerst bracht Robyn Hitchcock solo en akoestisch “Visions Of Johanna” (een nummer van Bob Dylan en ook terug te vinden op ‘Robyn Sings’, een dubbelalbum waarop Robyn Hitchcock uitsluitend nummers van Bob Dylan covert), waarna ‘The Venus 3’ hem vervoegde om de psychedelica op te voeren via eerbiedwaardige versies van het door Syd Barrett neergepende “See Emily Play” en van “Eight Miles High” van The Byrds.

De sfeer zat er dus duidelijk in en het concert werd gekenmerkt door enerzijds een Robyn Hitcock die zich een goede, karaktervolle frontman toonde met een stemgeluid dat ons bij momenten een beetje deed denken aan dat van de machtige ‘The Go-Betweens’, en door anderzijds ‘The Venus 3’ die hem op mooie wijze ondersteuning boden, daarbij duidelijk ontdaan van de druk die ze gewoonlijk ervaren op de grotere podia. Of men nu in de eerste plaats kwam voor de frontman Robyn Hitchcock dan wel als R.E.M.-fan enkele groepsleden van nabij wou aanschouwen, het publiek genoot en kon na een passage bij de gewillige signeersessie van Robyn, Peter en Scott, ontspannen de zomer induiken.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

 

Hoewel Tim Finn en zijn jongere broer Neil doorheen de jaren tal van pareltjes aan pop- en rocksongs hebben geschreven en gecomponeerd, is het merendeel van de aandacht van pers en publiek toch steeds naar Neil gegaan, niet in het minst door het wereldwijde succes van Crowded House.

Nochtans mag het belang van Tim Finn niet onderschat worden. Zo richtte hij exact 35(!) jaar geleden samen met enkele studiegenoten de op artrock en new wave gestoelde groep Split Ends (later omgedoopt tot Split Enz) op dat vooral in thuisland Nieuw-Zeeland en in Australië een legendarische status bereikte. Ook Neil Finn trad later toe tot deze formatie maar in 1983 besloot Tim Finn na de release van zijn debuutalbum de band te verlaten en een solocarrière te beginnen. Split Enz werd een jaar later ontbonden en broer Neil richtte vervolgens samen met drummer Paul Hester Crowded House op. Tim probeerde intussen met erg wisselend succes een solocarrière uit te bouwen.

Later zouden de twee broers nog enkele malen samenwerken, met mooie platen als `Finn' (1995) en `Everyone Is Here' (2004) als resultaat. Tim Finn werd zelfs eventjes lid van Crowded House en schreef samen met zijn broer een paar memorale nummers voor het klassieke album `Woodface' (1991). Midden de daaropvolgende tour stapte Tim uit de groep maar gelukkig voor ons gebeurde dit ná hun schitterende doortocht langs de Gentse Vooruit (een gebeuren waar Tim Finn trouwens ook tijdens zijn huidige concert - met de hulp van het publiek - eventjes naar refereerde).

Ondertussen was er ook nog een samenwerking met Hothouse Flowers' zanger Liam O'Maonlai en met Andy White waarbij het project werd omgedoopt in ALT (samengesteld uit de eerste letter van de voornaam van de drie muzikanten) en vorig jaar verscheen zijn zevende soloalbum `Imaginary Kingdom', zijn eerste plaat in vijf jaar en misschien wel zijn beste tot nu toe. Hoewel precies dit album de directe aanleiding tot een wereldtournee vormde en die Tim Finn dus ook naar de Gentse Handelsbeurs bracht, werd meteen duidelijk dat met het concert ook volop teruggeblikt zou worden op vroeger werk, en dit in alle facetten.

Zo werd de set toch wat verrassend geopend met ?Currents? uit zijn soloalbum `Say It Is So' uit 2000, kwam daarna ?Weather With You? afkomstig van de voormelde Crowded House plaat `Woodface' aan de beurt en werd via het ten tijde van Splitz Enz neergepende ?Poor Boy? nog meer naar het verleden teruggegrepen. Het daarop volgende nummer ?Song Line? uit `Feeding The Gods' noemde Tim zelf een obscuriteit.

?Astounding Moon? was het eerste nummer uit zijn recentste album `Imaginary Kingdom' en meteen een voltreffer. Het werd intens gebracht door een achter synth/piano plaatsnemende Tim en het zou achteraf een van de weinige echt rustige momenten vormen. Met ?Couldn't Be Done?, de eerste single getrokken uit dit album (als we het jammer genoeg niet in de setlist opgenomen ?Winter Lights? uit de soundtrack van `The Chronicles Of Narnia' buiten beschouwing laten), bewees Tim Finn het nog steeds niet verleerd te zijn om mooie drieminuten pop te schrijven.

