Pet Shop Boys - Nog steeds een hitmachine

Geen voorprogramma, maar twee uur lang de Pet Shop Boys, dat is dus twee uur lang dansen. Bij het binnenkomen van Vorst Nationaal bleek dat iemand toch andere plannen had, want het middenplein stond vol met stoeltjes. Een uitloper van één of andere coronamaatregel? Had iemand vooraf de gemiddelde leeftijd van de concertgangers berekend? Waren de stoeltjes een afspiegeling van de eerder statische show van het Britse duo? Wie zal het zeggen? Feit is dat de Pet Shop Boys nog maar de eerste tonen van “Suburbia” door de luidsprekers lieten knallen of het hele middenplein veerde recht en zette het op een dansen voor het podium, tegelijk met veel gezwaai filmend met de gsm.

Neil Tennant en Chris Lowe komen niet zo heel vaak naar ons land voor een zaalshow. In 2009 stonden ze in de Lotto Arena voor hun album ‘Yes’, maar voorts speelden ze vooral als hitmachine op festivals: Brussels Summer Festival, Lokerse Feesten, Dour, Marktrock, … Het optreden in Vorst Nationaal was één van die vele concerten die door corona een paar keer werden uitgesteld. De tournee loopt onder de noemer ‘Dreamworld : The Greatest Hits’ en die vlag dekt misschien niet helemaal de lading.
Dreamworld is een knipoog naar “Dreamland” en dat was samen met “Monkey Business” de enige track van hun jongste album ‘Hotspot’. Dat album beschreven we op deze site eerder als ‘aardig, maar geen mijlpaal’.  Dat er niet meer tracks van dat album gespeeld werden, leert dat de Boys er waarschijnlijk net zo over denken. Over het ‘Greatest Hits’-gedeelte van de tournee-naam is misschien meer discussie mogelijk. Een eerlijker titel was ‘The Singles 1985-2000’ geweest, want songs als “Heart”, “Can You Forgive Her” of “It’s Alright” kan je bezwaarlijk wereldhits noemen, al zeker in ons land. En zo stonden er nog wel een paar op de setlist in Vorst. Van alle albums die na 2000 verschenen zijn, was er behalve de twee songs uit ‘Hotspot’  enkel “Vocal” uit 2013. Daarover waren ze dan wel eerlijk: na 2000 hebben ze geen hits meer gescoord.
De Pet Shop Boys brachten uiteraard wel al hun grootste hits, van “Suburbia”, “Domino Dancing” en “You Were Always On My Mind” over hun eigen mash-up van U2’s “Where The Streets Have No Name” en “Can’t Take My Eyes Off You” tot “What Have I Done To Deserve This”, “Go West” en “It’s A Sin”. In de bisronde kreeg het Belgische publiek nog puike versies van “West End Girls” en “Being Boring”.
Hoe groter de hit, hoe natuurgetrouwer het duo live bij het origineel blijft. De slotsong (“Being Boring”) twijfelde tussen tongue-in-cheek (het is één van hun saaiere hits) en bevestigend (het was vooral geen saai feestje, daar in Vorst Nationaal).
Voorts waren er de te verwachten ingrediënten: decorstukken (twee straatlantaarnpalen), een uitgekiende lichtshow, een verkleedpartij met maskers en een hele reeks gekke jassen en heel veel Brits flegma. Tennant nam de tijd om het publiek te vertellen hoe “Domino Dancing” ontstaan was (een saaie reis, verveling op de hotelkamer, in een halfdronken bui domino spelen en bij elke winnende zet een vreugdedansje). Hij was in een vrolijke bui, leek oprecht verrast door het enthousiasme van het Belgische publiek en hij was goed bij stem, al zou je het misschien nauwelijks merken mocht dat niet zo zijn. Het publiek reageerde dolenthousiast, danste schaamteloos en zong mee, zelfs op de hogergelegen zittribunes van de betonnen bunker in Vorst.

