De indierockers van DIRK. hebben een nieuwe single uit. “No” is de opvolger van “Half-Life” en “Idiot Paradise” naar het album ‘Idiot Paradise’. Dat verschijnt in maart en afgaand op de singles wordt dat net zo’n knaller als ‘Cracks In Common Sense’ uit 2020.
Die andere recente singles waren reeds veelbelovend, maar deze “No” krijgt van ons meteen een volmondig Yes. De overtreffende trap van catchy van bij het begin (denk aan Weezer en Nada Surf) en een finale met lekker veel noiserock, zoals in de hoogdagen van de Pixies en Sonic Youth.
Ideaal voor wie in de jaren ’90 fan was van indie/gitaar-bandjes. Doe uzelf eens een cadeau.
https://www.youtube.com/watch?v=gNL07_ch14E
SurfMaster is een instrumentaal surf-rock/orgel-trio uit Los Angeles. In de band spelen gitarist Casey Hooper (Katy Perry, Steve Perry), Ty Bailie op het orgel (Joss Stone, Katy Perry) en drummer Martin Diller (Postmodern Jukebox). Dit is hun tweede single op Poetwannes Records, een Belgisch label dat vinyl-singles uitbrengt in heel beperkte oplages. Op hun eerste single bij dit label brachten ze een eigen nummer en hun versie van het Amerikaanse volkslied (“Amazing Grace”)
“Don't Let Me Down” werd in 1969 als B-kant uitgebracht van “Get Back” van The Beatles. John Lennon schreef het voor Yoko Ono tijdens hun bed-In in het Hilton Amsterdam Hotel en hij zong de eerste versie daar voor de pers. Een beetje Beatles-fan kent het nummer, maar bij het ruime publiek zal de song vandaag niet vaak een belletje doen rinkelen.
In deze versie herken je nog makkelijk het origineel, al hebben ze er een heel eigen twist aan gegeven.
Deze versie doet mij denken aan het meer experimentele album ‘Sound And Colour’ van Alabama Shakes. Het orgel van Bailie vervangt de zanglijn in het refrein en deelt hier zo de hoofdrol met de gitaar van Hooper, die na halfweg de zanglijn overneemt. Die wisselwerking is verfrissend. Liefhebbers van de ‘pure’ surfrock zullen hier misschien wat op hun honger blijven, toch tot aan de finale.
Het B-kantje is een ook al instrumentale versie van “The Long And Winding Road”, van op het laatste Beatles-album ‘Let It Be’. Een McCartney-nummer als tegengewicht voor het Lennon-nummer op de A-kant. Op het origineel voegde producer Phil Spector opnames van een orkest toe, wat voor Mccartney één van de redenen was om uit The Beatles te stappen. Hier krijgt het orgel van Bailie de intro, maar daarna gaat alle aandacht naar de gitaar van Hooper, met een volle surf-twang.
De twee beladen nummers van The Beatles vormen samen een mooi pakketje. Het trio krijgt alle punten voor hun selectie en hun uitvoering. Zowel de liefhebbers van surfrock als verzamelaars van alles van The Beatles zullen hier een vette kluif aan hebben.
https://poetwannesrecords.bandcamp.com/
Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Mauro Bentein (Lagüna), Nils Tijtgat (Protection Patrol Pinkerton, Fortress) en Dennis Mahieu (Rhinos Are People Too). ‘Exactly where I Wanne be’ is pas uit, en we hebben al een zomerse plaat die op de festivals kan zorgen voor een frisse bries.
Het aanstekelijke “Onto Me” geeft de toon aan, een fris, prikkelend nummer, met een springerig, speels karakter alsook een weemoedig, melancholisch kantje. De instrumentatie en de zang vinden elkaar, en gaat van intiem, pakkend naar meer uptempo’s. “Just my Luck” zet die lijn verder.
Cloudy-Oh kan een breed publiek aanspreken. De geest van Team William leeft alvast in de nummers, maar brengt hier meer vuurwerk.