Het dartel en op cartooneske wijze gespeelde ?Dirty Creature? maakte vervolgens nog eens duidelijk hoe eclectisch Split Enz indertijd trachtte te zijn en ?Persuasion?, een gewezen single, werd akoestisch ingeleid door Tim en kreeg een mooi met piano omkleed slot mee.

En vanaf dan steeg ook duidelijk zichtbaar het speelplezier van Tim Finn. Zo werd ?Still The Song? opgebouwd uit samenzang en handgeklap, waarbij de inmiddels 54 jarige Tim enthousiast rondhuppelde op het podium en bij ?Chocolate Cake? dat in vergelijking met het Crowded House tijdperk ongepolijst en ontdaan van technische snufjes, werd gespeeld, verzocht Tim het publiek mee te zingen.

Na het door piano aangedreven ?Not Even Close? uit het `Tim Finn' album, waarbij Tim liet weten het nummer al jaren niet meer live te hebben gebracht, ging het tempo crescendo via enerzijds ?Six Months In A Leaky Boat?, dat indertijd door de BBC werd verbannen omdat de titel als provocatief werd beschouwd ten tijde dat het Britse leger met de Argentijnen een oorlog in The Falklands aan het uitvechten was, en via anderzijds `So Precious'.

Met ?It's Only Natural? werd voor de derde keer een nummer gebracht uit het `Woodface' album en de lekker rockende en swingende versie kon het publiek erg smaken, getuige het daverende applaus.

Vervolgens vond een eerste bisronde plaats in de vorm van ?Unsinkable?, een song geschreven nadat zijn achtjarige zoontje Harper een boek over de Titanic aan het lezen was. Maar in tegenstelling tot het werkelijke verhaal en tot de versie op plaat, beklijfde dit iets minder. Het nog steeds sterke ?Parihaka? uit het `Tim Finn' album deed dat wél. Deze song lijkt op het eerste gehoor een onschuldige popsong maar verwijst tekstueel naar de gelijknamige Maorigemeenschap en aan haar stamhoofd Te Whiti, die zich op het einde van de 19^de eeuw vreedzaam wou verzetten tegen het op onwettige wijze in beslag nemen van heel wat Maoriland door het toenmalige beleid in Nieuw-Zeeland.

Terwijl twee dagen voordien de set in Keulen onder meer werd beëindigd met ?Dead Flowers? uit het album `Imaginary Kingdom', werd het Belgische publiek getrakteerd op opnieuw twee Split Enz nummers. Zo bracht de groep op snedige wijze ?Shark Attack?, waarbij Tim - de natuurpracht van Nieuw-Zeeland indachtig - een grapje maakte over de `afwezigheid' van stranden in België en nadat er nog even herinnerd werd aan de recent, op zestigjarige leeftijd overleden Australische rockzanger Billy Thorpe, die heel wat invloed heeft gehad op diverse Australische muziekgroepen, werd de avond afgesloten met ?So Long For Now?.

Hoewel Tim Finn enkele van zijn bekendere nummers en we denken daarbij in de eerste plaats aan ?Fraction Too Much Friction?, aan de andere kant van de wereld had gelaten, belette dit hem niet om het aanwezige publiek te overtuigen van de Finn-kwaliteit, mede door zijn mooie stem en geruggensteund door de jonge begeleidingsgroep, bestaande uit Matt Eccles (drums), Mareea Paterson (bass), Brett Adams (gitaar) en de Noor Simen (keyboard).

Fans van (Tim) Finn die niet het geluk hadden om vorig jaar down under de reünietournee van Split Enz mee te maken, maakten dus best van de gelegenheid gebruik om naar de Handelbeurs af te zakken, vooral ook omdat Tim Finn wellicht niet van de partij zal zijn bij de nu al aangekondigde reünie van Crowded House en dus ook niet tijdens de daarop volgende tournee. Ik heb het me alvast niet beklaagd.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

De groep `Devastations' werd eind 2002 in Melbourne opgericht door Conrad Standish (zangs/bass), Tom Carlyon (gitaar/zang) en Hugo Cran (drums), drie ex-leden van de ter ziele gegane Australische underground groep Luxedo Een jaar later werd het gelijknamige debuutalbum uitgebracht, dat mocht rekenen op een algemeen positieve beoordeling in de pers. Karen `O', zangeres van de Yeah Yeah Yeahs, beschreef het album in het muziekmagazine `Mojo' zelfs als het beste dat ze dat jaar gehoord had.

Na het voorprogramma te hebben verzorgd van onder meer The Dirty Tree, Cat Power, The Black Heart Procession en Tindersticks (groepen waarmee Devastations meermaals vergeleken wordt) en volgend op een praktisch ingegeven verhuis richting Berlijn, werd vorig jaar een mooie tweede plaat uitgebracht, `Coal' genaamd, in Australië genomineerd als beste album van het jaar. Hierop wordt terug een mooie mengeling van rustige nummers en ietwat hardere gitaar gebracht en precies dat waren ook de kenmerken die ze live brachten in de AB Club.

