BOZAR ELECTRONIC ARTS FESTIVAL - latest infos
Het multidisciplinaire BOZAR Electronic Arts Festival (14 tot 30.09) palmt voor de zesde keer het hele Paleis voor Schone Kunsten in. Het meerdaagse festival geeft een zo breed mogelijke kijk op alle elektronische kunsten, op de cutting edge tussen kunst en technologie.

14 tot 30.09.2017

Met Jóhan Jóhannsson, componist van de soundtracks voor o.a. Arrival en de nieuwe Blade Runner, heeft het festival een minimalistische Oscar nominee als muzikale headliner. Tijdens het lange en bijzonder eclectische muziekweekend (26 tot 30.09) komt ook de veelzijdige Australiër Ben Frost z’n nieuwe plaat voorstellen, en de Amerikaanse componist William Basinski ziet de Belgische première van z’n emotionele eerbetoon aan David Bowie. Producer en shoegazer Pantha du Prince brengt een exclusieve show, en de Japanse avant-garde queen Phew komt na 20 jaar met een nieuw album. Onder de verschillende performances is er Space Time Helix, waarvoor kunstenares Michela Pelusio zelf een opto-akoestisch instrument creëerde.

De laureaten van de internationale wedstrijd voor innovatie, STARTS Prize 2017, onthullen hun winnende installaties, en zes vrouwelijke Belgische kunstenaars gaan aan de slag met technologie en wetenschap in de expo Tendencies. Estland, digitaal pionier in Europa, neemt het Europees Voorzitterschap over en toont, naast state of the art cybertheater met Demultiplexia (op 14.09), een selectie verbluffende digitale videokunst in The Archeology of the Screen. Estonian Example, de tentoonstelling die ook BOZAR Lab zal inhuldigen, de gloednieuwe ruimte voor mediakunst bij BOZAR.

PROGRAMMA BOZAR Electronic Arts Festival 14 - 30.09
MUSIC
Jóhann Jóhannsson (Is)
Ben Frost (Aus)
William Basinski (Us) “A Shadow in Time”.
Pantha du Prince (D) – AV show
The Bug vs Earth (Uk/Us)
Phew (Jap)
Black Rain (Us)
Ictus plays Fausto Romitelli’s “Index of Metals”
Sote with Tarik Barri
Holly Herndon (Us)

EXPO
The Archeology of the Screen. Estonian Example
Tendencies – Young Belgian Art in the Digital Age#2
STARTS PRIZE 2017
FEAT - Future Emerging Art and Technology
FaaS - Simon Denny

PERFORMANCE
Michela Pelusio “Space Time Helix”
NeuroTheatre Collective “Demultiplexia”

SYMPOSIUM
'Kunst, wetenschap en technologiesamenwerkingen in Europa'

PRAKTISCHE INFORMATIE
Data: 14 - 30.09.2017
Locatie: Paleis voor Schone Kunsten, Ravensteinstraat 23, 1000
Brussel
Prijs:
16/09: 10€
26/09: 15€
28/09: 18€
29/09: 25€
30/09: 25€
WEEKEND PASS (29/09 & 30/09): 45€
FESTIVAL PASS (16/09, 26/09, 28/09, 29/09 & 30/09): 70€
Tentoonstellingen & performances  (14.09 – 30.09): gratis toegang
Openingsuren tentoonstellingen: 10:00.> 18:00, op donderdag en op
concertavonden tot 21:00

Andere events Bozar Wereldmuziek + Jazz 2017 - 2018 - zie info site

Info: +32 2 507 82 00 - www.bozar.be/electronic  -
www.facebook.com/electronic

Pukkelpop 2017 – vrijdag 18 augustus 2017 – impressies dag 2

Een breed publiek kon zijn hart ophalen op de intieme sound van London Grammar en de hitgevoelige muziek van Bastille . We werden de ruimte ingestuurd op Flaming Lips en kwamen ‘back to earth’ voor ons verslag …  Volgend parcours legden we op de tweede Pukkelpopdag …