Voor het publiek was dit een feest van de herkenning. Als elke band met zoveel hits op de teller zo bereidwillig is, het leven van de fans zou toch mooi zijn.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/1977-pet-shop-boys-17-05-2022
Organisatie: Live Nation

Headbanger’s Balls Fest 2022 - Ontdekkingen en Bevestigingen
Headbanger’s Balls Fest 2022
De Leest
Izegem
2022-05-07
Filip Van der Linden

Headbanger’s Balls Fest zette dit jaar de opgebouwde traditie en reputatie verder met opnieuw een geslaagde editie van dit indoor-metalfestival met een reeks uitstekende bands. Vooral Belgische bands op het podium van De Leest in Izegem, wat er misschien mee te maken had dat de eerste boekingen nog tijdens corona gebeurden en men een beetje op veilig wilde spelen. Dat was zeker geen rem op de fun.

Het Nederlandse An Evening With Knives mocht kort na de middag als eerste band het podium op met hun mix van stoner en postmetal en zette in met “Endless Night”. Die track komt van ‘Sense Of Gravity’, het album dat ze uitbrachten in 2020, net voor de wereld voor twee jaar op slot ging. Pas dit jaar kunnen ze dat album eindelijk live brengen. Van ‘Sense Of Gravity’ speelden ze in Izegem voorts nog “On Your Own”, “Levitate” en “Sacrifice”. Afsluiten deden ze met twee tracks van het vorige album ‘Serrated’. Hoewel An Evening With Knives geen onbekende is in het clubcircuit en deze band ook al op Alcatraz stond, was het concert op Headbanger’s Balls voor velen een ontdekking. Het reeds aanwezige publiek reageerde alvast enthousiast.

Sons Of A Wanted Man werd op Headbanger’s Balls aangekondigd met ‘zwart als steenkool, hard als diamant’. Deze blackened postmetalband uit Limburg is misschien niet de bekendste van de underground, maar de samenstellers van Headbanger’s Balls houden wel van een uitdaging. En hun publiek duidelijk ook. Over het album ‘Kenoma’ van deze zonen schreven we al dat het magistraal was in zijn soort, maar misschien niet het meest toegankelijke en dat is ook ongeveer wat opgaat voor hun liveset. De rijen voor het podium stonden al wat dichter bevolkt dan bij An Evening With Knives toen de band aftrapte met “Amor Fati”. Blackened postmetal is misschien niet het soort muziek waar je wilde taferelen moet verwachten, maar tussen de songs kwam er veel enthousiast applaus. Ook al een aangename ontdekking in Izegem.

Vervolgens betrad gitarist Josh Fury het podium van De Leest. Niet – zoals gepland – met King Hiss, maar met Liar, zijn andere band. Headbanger’s Balls had één van de haltes moeten zijn van de afscheidstournee van King Hiss, maar stemproblemen van zanger Jan Caudron beslisten daar anders over. Liar is een legende in de H8000-scene en zorgt steevast voor volk en entertainment. Liar-zanger Hans was eerder die dag aanwezig bij de begrafenis van Olav van hardcoreband Crucified en droeg daarom één van de eerste songs op aan hem, wat bij het publiek onthaald werd op een respectvol applaus. De set werd ingezet met de “Imperial March” die fans van John Williams herkennen van bij Star Wars. In de set lag het zwaartepunt op de oudste albums van Liar: ‘Falls Of Torment’, ‘Invictus’ en ‘Deathrow Earth’. Voor het publiek was Liar het sein om helemaal los te gaan: moshen en de lyrics meebrullen in de microfoon van Hans, die het de security knap lastig maakte. Hij ging met de security in discussie of crowdsurfen nu wel of niet toegelaten was, maar voor er een definitief antwoord kwam, werden de eerste lijven reeds over de handen gedragen. Dat feestje duurde tot na “Shatter” Frank Sinatra uit de luidsprekers knalde met zijn “My Way”.