Balanceren tussen uitersten … het springerige “Riding High” staat in contrast met het scherpe gebrachte “Paradise”, soms is er dus een gevoelig kantje, dan weer worden alle registers lekker open gegooid.
Die veelzijdige aanpak is ook te horen op “Style” - heel stijlvol gebracht -, “Baby” en het sprankelende slot “Date me up , scotty”.
Cloudy-Oh maakt de brug tussen toegankelijkheid en alternatieve muziek. 'Exactly where I wanne be' is een zeer speelse plaat, zonder al te kitscherig te klinken.
Live te beleven Cloudy-Oh - Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden (musiczine.net)
Itv Cloudy-Oh - Floris De Decker - Ik wou vooral een plaat maken die niet te hard in je gezicht blaast. Een plaat waar je relax kunt naar luisteren zonder er al te diepzinnig op in te gaan (musiczine.net)
https://www.youtube.com/watch?v=tlRmAwcrbN0
Sige is Sige De Schaepmeester uit Leuven. Hij zat al in een paar bandjes (Astound, …) en bracht eerder de Spotify-single “Maybe Tonight” uit. Nu gooit hij het over een andere boeg met “Waanzinnig”, een lied met een tekst die geschreven werd door zijn vader en waarvan Sige in 2017 al een eerste versie klaar had.
Zijn vader had het nummer in 1981 geschreven als ingangsexamen voor de toneelschool. De jury stond versteld en liet zijn vader meteen toe. De weg naar een leven als muzikant en acteur lag open. Vader De Schaepmeester zat in Go Go-Slip, één van de bands op de allereerste editie van Marktrock in Leuven, en daarna in Kopop, dat de single “Naar Je Toe” uitbracht.
Zoon Sige vond meteen een passende melodie bij de tekst van “Waanzinnig”, maar schaafde daar nog jaren aan om het helemaal goed te krijgen. Het lied gaat over het vergankelijke van aantrekkingskracht en hoe we soms voor onszelf een droombeeld kunnen scheppen van iemand anders. Een universeel thema dat ook vandaag nog werkt. “Waanzinnig” werd geproduced en mee-ingespeeld door Wendel Berckmans (Tragic Eyes).
Het nummer focust sterk op de harmonie tussen de gitaren en de zang en opent een beteje dramatisch met een diepe mellotron-klank. Aan de oppervlakte heeft de single een catchy melodie en een dansbaar ritme. Het meezingbare refrein ruikt nog sterk naar de jaren ’80. Jonge mensen zullen vandaag niet zo snel de term ‘waanzinnig’ kiezen om een knap meisje te beschrijven. Onderhuids heeft deze track toetsen van melancholie, naar vroeger, naar verloren liefdes, naar onbegonnen liefdes, naar onbezonnen liefdesverklaringen, …
Referenties zijn wat moeilijk. Sige’s “Maybe Tonight” was meer een pure gitaar-rocksong. Met “Waanzinnig” denken we eerder aan pakweg Augustijn, Bram Vermeulen, Stan Van Samang, Hans De Booij en Kommil Foo.
“Waanzinnig” is een sterke single. Misschien een beetje te gepolijst om te passen bij de spontane emoties waarover gezongen wordt. Tegelijk toont Sige dat hij meer in huis heeft dan een mooie zangstem en dat hij keuzes durft maken. De lyric van zijn vader was te interessant om te negeren, maar we zijn nu wel benieuwd wat Sige zelf uit zijn pen kan laten vloeien.
https://www.youtube.com/watch?v=6e-2mV3zgdA
Zangeres Natashia Kelly ging een tijdje terug op tournee met JazzLab en was ook de laureaat van JazzLab Impuls voor 2022-'23 met 'Dear Darkening Ground'. Voor dit nieuwe project, dat voorgesteld wordt via een nieuwe tournee en albumrelease bij WERF Records, omringt Kelly zich met toppers uit de Belgische jazz en werkt ze met een bijzonder concept: de plaats van de mens in de natuur.