Op de Mainstage werden we meteen wakker geschud met het opkomend van talent van Brutus . ‘Beloftevol’, ‘talentrijk’ is het trio zeker, balancerend tussen postrock , postmetal , hard - zacht , fel - intiem … Zangeres Stefanie zingt , schreeuwt de zaken van zich af , ondanks haar vermoeide, hese stem; het gaf nog meer zompig- doorleefdheid aan hun rock’n’roll. Lekker scheurend gekletter. Regenbuien trotseerden we voor het Britse Oh Wonder - kind . Hun gevoelige electropop is fris , aanstekelijk en straalt optimisme, happy feelings  uit . Ze hebben een nieuwe plaat en de enthousiasmerende drie op elektronica, gitaar , drums gingen door de set met “high on humans”, “lose it” en de prachtsingles “ultralife” en “drive”.
Heel wat jong volk was op post voor Halsey, een van de nieuwe indiepopsterretjes in de voetsporen van Tove Lo en Lorde . Beweeglijke dancepop , met r&b , elektro motiefjes . Haar band stond op een verhoogde stage en vooraan deed zij de meisjesharten sneller slaan . Al veel gehoord . Leuk was het wel.
London Grammar - Het Britse trio heeft hard gewerkt aan de nieuwe cd . Er wordt heel wat vereist van de hemelse stem van Hannah Reid , rode draad binnen de spaarzame , licht groovende sound van de band. In korte tijd groot geworden en dat willen ze behouden . Alles is mooi opgebouwd , miniskuul uitgewerkt . Op de mainstage raakte ze diep , erg diep . “wasting my young years”, “big picture” bewezen dit al gauw . Plankenvrees blijft een gegeven , maar moedig staan ze op zo’n grote stage voor een even groot publiek, ook al moet eens een nummer opnieuw aangevat worden. Krop in de keel kregen we op het  a cappella  gezongen “rooting for you” , met minimale begeleiding . De Kavinsky cover ‘nightcall’ triggerde de dansspieren door de beats. Sober, elegant en met een breder motief klonk het materiaal , met “strong” , “oh woman , oh man” als apotheose . Je voelt het wel aan, London Grammar ligt me nauw aan het hart en heeft me volledig ingepalmd.
Tot slot de hitgevoeligheid van Bastille - Pukkelpop is te strikken hiervoor - die ook op korte tijd een grootse band is geworden . Net als in het Sportpaleis hebben ze eigen ‘world news’ zender op de stage . Handjes in de lucht en heen en weer zwaaien op die poptunes  van “laura palmer”, “things we lost in the fire” , “pompeii” en de cover “rhythm of the night” als eindpunt . Parov stelar kon tot slot het WE gevoel definitief inzetten.

