Na het overlijden van Michael Been (oprichter van The Call en pa van bassist Robert Levon Been en) in 2010 heeft BRMC, het trio uit LA , rustig de tijd genomen. Ze zijn er terug bij en pasten een nummer aan van pa. We hebben te maken met een afwisselend album in hun rock’n’roll shoegazepop met een donker en bluesy randje , waarbij krachtige kopstoten kunnen worden toegediend , zoals het drieluik “Hate the taste”, “Rival” en “Teenage disease”, waarbij BRMC doen waar ze goed in zijn, zompige, broeierige rock’n’roll die intrigeert,  opbouwt , ophitst, opzweept en aanstekelijk werkt!
Sommige songs duren boven de zes minuten gaan. Verder in die stijl hebben we “Let the day begin” , en de afsluitende reeks “Funny games” , “Sell it” en “Lose yourself” , die adrenalineverhogend zijn ! Een handvol schitterende songs die hun naam alle eer aandoen .
Op de laatste cd’s wordt ook gas teruggenomen hoor en noteren we met “Lullaby”, “ Some kind of ghost” en “Sometimes the light” een paar sfeervolle , rustige nummers . Een kant die het daglicht mag zien van de heren en ervoor zorgt dat BRMC een breed spectrum beheerst .
Heerlijke plaat dus!

We horen op de EP van het Limburgse kwartet een mix van rock, industrial en EBM. Ze kunnen hevig en stevig stampen met brutale, diepe grooves en beats; een energieke sound in z’n totaliteit , maar ze durven in de zes songs ook breder gaan, richting gothic en new wave , wat een bezwerende , donkere sound kan oplevert  .
Live kan dit niks anders dan een wervelwind zijn en opwinding veroorzaken .

Info http://www.doganov.be   

Een zevenkoppige hiphopbrassformatie overtuigt ons met een muzikale creativiteit van hiphop, drum’n’bass, funk , grungerock en New Orleans blazers . Feestelijke Toeters en Bellen met een hyperkinetische MC , een spervuur aan raps, en uitermate groovy, ontspannende en opbeurende muziek. De stemming is optimaal, in de lijn van de vroegere Wawadadakwa, El Tattoo del Tigre, Amour Fou, Stuffed Babies on Wheels en Shantel & The Bucovina Orkestar. Ze zijn en blijven trouw aan de Brass traditie .
Ook de layout mag er duidelijk zijn waarbij een everzwijn en stier in elkaar getekend zijn. Spitsvondig.

Info op http://wbbbb.bandcamp.com
http://www.naff-rekordz.com

Reena Riot is het alterego van Naomi Sijmons , jawel dochter van de Fons van The Scabs . De jonge dame heeft haar debuut EP uit, met een vijftal overtuigende songs . Ze heeft zich weten te omringen met goed op elkaar ingespeelde muzikanten .
Dromerige melodieuze pop , bepaald door een rauwe , dreigende emotionele tune, die haar in de finale van Humo’s Rock Rally brachten .  Ze balanceert ergens tussen Polly Harvey, Ani Difranco, Edi Brickell, Alanis Morissette, Janis Joplin en het songwriterschap van Elliott Smith en Thurston Moore van Sonic Youth .
Afwisselend werk , waarbij een paar pure , oprechte , eerlijke semi-akoestische nummers terug te vinden zijn.  We kunnen nog veel moois verwachten van deze beloftevolle artieste!

In de UK werd Bastille van sing/songwriter Dan Smith al een tijdje sterk onthaald , genoemd naar de Franse Nationale Feestdag , omdat die nu net op z’n verjaardag valt.
Hij is eigenlijk al van 2010 bezig , toen als soloproject , ondertussen nu als band uitgegroeid . Popsongs met een synthrandje, catchy hooks en klassieke pianoloops, die een soulfulle ondertoon hebben en gestoei met vocoder , waarbij Bastille beetje durft te experimenteren . De eerste twee songs “Pompeii” en Things we lost in the fire” zetten de toon van de cd , die eigenlijk goede popsongs bevat, maar soms beetje teveel verdrinkt in hetzelfde klankbord en door een melige stroop niet aan ons gehoor blijft hangen. Naast de twaalf songs , met middenin een puike “Flaws” vinden we nog een handvol tapes die sober , sfeervol, ingetogen en naturel klinken.