''De muzikanten zitten verankerd in de jazz, maar laten ook pop en folk binnensijpelen. Ze spelen met zwier en verfijning, op maat van de stem en teksten, die meer dan ooit naar de voorgrond komen, maar tegelijk een perfecte blend vormen met de muziek. 'Dear Darkening Ground' blijft open én toegankelijk, zoekt de hoop op en gaat recht naar het hart.'' staat er in de biografie.
Haar kristalheldere, warme stem intrigeert. Ze laat zich omringen door inspirerende muzikanten, die haar aanvoelen en aanvullen. Een speelse sound in een intiem kader, luister maar naar de weemoedige mooie opener “Dear Darking Ground”, als rode draad doorheen de volledige schijf.
Stilte en zachtmoedigheid vinden elkaar, Natashia Kelly raakt ons. Vanuit de basis van de jazz , gaat ze avontuurlijk te werk en voegt er diverse aspecten aan toe.
Een magisch mooi plaatje dat ons onderdompelt in de poëtisch wereld van Kelly; het is al seen spannend boek of film.
Het totaaalpakket is dus belangrijk, van de instrumentatie , het samenspel, haar indringende vocals en de nummers als één geheel .
Itv Natashia Kelly - Ik schrijf vanuit beelden, het weergeven van de natuur, het emotionele speelt hierin een belangrijke rol (musiczine.net)
https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=4Ms8y85YBPk&feature=emb_logo
Pike heeft zijn Glanzende Guido’s (zijn begeleidingsband) voor een tijdje aan de kant gezet om een aantal solosingles ten voordele van het goede doel te lossen. Kort voor de jaarwisseling kregen we al de song “Despite Your Brand New Dress” te horen. Nu komt hij terug af met een nieuwe: “We Were Lucky”. Naar eigen zeggen een eerbetoon aan zijn moeder die veel te vroeg stierf. Een song die hij schreef tussen het overlijden en de begrafenis, inmiddels 22 jaar geleden.
Het is een ingetogen nummertje met een mooie tekst geworden. Muzikaal is het in sing/songwriting-stijl met een mix tussen akoestische gitaar en synths. Daarbij een sobere, warme bas en drums. De strijkers maken het natuurlijk nog wat emotievoller en aangrijpender. Het solootje vind ik ook heel geslaagd.
Enfin het is een warm en heel geslaagd nummer dat ondanks ze meer dan vijf minuten duurt, niet langdradig of vervelend wordt. Kijk ook eens naar zijn clipje op zijn facebookpagina. Verder ook terug te vinden op onder andere spotify.
Sing/songwriting
We Were Lucky -single-
W. Pike
We Were Lucky - W. Pike (promo trailer digital platforms) - YouTube
Pascal Deweze verwierf bekendheid in de jaren ’90 met indierockbandjes als Nemo (“Bicycle Called Love”) en Metal Molly (“Orange”) en dook later op bij Broken Glass Heroes. Zijn jongste solo-project was het album ‘Cult Of Yes’ dat hier nog een lovende recensie kreeg.
Pascal heeft de muziekmicrobe doorgegeven aan zijn negenjarige zoon Neo. Samen vormen ze de band Kipgeweer, met Neo op gitaar en zang en met Pascal op drums en bas. De allereerste single van Kipgeweer is “Little Monkey” en die doet je muziekhart meteen smelten. Neo heeft een bijzonder hoge aaibaarheidsfactor als hij zingt en in de clip en hij heeft de tekst in het Engels ook nog eens zelf geschreven.
We moeten een beetje voorzichtig zijn om kinderen zomaar publiekelijk voor de leeuwen te gooien, maar dan liever op deze manier met een geinige single en clip dan met een stressfabriek als The Voice Kids waar uiteindelijk 99% van de kinderen te horen krijgt dat ze ‘niet goed genoeg’ zijn.
Deze single zal later in het slechtste geval een leuke herinnering zijn. In het beste geval is het de start van een lange carrière voor Neo.
https://www.youtube.com/watch?v=NT-q7PneE6c
"Did You Cry?" is de eerste single van Marquido. Dat is het project van Dominique De Vos (Buzzkill Baby, Southern Voodoo, Motorcity Angels, …) en Maarten De Meyer (Vive la Fete, 70’s Tush, Stereoseat). Ze leerden elkaar kennen in het Gentse nachtleven en voelden meteen een connectie door hun voorliefde voor pakkende, klassieke popnummers.
Hun single "Did You Cry?" is in de eerste plaats een pianoballad over een relatiebreuk, waarin de hoofdfiguur hoopt dat zijn ex spijt krijgt van de beslissingen die zij of hij heeft genomen. Zeker in het begin van het nummer hoor je een echo van Falco’s “Jeanny” of Joe Jackson’s “Be My Number Two”. Dat zijn grote schoenen om te vullen en dat lukt hier misschien niet helemaal, maar ze komen wel in de buurt.
Als de backings erbij komen krijgt de song een kwalitatieve lift en wordt hij tegelijk een beetje meer doorsnee. Break up songs verpak je in ofwel super-vrolijke ofwel diep-melancholische melodietjes. Hier had het venijn, het gif nog meer uitgesproken mogen zijn, zowel in de lyrics als in de muziek.
“Did You Cry” is wel een mooi begin. Deze twee zitten duidelijk op dezelfde golflengte en hebben genoeg ervaring en métier om hier een langlopend project van te maken.
https://www.youtube.com/watch?v=H6Xx9erHjBA
Uit Nederland is er het kersverse punkduo The Mono Kids met een eerste EP met drie nummers. De nummers werden thuis opgenomen. Vanaf februari doet de band een serie optredens in het kader van 'the my little pony' tour.
De bandleden speelden eerder al jarenlang samen in diverse bands (A Girl Called M, My Sister Susan, Emotional Elvis, Bambi Chocolate FC …).
De nummers op deze EP klinken lo-fi garage (lower than fi, zeggen ze zelf) en hebben in de gitaarsound een beetje een rockabilly-twang. Van de drie nummers is “Shooting Star” mijn favoriet. Vanwege de degelijke songstructuur en omdat hier toch wat arbeids- en levensvreugde in zit.
“Die Motherfucker Die” is een catchy rockabilly-dronkemans-rollercoaster met voorts weinig ambitie. “Polaroid Camera” is vooral smerige punknoise, maar ook een beetje een ongeleid projectiel dat alle kanten opstuitert.
https://themonokids.bandcamp.com/releases
Dhalya is een vijfkoppige powermetalband uit Aarschot die een demo/EP opnamen met drie nummers. Een aantal bandleden hebben al wat ervaring (Alluminator, Adryft, …).
Als we de opnamekwaliteit en het gebrek aan een degelijke productie en mix op deze demo even buiten beschouwing laten, klinkt dit veelbelovend.
“Waiting” opent snedig en klinkt fris, al lijkt het alsof de lyrics nog niet helemaal op punt staan. De songstructuur is degelijk, het ritme is pittig en de solo’s zijn sterk. Met wat meer tijd om alles tot in de puntjes uit te werken en de hulp van een goede studiorat heeft dit potentieel.
“The Curse Of Horst” heeft ook al een pittig, galopperend ritme, maar de dynamiek en ook de mix maken het soms moeilijk om hier een degelijk oordeel over te vellen.
“Knights Of The Round Table” is meer mid-tempo en heeft een leuke intro en outro. Op deze track horen we eens beter tot wat zangeres Sofie allemaal in staat is.
Bij Dhalya is het nog wat zoeken naar het evenwicht tussen de ervaren en minder ervaren bandleden. En er moet nog wat gesleuteld worden aan meezingbare refreinen. Een gemeenschappelijk concept dat verschillende nummers verbindt is dan de volgende stap.
Dhalya kan een verrijking en aanvulling zijn voor de reeks female fronted metalbands in ons land. Als ze de tijd nemen om te groeien en niet te snel tevreden zijn. Rome is niet op één dag gebouwd.
https://vi.be/platform/dhalya
Nachtmaer is het blackmetal-studioproject van Snoodaert, die je kan kennen van de metalbands Kludde en Welcome to Holyland. Het eerste album heet ‘Van De Mare Bereen’.
Nachtmaer werd leven ingeblazen om verhalen te vertellen over het mythologische wezen ‘de mare’, met uitstapjes naar dromen, slaapverlamming en de succubus en incubus. Het onderwerp komt wel vaker aan bod in metalsongs, maar er een volledig bandproject aan wijden komt niet zo vaak voor.
Er komen vier (gast)vocalisten langs die elk hun eigen verhaal vertellen, zowel in het Nederlands als in het Engels. Snoodaert schreef wel mee aan de meeste verhalen. Het blijft allemaal een beetje in de familie, met de huidige zanger van Kludde en de vorige als gasten. De twee andere zangers komen van Soul Dissolution en Ars Veneficium. Basstaerd, ook al van bij Kludde, speelt bas.
Muzikaal is dit atmosferische blackmetal, maar wordt er minder gespeeld met de intensiteit dan bij pakweg Wiegedood. Eén track, “I Am The Nightmare”, gaat iets meer in de richting van de klassieke blackmetal. Wat opvalt is dat de drums maar een bijrolletje kregen, achterin het geluid en vaak met heel voorspelbare ritmes. De baslijnen zitten ook al goed verstopt. De focus ligt vooral op de vocalen en op de ijle, ijzige riffs. Je kan best het tekstvel erbij hebben om vol van dit album te kunnen genieten, want de verhalen zijn vaak lang.
Muzikaal blijf ik wat op mijn honger zitten. De nummers hebben allevier grofweg dezelfde hoge intensiteit en die houden ze dan bijna de hele speelduur aan. Dat kan je hebben of dat werkt vermoeiend.
Dat de zangers veel tijd en ruimte krijgen om hun verhaal te vertellen, wil ook zeggen dat Nachtmaer uitkomt bij tracks met een stevige speelduur, van wel 10 en 13 minuten. Dat is niet zo uitzonderlijk in de blackmetal, maar inzake song- en spanningsopbouw zat hier meer in.
Mijn persoonlijke favoriet op ‘Van De Mare Bereen’ is “De Drievoudschart”, die mij zowel muzikaal als in de lyrics het meeste kan verrassen.
https://nachtmaer.bandcamp.com/releases
We citeren: 'Duplex is de ontmoeting tussen twee gerenommeerde muzikanten uit de Belgische scene - Didier Laloy en Damien Chierici. Degenen die bekend zijn met hun respectieve werken zullen misschien verrast zijn door hun samenwerking, want het is ook de ontmoeting van twee generaties en twee muzikale universums die niet noodzakelijkerwijs voorbestemd waren om elkaar ooit te kruisen. Olivier Cox op drums en Quentin Nguyen op keyboards completeren de bezetting van de band. Het resultaat van deze creatieve ontmoeting is Maelstrom - een surrealistisch muzikaal reisverhaal met een Belgisch tintje, geïnspireerd door zowel echte als denkbeeldige reizen. Een eclectische en etherische ervaring, Maelstrom is een muzikale reis die je naar de uiteinden van de aarde brengt.'
Een prachtige reis trouwens, die muzikaal intiem, ingenomen als gedreven, extravert kan klinken , met duidelijke improvisaties. Een veelzijdig karakter horen we op “Magic House”, o.m. met een intro “Cast Off”. Eens in die muzikale wereld van Duplex horen we talrijke uitstapjes en onverwachtse, verrassende wendingen. Adembenemend!
Het klinkt uitgekiend als complex, zonder te vervallen in een chaotische brij. Het siert hen, luister maar naar “Valse de Quessant” of “Cabestan co”.
Duplex maakt met 'Maelstrom' een brug van jazz en folklore, orkestratie en improvisatie.