Op de andere stages staan we stil bij een rits ontdekkingen
* Marquee
Walking on cars kon aankloppen bij Bastille en Snow Patrol  . Het kwintet tekent voor dezelfde melodieuze zeemzoete hitgevoeligheid . Russ kreeg er veel extra volk bij in de tent door de fikse regenbui. Hiphop met soul, r&b  en een zangrap op z’n Eminems , maar zalvender, aangenamer en minder agressief , verbeten. De nieuwe plaat van The Shins lijkt aan ons voorbij gegaan . Geen ‘simple songs’ , hun materiaal is goed opgebouwd , uitgewerkt, klinkt sfeervol en stevig. Een uitgebreid collectief is het, waarbij de zang van ‘man met de pet’ James Mercer , de psychedelische keys en viool , de sound verfijnder, kleurrijker maken. Een link met de huidige sound van Band of Horses is aanwezig.
Hoofdvogel in de Marquee waren Flaming lips. Muzikale herkenbaarheid zit ‘em in al de platen van 15 jaar terug , maar Wayne Coyne en C° experimenteren graag met de psychedelica . “Race for the prize”, “yoshimi battles …” en “do you realize” zorgden voor samenhorigheid in een weirde wereld van ballonnen, confetti, rookkanonnen en andere ‘floating into space’ toestanden . Coyne, vandaag niet goed bij stem, is een performer. ‘Dark side of the moon’ van Pink Floyd en ‘space oddity’ van David Bowie zaten in de psychedelische mallemolen.  Flaming lips is een B&B, een belevenis en beleven . Fuck Yeah Pukkelpop!
Elbow  houdt net als London Grammar van subtiliteit en finesse , maar geeft er live een extraverte draai aan . ‘Beautiful’ was het kernwoord,  het contact, de connectie van Guy Garvey, de spil van de band, met het publiek. Ook hij weet hen te charmeren , met handjeszwaaien , handclaps en ‘oohoohs’ meezingers . Een amicale set vol emoties dus, van “magnificent she says”, “bones of you”, “one day like this” en “grounds for divorce”, waarbij de gitaarpop een sterke orkestrale inslag kreeg door de strijkers .
Nicolas Jaar , ook al gekend van z’n werk van Darkside, stelde hier zijn werk voor van donkere zweverige, slepende ambient/electro/techno. Af en toe zingt hij en gooit hij er een saxtune tegenaan op z’n Jimi Tenors . Gaandeweg in de set prikkelde hij de dansspieren , en kwam zelfs worldtrance bovendrijven . Mooi huiverend , groovy en creatief.

* In de club horden we de rammelpop in een speelse onbezonnenheid van Parquet Courts . Pavement werd opgehoest . Ze speelden scherp, snedig als zacht, ingetogen . De zangpartijen werden afgewisseld , maar klinken steevast onvast . Mooi hoe alles elkaar vindt .
Wie dacht overspoeld te worden door emoties bij Perfume Genius , was eraan voor de moeite . Vroeger legde Mike Hadreas z’n ziel bloot in barok ballads, nu is hij volledig opengebloeid als performer.  Hij was met band te zien en klinkt steviger, noisier , experimentleer , ontspoord dan ooit. Zijn breekbare stem maakt plaats voor overstuurde vocodervocals . Hier sijpelde de donkerte van Suicide door . STUFF. besloot in de Club . Zij gooien muziekstijlen door elkaar , pop, jazz, funk, psychedelica , elektronica enz worden op een hoopje gespeeld en zijn geïnjecteerd van frisse, aanstekelijke  ritmes . Ze geven er spannende, verrassende , onverwachtse wendingen aan . Een avantgardistische blik, die ergens Ozric tentacles deed opborrelen . Sterk.

* Tot slot stonden we nog stil bij de huiverende klankexperimenten en soundscapes van Forest swords, die door de gitaar en projecties extra dimensie  kregen . Verder de aangename, onschuldige electropop van Tove Lo . De blonde vamp deed de regen even vergeten door haar sensuele danspasjes en ‘tetten bloot’ . Newmoon in de Lift is één van de revelaties binnen het shoegwave/gaze genre . Jawel dit is Belgisch … Ze laten de gitaren ten gepaste gieren . Erg sterk wat ze speelden ; Ride, Slowdive, Swervedriver, Loop , Minor Victories en Jesus & mary chain plaatsten ze even opzij . Dit optreden zinderde na. Fier mogen we zijn, dit was verdomd sterk ..

Heel wat leuks zagen en ontdekten we op deze tweede festivaldag …

Pics en uitgebreide reviews volgen

Org: Pukkelpop

Pukkelpop 2017 – donderdag 17 augustus 2017 – impressies dag 1

Pukkelpop mag het eindoffensief van de vakantie inluiden. We beleefden een aangename, sterke muzikale dag …  Een intens parcours legden we op deze eerste dag, vooral tussen Club, Marquee en Mainstage , dat onze muzikale voorkeur geniet.