In Nederland werd hij al met de grote trom onthaald , en ook de rest van Europa en het andere continent valt voor deze jonge gast uit Hoorn, songwriter, multi-instrumentalist en producer . Hij brengt nu niet direct muziek van deze tijd , hij graaf in de late sixties en houdt het gevoelige dromerige poppsychedelica . Syd Barrett is alvast één van de voornaamste inspiratiebronnen .
De songs kunnen mooi omgeven worden door een breed instrumentarium , zijn gelaagd, maar nooit overdreven . Mellotron , orgel, viool, klarinet, klavecimbel vullen aan , wat een som maakt van een goede popplaat vol fraaie harmonieën , droombeelden en mans indringende stem . Natuurlijk weet de single “Clear the air” sterk te overtuigen , maar er valt veel moois te ontdekken als “Help me out” en “The ballad of little Jane” met die 70s toetsen .
Jacco Gardner haalt de sixties-seventies zweverigheid terug naar boven!

Villagers is het muzikaal project van de Ierse sing/songwriter Conor O’Brien , die wel ergens iets put uit die folk , maar z’n getalenteerd sing/songwriterschap gebruikt in een rits hartverwarmende , dromerige, broeierige songs, die mooi uitgewerkt , uitgebalanceerd zijn en hun invloed hebben uit de americana traditie .
Op de nieuwe plaat komt het ‘band’ gevoel meer naar boven , tav het debuut ‘Becoming a Jackal’, die eerder intens folky, poëtisch, breekbaar materiaal bevat.
Meer ‘band’ gevoel dus , betekent dus ook meer ruimte  voor de arrangementen , naast het (akoestisch) gitaarspel als toetsen , piano, elektronica en soundscapes , gedragen door z’n innemende , indringende stem .
Het is natuurlijk nog altijd sfeervolle sing/songwriting, indiefolk/americana ‘kamer’ pop , die mooi doordacht is , getuigt van finesse en bezieling , forser kan klinken,  en niet vies is van avontuurlijke wendingen .
Spannend allemaal, zoekend , twijfelend én groeiend . Villagers heeft opnieuw een heel boeiende plaat uit , en met de single “Nothing arrived” als motor voor een definitieve doorbraak!

Lord Huron is het muzikale project van de Amerikaanse kunstenaar Benji Schneider. Na 3EPs debuteert hij nu met ‘Lonesome dreams’, die ergens het midden houdt van folk, americana en countrypop. Er rijzen invloeden van sixties Simon (& Garfunkel), de ‘Nebraska’ stijl van Bruce Springsteen , en de huidige rits Fleet Foxes, Local Natives en Bon Iver . Sfeervol en broeierig materiaal , vooral het eerste handvol, daarna toegegeven, niet altijd even geslaagd, door ietwat eenvormigheid.
Natuurlijk vergeten we de gevoelige vocals en stemmenpracht niet die op een “Lullaby” en op één van de extra tracks (van de EP) sterk uit de verf komt . Lord Huron zal wel het kleine broertje zijn van eerder vernoemde bands , maar heeft algemeen een fijn en goed debuterend album uit .

Altijd wel iets apart en uniek, een optreden van Mark E Everett en z’n alterego Eels . Inderdaad,  hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar telkens het verhaalt in uitstekend plaatmateriaal, en altijd wel iets achter de hand heeft bij de optredens.
Nooit is een E-tournee hetzelfde, steeds is het een nieuw ervaren , beleven, gevoel en emotie met een muzikale gedaantewisseling. E steekt ook sommige nummers in een fris arrangementje, afhankelijk van de begeleidingsband. Kortom, E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web . Je hoort en leest het, de loftrompet ten over voor deze artiest, die we hondstrouw zijn, in de letterlijke zin van het woord.

Hij heeft een nieuwe plaat uit ‘Wonderful glorious’, en na het optreden hebben we het wel  geweten, hier lag vanavond de klemtoon op, samen met ‘Hombre lobo , één van het drieluik een paar jaar terug.
Een rockende, rammelende , rommelende , knallende, dreunende Eels, twee avonden in een lang op voorhand uitverkocht KC met vier begeleiders , waaronder ‘vaste’ drummer Knuckles  in Adidasjogging en zonnebril, met ruimte voor enkele gevoelige (rock) ballads . Gruizige klinkende toegankelijke rock vol melodieuze wendingen en ritmische wisselingen, met een peperkoeken hart , zonder al te veel tierlantijntjes of keys . That’s rock’n’roll , mensen!
We hoorden het al vóór het concert met die dromerige ‘summertime’ ochtendgymnastiek op z’n James Last. E voelt zich de laatste jaren goed in z’n vel , dat hoorden we al bij de vorige concerten tijdens z’n clubtour en op festivals Pukkelpop en Rock Werchter. De donkere wolken zijn verdwenen; de zielenpijn behoort tot het verleden , de gemoedsrust heeft zich meester gemaakt bij de pas geworden vijftiger.
Eenvoud en humor krijgen meer ruimte. Op z’n Luc Devos maakt onze E wat grapjes tussenin. Een glimlach op het gezicht, soms moet dat niet meer zijn. Het doet man, band en publiek deugd om zo’n ontspannende avond tegemoet te zien, waar je een positief gevoel aan overhoudt . Leuk dus. That’s rock’n’roll, yeah!
Vanavond ook ‘geen greatest hits’ toestanden; z’n uitgebreid oeuvre laat al bijna een dubbel cd toe met songs als “Cancer for the cure” , “Novocaine for the soul” , “Hey man (now you’re living)” , “I like birds”, “I need some sleep” , “It’s a mothafucker”, “Love of the loveless”, “That’s not really funny”, “Flyswatter”, “A line in the dirt” , “Saturday morning”, … en we kunnen er nog een handvol opnoemen …
Het concert was meer dan af en hij weet waar België voor staat : chocolade, wafels , frieten, en zware bieren . Middenin de set werd hier wat show verkocht en was het heerlijk genieten tijdens een onderonsje van al dat lekkers met een straf biertje Blauwe Chimay! Cheers.
Eels startte stevig met een paar snedige rauwe emotievolle nummers, “Bombs away”, “Kinda fuzzy” en “Open my present”. Eels hield het graag in de rock’n’roll sfeer , want we hadden iets verderop de verrassende wending van “Peach blossoms”  en de lichte explosies op “Prizefighter”. “The turnaround” was dan die song die we al die weken moesten missen bij een ondergaand lentezonnetje . Je kon je laten meedrijven door de bloedmooie intimiteit van “In my dreams” en “On the ropes”. En je had wel eens de inzet van een cover, Fleetwood Mac passeerde deels de revue en besloten werd met het strandgevoel van “Itchycoo park” van The Small Faces.
Kijk Eels presenteerde voor elk wat wils in het genre . De keuze viel dus duidelijk op een directe , strakke, intense en gevoelige aanpak. “New alphabet” van de nieuwe cd ontbrak niet, en een 60’s Beach Boys stijl had je met “Fresh feeling” , één van die krakers op ‘Souljacker’. Drummer Knuckles kreeg natuurlijk ook enige speelruimte en als een Muppet Animal ging hij tekeer voor een solopartijtje .
Het was duidelijk, hier stond Eels garant voor leuke , speelse, ontspannende,  relaxte, emotievolle rock, met wat animatie .
Naast het lekkers had je dan ook de eeuwige trouw tussen E en The Chet , één van z’n bandleden, en vooraf en achterna met de Puddles Pity Party , met een reus van een clown en een vrouw verkleed in een apenmasker en in een kortgerokt Minnie Mouse pak . Spitsvondig!
Eels had tijd . We kregen een uitgebreide bis , met knallers “Souljacker” , een perfecte (party) mix van “My beloved monster/Mr E’s beautiful blues”, en “That look you give that guy”, de knuffelsong bij uitstek.
En onverwachts kwamen ze nog eens terug als de zaallichten al een tijdje aan waren gefloept . Terwijl sommige roadies de rest van ons Belgisch lekkers op het podium aten en dronken, rockten E en de zijnen er nog als losgeslagen wilde buffels op los . Letterlijk werden we met de ganse entourage van Eels uitgezwaaid . “Go Eels … Yeah …”!

Eels slaagt er telkens in  nummers op boeiende wijze aan te passen en te spelen. Hij is één van de meest inspirerende muzikanten . Hij vindt zichzelf telkens uit . Het kan niet anders , Mark E Everett is een muzikale kameleon, die we in ons hart  koesteren!

Support was Nicole Atkins uit New Jersey, die haar sing/songwritermateriaal op uiterst sobere wijze speelde, rauw, ruw, melodieus en gevoelig …Beetje Polly Harvey , beetje Anna Calvi, hoorden we van deze dame , die haar licht dreigende songs , aangevuld met een paar covers, gedegen bracht onder haar indringende heldere vocals .

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/eels-11-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/nicole-atkins-11-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/puddles-pity-party-11-04-2013/

Organisatie: Live Nation 

Het Brusselse Puggy is groots geworden bij onze Franstalige vrienden , en ook over de landsgrens wordt het trio al enorm gewaardeerd . In Vlaanderen komt de band nu  in de spotlights met de pas verschenen derde cd ‘To win the world’ en de gelijknamige single .

Puggy is een Belgische popgroep, opgericht in 2005, bestaande uit de Engelse zanger-gitarist Matthew Irons, de Franse bassist Romain Descampe en de Zweedse drummer Egil ‘Ziggy’ Franzén. ‘Een Belgische band zonder Belgen’ … De band beschouwt zichzelf als 'Belgisch Brussels’ omdat ze elkaar daar hebben leren kennen.
Hun formule : melodieus aanstekelijke, krachtige pop en gevoelige muziek + synths en een gepaste en beheerste dosis pathos en theatraliteit, die een welgemeende link naar Muse maakt door net die rock, ballad, bombast, orkestratie en elektronica met elkaar te mengen , maar minder uitgesproken en overdreven . Ze houden van een spaarzame en bredere omlijsting, variatie en tempowisseling; ze gaan spontaan , speels, los en ongedwongen in interactie met hun publiek en fans, en ze beschikken over een sterke uitstraling en een  ‘neverending’ enthousiasme. Vocaal horen we de zachte , indringende stem van Gabriel Rios.
Live wordt hun materiaal naar ongekende hoogtes gestuwd. Puik werk door hun  jeugdig enthousiasme! Het is een live band bij uitstek (met een vierde man op tour) , die na jaren werk de verdiende airplay krijgt.
Ze brengen gedurende een kleine twee uur hun oeuvre , weten sommige songs als “Call me up”, “Last day on earth” , “Ready or not” en “How I needed you” tot op het bot uit te diepen en laten ruimte voor hun instrumenten, zonder dat de verveling ook maar toeslaat. Het zijn doorwinterde gasten.
En we bleven maar genieten van hun materiaal “Everyone learns to forget” wordt spaarzaam en akoestisch toongezet , bouwt op , wordt breder en explodeert . Of een “Goes like this” die beelden van de Franse film van de jaren 60 oproept. Of “Teaser” die een ‘Chariots of fire’ tune verraadt , enz …
Ook de podiumprésence en show is uitermate positief . Op “When you know” flitst de personen van Mercury en Bellamy ons voor de ogen . Gek ook hoe het publiek zich laat leiden, met plezier meedrijven door handclaps of een heupwieg, en de refreinen en hun ‘oohaahs’ meezingen. 
“To win the world”, de doorbraaksingle naar het grote publiek , was één van de meest directe songs en mondde uit in diep basstunes en een vat vol percussie.  Ze waren nog niet opgebrand, staken nog een tandje bij , wat een overrompelende sterke bis opleverde met het snedige “Du bois died today”, het broeierige “Something you might like” en een verbeten “Burned” .
Ze werden op handen gedragen in Lille , en ze hadden er nog zin in met de love song “I’m happy” bovenop, bijna acapella door hun vier , sober, elegant  begeleid op xylofoon, accordeontunes, en geruggensteund door een handvol meisjes als backing.

Puggy is levendig , uitbundig, energiek , dynamisch, interactief ; een band die een ‘positive vibe’ heeft en ‘leven in de brouwerij’ brengt.
Puggy is op tour in Frankrijk, en in ons eigen landje zijn ze na hun eerste gig van februari er nog een paar keer bij in de AB , goed voor een paar uitverkochte concerten.
Beste club- en festivalorganisatoren, check deze band , Couleur Café ging zelfs al twee keer voor de bijl voor het talentrijke Puggy . Nu is het jullie beurt …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/puggy-06-04-2013/

Organisatie: Vérone Productions (ism Aéronef) Lille