Carnation en Wiegedood verwacht je eerder op Graspop of Alcatraz, maar het is mooi dat deze bands in Izegem dezelfde kansen krijgen als buitenlandse bands. Carnation leverde in Izegem een mooie prestatie en toonde een overvloed aan professionaliteit op het podium, al leek het soms alsof de band wat op routine speelde. De set in Izegem verzamelde het beste van de jongste albums: ‘Where Death Lies’ en ‘Chapel Of Abhorrence’. Wie Carnation deze zomer nog eens in eigen land live wil zien, moet op 4 juni in Eeklo zijn. Voorts heeft deze band enkel een lange reeks buitenlandse festivals op zijn agenda staan.
Wiegedood is een fenomeen dat je moet gezien of gehoord hebben om er een oordeel over te hebben. Op de albums speelt deze atmosferische blackmetalband vooral met intensiteit. Dat leverde hen een wereldwijde platendeal op en ze rijgen de buitenlandse tournees aan elkaar. Live mist dit trio soms wat van de nuances die je op de albums wel hoort. Hun meest recente album, ‘There’s Always Blood At The End Of The Road’, is dan ook nog eens het meest overweldigende uit hun catalogus, met veel minder rustpunten dan de trilogie “De Doden Hebben Het Goed”. Waren de nieuwsgierigheid en fascinatie aan het begin van de set nog goed voor een volle zaal, dan werd de lokroep van de toog toch almaar sterker eens voorbij halfweg. Niet dat ze iedereen uit de zaal weggejaagd hebben, maar voor velen was dit een taaie brok.

Een ander, toegankelijker fenomeen is Fleddy Melculy. Je kon zelfs twijfelen of deze Belgische band misschien niet de ‘echte’ hoofdact van de dag was. Zeker inzake interactie en enthousiasme bij het publiek haalden de Belgen het vlot van de Polen. De hype rond Fleddy Melculy is dan misschien wat afgezwakt en de singles vinden steeds moeilijker hun weg naar de radio, de vele fans zijn gebleven. Oud en nieuw werk werd op net zo veel enthousiasme onthaald bij het publiek. Klassiekers als “T-Shirt Van Metallica”, “Geen Vlees, Wel Vis” en “Feestje In Uw Huisje” stonden te blinken naast nieuwere tracks als “Fuck Uw Vrienden”, “Geen Tijd Voor Spijt” en “God Is Een Kapper”. De vuisten gingen massaal de lucht in en de moshpit bereikte zijn kookpunt. Wel zat er een vervelende hapering in de set toen de microfoon van Jeroen uitviel en het een eeuwigheid leek te duren voor dat euvel hersteld was. Maar de conclusie is duidelijk: Fleddy Melculy zwaait nog steeds de scepter over de Belgische metal.

De set van de Poolse deathmetalband Decapitated begon ook al met vertraging door microfoonproblemen, maar de fans bleven geduldig wachten, ondanks het late uur. Hun trouw werd door Vogg, het enige overgebleven originele bandlid, beloond met een staalkaart uit de 25 jaar dat de band reeds bestaat. Oude tracks als “Nine Steps” (uit 1998) werden voorafgegaan door klassiekers als “Nihility”, “Spheres Of Madness” en “Mother War”. Van hun later dit jaar te verschijnen album ‘Cancer Culture’ kreeg je in Izegem enkel de titeltrack te horen en dat was misschien wat jammer. Maar niet getreurd, dat album komen ze eind oktober live voorstellen in de Botanique in Brussel. Decapitated speelde retestrak en met veel overgave – vooral bij zanger Rasta met zijn meterslange dreadlocks, maar zorgde bij het publiek misschien niet voor hetzelfde enthousiasme als eerdere headliners in Izegem als Moonspell of Orange Goblin.

Organisatie: Headbanger’s Balls

Het vorige album van Handkerchief, ‘Mutiny Ballads & Fishguarding Songs’, werd bijzonder goed onthaald. Singles als “They Drive By Night“ en “Human Sense” waren regelmatig te horen op de radio. Op het nieuwe album ‘Ghosts Of This Town’ schildert deze band opnieuw een fascinerende, maar toch donkerdere trip door hun bijzondere wereld van steden, havens en romantiek.