Pukkelpop refresht . Sinds vorig jaar wordt het festival definitief op gang getrokken op woensdagavond; de indeling en inkleding van het terrein wordt ieder jaar geëvalueerd en wordt dus wat herschikt . De formule met allerhande kraampjes, standjes en randanimatie maakt het festival kleurrijker . Sfeer, beleving , comfort zijn belangrijk en zorgen voor een onvergetelijke gebeurtenis voor elk festivalliefhebber . Mooi .

Ons parcours
Op de mainstage kwamen we in de festivalmood door Enter Shikari die allerlei stijlen hard, heftig , door de malllemolen haalt .  Cypress Hill behoudt z’n oldskool hip, een “i wanna get high” -gevoel . De beste nummers liggen nog steeds in die vervlogen 90s . Een mix van o.m. “dr greenthumb”, “hits from the bong , “tequila sunrise”, “insane in the brain”, “ain’t goin’ like that” en “rock superstar”. Ze zorgden voor de nodige ambiance . Een gek vieruurtje. Ryan Adams mag dan de ingetogen sing/songwriter in zijn kamertje zijn, live komt hij met een full band classic rock spelen;  roots/rockamericana, die intens doorleefd is en gretig gebracht wordt . Een nieuwe plaat is uit, ‘prisoner’ , “do you still love me” en “New York , New York” brachten ons in de juiste stemming. Op het eind ervaarden we muzikaal een ‘1969-Stooges’ tafereel , hij gooide –zorgzaam- z’n gitaar op de drums . Afgewerkte Amerikaanse show dus.
R&B sterretje Solange liet het last instant afweten op Dour,  het jonge zusje van Beyoncé was vanavond op en top , ze heeft een warme stem en bracht een perfecte pop/soul/r&b show, met full band en backing vocalistes . Het débacle van Rihanna, vorig jaar werd definitief doorgespoeld .Een rode gloed van de pakjes scheen op het podium. Editors zijn op onze festivals een vaste waarde en dit jaar waren ze opnieuw op Pukkel. Goed opgewarmd na de set van Interpol , ging Smith en C° fel te keer , speelden een ‘greatest hits’ show , met vuurwerk en rookkanonnen … “no sound but the wind “ … The xx heeft diezelfde donkere romantiek en durft hun minimalisme om te buigen met meer ‘Jamie xx’ geluiden . De knopjesfreak van The xx speelt een belangrijke rol . Romy Madley-Croft werd na middernacht jarig, wat liefdevol werd onthaald door haar vriend Oliver Sim . Ze speelden een verjaardagsfeestje met klasse , een gedurfde set met hun kenmerkende stijl , minimalistisch als breed en het gekende singlewerk .