Een muzikale taal, reis, die, zonder woorden, wonderschoon klinkt doo z’n diversiteit. De grenzen tasten ze af, zeker die van viool en accordeon. Een unieke, overtuigende combinatie.
https://www.youtube.com/watch?v=OL9lTGJPCms
Pianist/componist Fred Hersch en vocalist/bassist/songwriter esperanza spalding (allemaal kleine letters) kunnen beiden gerekend worden tot de meest geprezen en inventieve artiesten in de moderne jazz. De Village Vanguard is de meest gerespecteerde zaal van de muziek, waar talloze legendarische musici en geliefden live-opnamen hebben gemaakt. Het duo en de club zijn één voor een magisch optreden op ‘Alive at the Village Vanguard’, een zeldzame kans voor luisteraars om te genieten van de unieke en opwindende samenwerking tussen twee top jazz artiesten.
Met de plaat 'ALIVE at the Village Vanguard' brengt het duo een schijf uit die de luisteraar het gevoel geeft op die concerten daadwerkelijk aanwezig te zijn,
Monk is zoals altijd bij Hersch nadrukkelijk aanwezig, zoals ook in zijn eigen compositie Dream of Monk. En dat blijkt ook uit zijn uitzonderlijke piano spel op deze plaat, de man ademt Monk uit, hij vindt de muziek van Monk opnieuw uit.
De aanvulling van de sprankelende, soulvolle stem van spalding zorgt echter voor een unieke wisselwerking, die jazz met funk en soul verbindt. Het duo vult elkaar aan, dat het haast niet te geloven is dat het hier om een live plaat gaat. Enkel het applaus van het publiek en de interactie van spalding bewijzen het.
Het duo etaleert een filmisch meesterwerk, waar ze hun talent als vocalist en pianist improviseren. Een erg mooi klankentapijt, lekker groovy jazz en die bijzondere stem van spalding zorgen voor een unieke sfeer die je hier bij de live uitvoering en in de huiskamer kunt voelen. Elke song op deze knappe schijf heft zijn waarde! Het totaalplaatje is dus belangrijk.
Als je weet dat Hersch fysiek (hij kreeg de volgende dag een nieuwe heup) en spalding mentaal door een erg moeilijke periode gingen op de dag van de opnames van dit optreden, dan voelt deze plaat toch memorabel aan.
Het duo zorgt voor een sprankelende, magische, mooie avond, die ze, ondanks die pijn, delen met het publiek. Sterk
https://www.youtube.com/watch?v=diqzvy2o9aQ
Metroland kan, wat mij betreft, gerekend worden bij bands zoals Kraftwerk, Telex, 808 state etc… Ze lossen mondjesmaat songs in afwachting van hun nieuwe album genaamd ‘0’. Het is een aftelling tot dat album geworden… We hadden al ‘4’ en ‘3’ en nu zijn we gearriveerd aan ‘2’. Deze EP bevat de song “Davos” samen met 3 mixes. Daarnaast is er ook een alternatieve EP-versie van ‘2’, met name ‘2.1’.
“Davos” werd door elk lid onder handen genomen. De enige mix, door een externe, komt van Loxs. Dat is de zoon van Passenger S. Zoals steeds hebben ze het geheel conceptueel benaderd en knap uitgewerkt. “Davos” bevat nogal wat beats naast de gekende sequencers. Het geheel klinkt dus heel ritmisch en directer dan wat we meestal gewoon zijn van ze.
Op “Davos Forum S Edit” krijgt het melodieuze meer de nadruk t.o.v. de beats waardoor je terug een andere dimensie krijgt van het nummer. De Loxs remix is duidelijk een mix voor de club aka dansvloer. De “Forum A Edit” klinkt ook ferm en is uiteindelijk ook heel ritmisch.
“Davos” klinkt goed, schatplichtig aan de Düsseldorfse stijl maar zeker een nummer dat het beste doet verhopen voor het album.
Electro
Davos - 2 digital EP
Metroland
Nederlands 
Français 