De bemanning van het schip dat Handkerchief is, krijgt net iets minder tijd en ruimte om te schitteren dan kapitein Christof Annaert. Die neemt op ‘Ghosts Of This Town’ het stuur stevig in handen en vaart vooral langs zeemansblues en saudade. Openingstrack en vooruitgeschoven single “Never Get Used To This Town” sluit nog het meest aan op de lading van ‘Mutiny Ballads …’, maar de andere songs zijn in vergelijking daarmee kleiner, intiemer, introverter en donkerder. Denk aan de vroegste blues van wijlen Arno, Les Négresses Vertes met een serieuze kater, Tom Waits in de regen.

De boventoon van dit nieuwe album is een mix van verdriet, hartepijn, heimwee en melancholie. In zijn veelheid van dezelfde teneur werkt dat louterend. De enige frivoliteit komt op “Coming Home” opnieuw van de Amerikaanse percussionist Adam Bradley Schreider, die ook al mocht meedoen op een track van ‘Mutiny Ballads …’.

De beste songs zijn “Never Get Used To This Town” en het bijtende “Cure For Love”.

https://www.youtube.com/watch?v=7SEFEWOqIJM

New beat heeft altijd fans gehad en zelfs vandaag worden nog steeds prima tracks gemaakt in ons land. Eén van die gepassioneerden zit achter Belgica Erotica. Op zijn nieuwe EP reikt hij duidelijk de hand naar grote voorbeelden als Fatal Error en Erotic Dissidents. Muzikaal jongleert Belgica Erotica met de ritmes zoals ze dat eind jaren ’80 deden.  De breaks komen later dan we vandaag in dance en elektro gewoon zijn, de beats zijn bij momenten lekker kaal, de lyrics zijn minimaal en ook het (Casio-)synth-geluid kreeg geen update naar het hier en nu.
“Sextoy Of The Undead” blijft wel heel lang teren op hetzelfde ritme en mist de zweverigheid van de new beat van vroeger. Deze track heeft een atypische, broeierige sfeer. “Dance In Your Underwear” heeft een sterke intro, maar heeft daarna moeite om de aandacht vast te houden. De betere tracks van de vier op deze EP zijn voor mij titeltrack “Horny Slut On New Beat” en “Succubus”, dat zich kan meten met de heerlijke single “Boobs!” van eind vorig jaar.
Aan inspiratie blijkbaar geen gebrek en zo levert deze EP opnieuw een knap uitgewerkte reeks tracks van Belgica Erotica!

Horny Slut On New Beat EP
Belgica Erotica
Eigen Beheer

https://belgicaerotica.bandcamp.com/album/horny-slut-on-new-beat

Goudi is Pierre Goudesone van de Belgische newwaveband Flesh and Fell. Zijn nieuwe single “In Us Hoofd” componeerde hij samen met zijn Flesh and Fell-maatje Laurent Stelleman. Verwacht je echter niet aan retro-new wave, maar eerder aan moderne, urban synthpop, met een lekker Oostends dialect in de lyrics en een nog lekkerdere gitaarlick erbij. De backing vocals geven deze single vleugels.
Goudi  brengt binnen enkele maanden het album ‘Oostende’ uit. Als daar nog een paar tracks op staan die hetzelfde niveau halen als deze “In Us Hoofd”, zullen wij heel tevreden zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=cVZkKyQqIIQ