Ook de andere stages boeiden ons en lokten veel volk …
Eden is een jonge Ierse multi-instrumentalist die met elektronica , gitaar , loops en zangtapes heel wat aanpakt en op die manier sober, innemend  of als een full band klinkt . Ergen tussen Sohn, Perfume Genius en Bastille .
Girls In Hawaii komen binnenkort met een nieuwe plaat . Ze zijn met zes op de stage en hebben twee talentrijke zangers . Hun ingetogen dromerige indiepop kreeg een snedig rockkantje toegemeten. De vroegere singles als “misses” zaten mooi verweven in de set en in het nieuwe materiaal klopt de elektronica (nog meer) aan . Het klinkt veelbelovend .
Heerlijk genietbaar zijn de Intergalactic Lovers nog steeds . Ook van hen komt nieuw werk; “behind the lines” klinkt erg overtuigend en staat gerust naast “shewolf” en “delay” . De band is erg goed op elkaar ingespeeld . Als zwarte silhouetten te zien, heeft men een frontvrouw met klasse , Lara Chedraoui, in zwartrode gewaad . Ze bewoog en kronkelde sierlijk op het podium . Meesterlijke set!
Wie PJ Harvey vorig jaar zag op Werchter in het KC , zag hier eenzelfde dame en C° schitteren. Een handvol oud bekende nummers “50 th queenie”, “down by the water” en “to bring you my love” bewaarde ze op het eind . Qua indringende , heldere of verbeten , schreeuwende vocals op die nummers heeft Polly nog niks ingeboet .  Ze had een aparte tenue aan en de haartooi was speciaal . Het theatrale ‘let England shake’ en ‘the hope six demolition’ stonden centraal . Een tienkoppig combo met usual supsects John Parish en Mick Harvey vergezelden haar. De muziek leunt aan bij de traditionele Britfolk/rock met trommels, percussie en blazers . Een niet voor de hand liggend concert wist iedereen te raken en onderstreept de veelzijdigheid van deze artieste. Wat enorm werd gerespecteerd en sterk werd onthaald.
Interpol blikte terug naar hun debuut van 15 jaar ‘turn on the bright lights’ . Een volle Marquee ging voor deze waverock, een rode gloed scheen over het podium, net als de plaat toen, en … wat klinkt die plaat en de muziek verdomd goed als ze van onder stof wordt gehaald met spannende gitaarlicks, diepe basses, grauwe zang en de bezwerende, opbouwende percussieve ritmes. “Evil” was er om in de sfeer te geraken en “untitled” , “NYC” en de “obstacles” hielden ons in de Interpol greep. Editors konden op dreef komen …
Tot slot Moderat in de Marquee . Moderat zal er binnenkort mee ophouden , dus een must see …  de prachtige visuals ondersteunden hun donkere elektronica/krautrock , die minimalistisch, breed , dansbaar klonk , met dreunende , rollende , denderende beats . Archive heeft wel een link door de zang en instrumenten .

Nog veel moois , jawel in de Club stonden we stil bij het beloftevolle Sigrid , een jonge talentvolle dame , die met haar aanstekelijke indie elektropop naar Ellie Goulding dingt .
Strand of Oaks is een van de livebands van dit moment . Op plaat beheerst, trekt de band rond Timoty Showalter op het podium alle registers open . De songs worden lekker uitgesponnen en je wordt meegezogen in die intens broeierige indierock , gekruid van psychedelica en rootsamericana. Een heerlijke , genietbare gitaartrip .
Tot slot Ty segall , die met z’n band alle duivels ontbond . Een rammelende noise set , het gaspedaal stevig ingedrukt. Grunge, punk en rock sierden . Melvins , Nirvana , Zappa flitsten door het hoofd en de 70s toetsen waaiden over de nummers heen. In snelvaart gebracht. Geschift!

Onze rit beëindigen we met tussenstops van Mykki Blanco, de lang wapperende , geblondeerde haren, transgender of niet , hij rapt , zingt , spuugt en spelt de ‘american boys’ de les. We maakten eerder al kennis met hem op Sonic city in Kortrijk. Hij is bij en in het publiek . Contact is belangrijk. Op het podium springt, hotst hij heen en weer en is op de booths van z’n elektrotechneut te zien en maakt sensuele bewegingen . Z’n elektronicatechneut zorgt voor de donkere, slepende beats en soundscapes . Stormzy is een van de opkomende talenten uit de Uk . Zijn grime/streetraps bevatten vonken en vuur , een ‘moshpit’ en ‘energy crew’, de ‘fxx’s’ vlogen om ons heen . De dancehall ging uit z’n dak , opgezweept door de raps en door de hobbelige , dansbare , neurotische ritmes . “Bit for your booths” waren een van de hoogtepunten . “Shape of you” , z’n samenwerking met Ed Sheeran hoorden we middenin de set . Kortom, Stormzy onderstreepte z’n talent …

Pics + Uitgebreide reviews volgen

Org: Pukkelpop

Festival Dranouter 2017 – zaterdag 5 augustus 2017
Festival Dranouter 2017
Festivalterrein
Dranouter
2017-08-05
Mireille Tansens en Johan Meurisse

Op de tweede festivaldag kwam de muziek uit alle windstreken , wat een  gevarieerd aanbod opleverde . De main stage kleurde onze ‘tricort’ met Raymond , Warhaus en Bazart , de meest hotte Vlaamse band van het moment .