Het concert ging van start met `Loene', een nummer uit hun debuutplaat. Daarna volgde `The Night I Couldn't Stop Crying' dat al meteen aangaf dat de groep live graag de snaar nog iets harder wil beroeren dan we van hun op plaat gewoon zijn. Het einde van de song had namelijk wat weg van een gitaargolf waar My Bloody Valentine of Sonic Youth zo goed in zijn. Ook het nieuwe nummer `(O) Rosa' dreed werd strak gespeeld, aangepord door het strakke gedrum van Hugo Cran (wat wel in meer nummers opviel).

Vervolgens werd het tempo teruggeschroefd, maakten de hardere gitaren plaats voor een meer prominent pianogeluid (de groepsleden hadden op het podium versterking van een vrouwelijke pianospeelster) en.bereikte het concert een eerste hoogtepunt met het titelnummer van hun tweede plaat. Andere nummers uit het album `Coal' waren `Mistakes', `Terrified' (akoestisch gebracht en toch wat onzeker gezongen door Tom Carlyon, enkel begeleid door een piano), `Sex & Mayhem' en `Take Your Home'. Vooraleer er werd afgesloten met `What's A Place Like That Doing In A Girl Like You' (wat een titel!), mochten we nog genieten van een tweede hoogtepunt in de vorm van `Previous Crimes' uit het eerste album, dat ook live overeind blijft als een sterk nummer en waarbij men duidelijk kon horen dat naar het einde van het concert toe, de groep de combinatie van rust en hardere gitaar beter onder controle kreeg.

Ondergetekende miste enkel een beetje de begeleidende violen die de songs op de platen mooi inkleuren maar voor het overige een goed optreden, vooral ook door Conrad Standish die zich heupwiegend door het concert bewoog en wiens stem flexibele stem ons ook aan deze van Jarvis Cocker deed denken.

Hoofdmoot van de avond vormde My Brightest Diamond, het alter ego van de Amerikaanse klassiek geschoolde zangeres en multi-instrumentalist Shara Worden, die voor de liefhebbers van Sufjan Stevens wellicht geen onbekende is. Shara deed bijvoorbeeld reeds een paar maal het voorprogramma van zijn concerten (zo ook in 2005 toen Sufjan Stevens in de AB optrad) en maakte deel uit van zijn begeleidingsgroep, de Illinoisemakers.

Deze avond mocht ze het op eigen benen waarmaken en daar slaagde ze zeker ten volle in. Opener van de set waren twee covers waarbij Shara enkel zichzelf begeleidde op gitaar. Vooreerst bracht ze knap `Feeling Good', origineel van het Frank Cunimundo Trio maar beter bekend in de versie van Nina Simone, om vervolgens een stukje te bewerken uit `L'enfant Et Les Sortilèges' van Ravel. Meteen werd duidelijk dat de kleine gestalte van Shara niet in verhouding staat met het indrukwekkende, krachtige doch zuivere stemgeluid dat ze kan produceren. En die stem bleek ze het volledige concert met verve als een te duchten wapen aan te wenden.

Ze bracht live alle nummers van haar vorig jaar verschenen album `Bring Me The Workhorse', waarbij we volgende uitschieters vermelden: `Dragonfly', `Something Of An End' (dat erg strak werd gespeeld), The Robin's Jar' (waarbij het gitaarritme gelijkenissen vertoonde met de muziekstijl van PJ Harvey) en bovenal het rustige en van een mooi arrangement voorziene `We Were Sparkling' dat overigens op haar net verschenen remixalbum `Tear It Down' onderhanden werd genomen door de Belgische Haruki.

Nadien volgde er in de vorm van `No Quarter' nog een cover van led Zeppelin om met `Freak Out' dat overigens zijn titel alle eer aan deed, het eerste gedeelte van de set wervelend af te sluiten.

Het publiek was erg enthousiast over het amalgaam aan stijlen (onder meer pop, rock, chanson, cabaret en opera gingen hand in hand) en werd op twee bisnummers getrakteerd. Op het verzoek van een toeschouwer werd `The Good And The Bad Guy' (tot dan toe het enige nummer van haar album dat nog niet aan bod was gekomen) akoestisch met verve gebracht en het in Frans gezongen `Youkali', geschreven door Kurt Weill, maakte waardig een einde aan deze interessante muzikale avond.

Eerder tijdens de set had Sarah zich nog namens de groep geëxcuseerd voor het feit dat ze de avond voordien waren opgetreden in Manchester en nog vermoeid waren van de busrit naar Brussel maar daar was op het podium niks van te merken. Integendeel, My Brightest Diamond etaleerde zich op het podium een diamant met scherpe randjes.

Org: Ancienne Belgique, Brussel