The Good, The Bad And The Zugly, met bandleden die ook bij Kvelertak en Kosmik Boogie Tribe spleen, kwamen hier al eerder aan bod. Op hun vorige album, ‘Algorithm  and Blues’, keerden ze terug naar de brutale punkrock en op hun  nieuwe album ‘Research  And Destroy’ doen ze dat nog eens netjes over.
De band heeft naar eigen zeggen een groot aantal fans en een uitstekende reputatie in thuisland Noorwegen. In de rest van de wereld loopt het allemaal niet zo’n vaart. Er zit deze keer wat meer garagerock in hun punkrock, maar vooral veel humor in de songtitels. “What’s My Rage Again”, “The PKA Took My Money Away”, “Nostradumbass”, …
Dat deden ze al op eerdere albums en die formule houden ze dus aan. Daar is weinig op aan te merken. Satire en punk gaan goed samen. De tracks op ‘Research And Destroy’ komen met een rotvaart voorbij en zijn earcandy voor al wie punkrock een warm hart toedraagt. Knappe intro’s, veel power en agressie, vaak een meezingbaar refrein, … het plaatje klopt helemaal.
Een paar tracks klinken wat vetter of harder dan de rest: “Bridge And Tunnel Guy”, “Diet 1-2-3” en de hit-in-wording “Here Come The Waterworks”.
Wie al fan is van pakweg Turbonegro of The Hellacopters, moet zeker ook deze Noorse punkband eens checken. Dit album is op vinyl beschikbaar.

https://www.youtube.com/watch?v=qjvyuQptAXU

Ranking Roger, de in 2019 overleden zanger/toaster van de Britse skaband the Beat, heeft ooit twee eigen versies gemaakt van songs van The Clash. Die opnames bleven lang op het schap liggen, maar in 2013 werden ze op een bootleg-single geperst. Dit jaar is er dan plots toch de officiële release via Sony. Nu al digitaal en eind mei ook op 7” vinyl.
Een EP dus met twee nummers: “Red Angel Dragnet” en het veel bekendere “Rock The Casbah”, beide van het succesalbum ‘Combat Rock’. “Red Angel Dragnet” gaat over straatgeweld in New York, met in de lyrics verwijzingen naar de film ‘Taxi Driver’ en ‘Jack The Ripper’. Het nummer had al een traag ska/reggae-ritme waarbij de originele vocalen van The Clash niet helemaal lijken te passen.
Dat klinkt in de versie met Ranking Roger een heel stuk vlotter. De Ranking Roger-versie van “Rock The Casbah” klinkt een stuk zonniger en dansbaarder dan het origineel.
Beide tracks laten horen wat een fantastische toaster Ranking Roger wel was. Mooi dat deze opnames alsnog een officiële release krijgen.

https://www.youtube.com/watch?v=69zglj8jYNA

Van Heisa bespraken we hier in 2020 reeds hun full album “Joni”, een subliem epos dat door de viruspandemie misschien niet de aandacht heeft gekregen die het verdiende.

Joni (musiczine.net)

‘Outliar’ is hun nieuwe EP en de belangrijkste vaststelling is misschien wel dat alle invloeden die we eerder hoorden bij Heisa nu minder prominent aanwezig zijn en dat deze Limburgers steeds nadrukkelijker voor een eigen sound gaan.

De vijf tracks op ‘Outliar’ zijn snediger, meer geconcentreerd en nog steeds heel bronstig. De Tool-sound is er nog maar moet vaker dan op ‘Joni’ opboksen tegen een tapijt van distortion en noise. De grillige ritmes waar ze – net als heel wat andere Belgische bands op teren -krijg je hier ook.

“Chant” wordt ingezet als een mantra-samenzang om dan open te barsten met luide gitaren. Deze tracks is een heel subliem spel van intensiteit dat zelfs verslavend werkt. “Burn Your Bridges” heeft als intro een riffje waar elke metalhead blij van wordt. Maar dat is uiteraard niet genoeg voor Heisa en dus bouwen ze daar lekker op voort met pompende drums en bas. De leuke riff wordt de hele track aangehouden en mondt pas in de outro uit in blackmetal.