Op de mainstage was er al vroeg in de namiddag het gelegenheidsensembe Opposite Loft Singers van Belgische artiesten die Dylan nummers in de picture plaatsten . Goed om in de juiste stemming te komen voor het latere Belgengeweld die het podium kwamen inpalmen .

Maar tussen in had je Eliza Carthy en haar Wayward Band . Zij heeft de folktraditie in de aderen , ging authentiek te werk en toonde wat ‘Folk’ Dranouter ooit was . In een aparte witte tenue Victoriaanse stijl, speelde ze met haar uitgebreid combo in het eerste deel een frisse, bruisende set met heel moves met haar viool. Het tweede deel was ingenomen, sfeervoller . Ze gaf een vocale voordracht om een Verenigd Europa. Haar virtuoze, beheerste vioolspel ging in dialoog met de strijkers ,  elektrische gitaren , accordeon en de andere violen .

De oudste , Raymond Van Het Groenewoud , gaf de aftrap op de mainstage . Altijd goed voor een portie goede Vlaamse rock, wat het ook was … alleen Raymond vergat misschien dat hij hier op een festival stond en  bracht eerder een set die in de theaterzalen het best tot z’n recht kwam . We kregen een rits nieuwe songs , heel wat sfeervolle , pakkende nummers – waar hij wel steeds goed in is -, en een paar old classics . De droge humor en moraalfilosofie hoort erbij . “Vallen en opstaan” was één van de nummers , aangevuld met een wiegeliedje, en zo ervaarden we het hier een uurtje . “Maria” ,”Zij houdt van vrijen” , “2 meisjes”  en het 40 jaar oude “Meisjes” , met veertig meiden , dames op het podium ontstaken de lont en brachten meer levendigheid. Raymond moet de duimen leggen voor het jonge talent ...
 
Warhaus was de eerste … Warhaus is één van de Balthazaradepten . Maarten Devoldere heeft z’n vriendin Sylvia Kreusch van het vroegere A soldier’s heart erbij geroepen . Met vier zijn ze . De ganse zomer is volgeboekt , dus mis hen niet , want ze zijn één van de best scorende live bands van dit moment . De nummers op plaat zijn eerder duister , donker van aard , maar komen live tot volledige ontplooiing : De zwoele , sensueel smachtende, dampende,  prikkelende sound  vol bochtenwerk , die door de erotiserende danspasjes van Kreusch veel aan de verbeelding overliet, bouwt op , wordt hectisch , klinkt avontuurlijk en ontploft , ontspoort .
Een soort film noir die het licht schuwt door de gitaarticks , het -getokkel, de indringende , huiverende elektronica, de verdwaalde sax, de hakkende ritmes op z’n Lucky Luke’s en de zangpartijen .
De nummers plakten aan de ribben . Deze band groeit per live optreden . De broeierige intensiteit van hun  materiaal krijgt meer ruimte , vrijheid (meer beats , percussie, noise) en houden van een experimenterende touch . Tussen “The good lie” , “I’m not him” klonk solo een sober , innemende grauw gespeelde “Memory” . Ook de nieuwe track “Mad world” (?) doet vermoeden dat Warhaus niet zomaar een tussendoortje is .  Sterk, heel sterk!