De vooruitgeschoven single “80’s Song” is veruit de meest catchy of radiovriendelijke track van ‘Outliar’. Op deze track gooit Heisa de postpunk-sound van de jaren ’80 in de mix met hun eigen typische hooks en noise.
“Ally” is dan weer de minst radiovriendelijke track van het lot, maar wel een die volop weet te intrigeren: noiserock met een knipoog naar Slint en de Bleach-periode van Nirvana.
“Keep It”, op het vorige album nog in een versie van een epische zes minuten, komt hier terug in een uitgebeende, smerige adrenalinestoot van nauwelijks twee minuten. Deze Bonehead-versie van “Keep It” is daarmee misschien wel de ambassadeur van de hele EP.

‘Outliar’ is minder bedacht of uitgewerkt dan ‘Joni’, meer vanuit de onderbuik en misschien dichter aansluitend op de livesound van Heisa. Outliar is in fysieke vorm enkel als 10” vinyl te koop. Digitaal moet je zoeken bij Spotify en Apple Music.

https://www.youtube.com/watch?v=0OlAF9z-hlk

Verder nog
Serenity Now -single- (musiczine.net)
HEISA - We worden vaak gezien als een niet essentiële sector. Maar ik denk dat muziek en cultuur een sector is die je gewoon niet kapot kunt krijgen (musiczine.net)

Geishas Of Doom is een Nederlandse lo-fi punkrockband die een nieuw album uitheeft. ‘Sick Music For The Sickest People - Vol. 3’ volgt op ‘Sick Music … - Vol. 1’ en ‘…Vol. 2’. Ze gaan er prat op dat ze op een 4 track recorder opnemen en daar dan nog slechts twee sporen van echt gebruiken. Op zang en gitaar herkennen we Jeroen Ligter en op bas Jan Petit, beiden van Love Supreme, de band die eerder dit jaar het fijne album ‘Tuesday’ uitbracht. In de beste punk-traditie wordt dit nieuwe album enkel op cassette uitgebracht (en digitaal).

Deze geishas brengen primitieve punkrock waar ook nog de geest van de postpunk in rondwaart. Rauw, rammelend en boordevol energie, met toch nog een pak melodie tussen de overstuurde instrumenten door en het is de lo-fi-aanpak die voor de postpunk-toets zorgt.
Geen van de acht songs op het album haalt de grens van de drie minuten.
De Geishas Of Doom mikken op de sound en de spirit van Black Flag, Flipper en de Butthole Surfers. Tot daar komen ze niet, maar onderweg zijn, kan ook leuk zijn. Mijn favorietipperen zitten op het einde van het album: “Takes Too Long” en “Easy God”.

https://geishasofdoom.bandcamp.com/

Coma Hole is een nieuwe Amerikaanse stoner/doomband die op hun gelijknamige debuut-EP al meteen een heel goede indruk geeft.
Coma Hole is een duo met Eryka Fir op zang en bas en Steve Anderson op drums. Met z’n tweetjes zijn ze met net genoeg om een flinke bak herrie te spuien. Eryka heeft een volle, cleane stem waar ze zowat alle kanten mee op gaat en haar bas klinkt loodzwaar en komt met veel fuzz. Steve drumt meestal klassieke patronen, toch voor stoner en doom, en die ritmes worden al eens uitgepuurd tot drone-stukken. Daarnaast zit er af en toe wat grunge in de mix.
Coma Hole heeft geen schrik om te experimenteren en zeker in openingstrack “The Familiar” wordt aan bas en drum nog wat meer toegevoegd. Ze houden zich wel netjes aan de regels van doom en stoner die stellen dat een track niet beperkt moet blijven tot een radiovriendelijke 3 minuten: twee tracks gaan zelfs vlot over de 11 minuten. En die blijven tot de laatste tonen interessant.
Inzake referenties is Coma Hole niet zo makkelijk te vatten. Dit duo zit op het kruispunt van Frayle, Black Mirrors, the Picturebooks en Dool.
Van de amper vier tracks op deze EP is “Sinking” absoluut mijn favoriet. Dit is het soort band dat je wil ontdekken op Desertfest.

https://comahole.bandcamp.com/track/wind-bone