De hotste band Bazart sloot de mainstage af. De jongsten onder ons moesten tot middernacht wachten om hun idolen te zien . Ze hebben nog maar één plaat uit , maar ondertussen staan ze al in het Sportpaleis . Ons volkje smelt voor hun radiovriendelijke pop die dromerige, aanstekelijke indie , r& b en hiphopmotiefjes bevat . Op Dour moesten ze nog wat opboksen tegen onze Franstalige vrienden , hier gingen meteen de harten sneller slaan als Mathieu en C° het podium betraden . Jong en oud van 7 tot 77, iedereen houdt van deze Bazart .
Mathieu is een volksmenner, hij bespeelt z’n publiek, hitst hen op en dat zorgt net voor dat ietsje meer . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en worden dan ook luidkeels meegezongen .
Een handjesgordijn werd opgehangen en snippers vlogen in het rond op popnummers “Chaos”, “Nacht” , “Koortsdroom”, “Echo” “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” . Bazart blijft maar aan fans winnen … Een zegetocht op Dranouter .

Op de andere stages stonden we stil bij de volgende acts
Het vieruurtje met de De Nijghse Vrouwen rond Astrid Nijgh in een volgepakte Voute . Een eerbetoon werd gespeeld aan songschrijver Lennaert Nijgh, door zijn ex (herinner u “Ik doe wat ik doe” uit ‘73 ). De drie zangeressen met Astrid en band herwerkten muzikaal de nummers in sobere, ingetogen en twinkelende melodieën . Centraal stond het gekende werk van Boudewijn De Groot en dat waren verdomd veel goede nummers (“Meester Prikkebeen”, “Meisje van 16” , “Land van maas & waal” , “Verdronken vlinder”) . Hoogtepunten waren “Welterusten mijnheer de president” , nog steeds brandend actueel , “Strand” in een spervuur van tekstvel , en verder ook een “Jan Klaassen was trompetter”, met de flutes, en “De Pastorale”, die iedereen op de been bracht.

Orkesta Mendoza zette de clubstage op z’n kop . De bigband rond Sergio Mendoza liet een Zuiderse wind waaien over Dranouter . Een arsenaal aan instrumenten zagen we op het podium . Mendoza dirigeert; trompetten , sax , klarinet, sambaballen, accordeon, percussie tekenden voor een broeierig, aanstekelijk feestje in de beste traditie van Manu Chao en de  mexicanaplaten van Los Lobos. ‘Mariachi’! ‘Iva Mosa Guarachab’!  

Rustpunt was Leyla McCalla  , de Amerikaanse folkartieste van Haïtiaanse afkomst . Het werd een uiterst ingenomen set met cello , viool , banjo , die grasduint in de country/blues/folk en er wordt materiaal gezalfd van cajun tot gospel.

Afsluiter in de Club was Stef Camil Carlens . Zita Swoon, de world projecten en de dans/theatervoorstellingen zijn momenteel wat opgeborgen. Hij bracht onlangs z’n eerste soloplaat uit , ‘Stuck in the status quo’ . Hij heeft  een gelegenheidsband rond zich geformeerd. Met vijf staan ze op het podium , waaronder Nicolas Rombouts (contrabas Dez Mona) en twee dames op keys/piano en harp . Ze zijn verdomd goed op elkaar ingespeeld en de songs kregen meer diepgang en intensiteit . Hij bouwde z’n nummers op , gaf ze een intense spanning, bracht uppercuts toe en deed ze exploderen . De instrumenten kregen ruimte en Stef Camil ontpopte zich als een begenadigd gitarist . “Empty world” , een erg persoonlijk eerbetoon aan wijlen boezemvriendin Yasmime , raakte . “I’m going away” zinderde na . Pure muzikale pracht en kracht in een psychedelisch rock à jazz/blues jasje. Enkele Zita Swoon, Moondog Jr  nummers werden niet vergeten kregen een herwerking , o.m. een “Thinking ‘bout you all of the time” . De troubadour ontbond alle duivels. Je hebt zo van die gigs dat alles in elkaar overvloeit .
Stef Camil kan uiterst tevreden zijn . Geen ontkomen aan , dit was hier een memorabel concert!
We konden alvast terugdenken aan een sterke tweede dag Festivaldranouter.

Neem gerust een kijkje naar de ouics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2017/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter