Dani Klein & Sal la Rocca, de Roma, Antwerpen op 17 september 2015
Opening van de vernieuwde Roma, Antwerpen …
Inleiding van de avond gebeurde door Betty Mellaerts
Film van de verbouwing
Meer info hieromtrent zie www.deroma.be

Openingsconcert Dani Klein & Sal la Rocca
Gisteren stelden Dani Klein en co het album voor in DE ROMA in Antwerpen en vandaag ligt ‘Dani sings Billie’ in de winkel.
Ontdek het album op itunes: http://smarturl.it/DaniSingsBillieIT
Samen met Sal La Rocca (bas), William Lecomte (piano) en Tim De Jonghe (trompet), 3 gerenommeerde jazzmuzikanten die jarenlang deel uitmaakten van Vaya Con Dios, bracht Dani Klein de opgewekte nummers uit het rijk gevulde repertoire van Billie Holiday.
Dani Klein wil hiermee haar grote waardering uiten voor de legendarische Amerikaanse jazz zangeres die in 2015 honderd jaar oud zou zijn geworden.
Vergeleken met Vaya Con Dios is ‘Dani Klein & Sal La Rocca’ een intieme formule, met topmuzikanten en een klassiek jazz repertoire van één van haar favoriete zangeressen, maar wel één die bijzonder spannend en uitermate gezellig is.
Het volgende concert is op 6 december in de AB.
Volg Dani Klein en Sal La Rocca op facebook: https://www.facebook.com/DaniKleinSalLaRocca

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dani-klein-and-sal-la-rocca-17-09-2015/

Org: De Roma, Antwerpen

Pukkelpop 2015 – vrijdag 21 augustus 2015 – impressies dag 2

Op deze tweede Pukkelpopdag werden de jongeren op hun wenken bediend op de mainstage … Wat wil je met bands als Major lazer , Bastille, Christine & the queens,of een Passenger. We schoven muzikaal inhoudelijk de mainstage wat opzij te schuiven voor een grilliger parcours en kwamen uit op volgende interessante reeks …

Vroeg op de middag kon je terecht voor Billie in de dancehall . Ze heeft al een bescheiden hitje op zak “gimme the knife” . Buiten de aanstekelijke single , moeten we het antwoord schuldig blijven hoe de toekomst zal evolueren , want muzikaal raakte haar elektronische pop net onvoldoende …

We bleven verschillende keren haperen in de Wabief tent , vandaag gesigneerd dor niemand minder dan Mauro ; je komt uit op een rits interessante optredens , die chaos , gekte en avontuur met elkaar gemeen hebben . Mooi …
Hate & Merda uit Italië was er al meteen eentje vroeg op de middag . Posthardcore , donker , dreigend , spannend , repetitief slepend , explosief . Met een kous over het hoofd speelde het duo erg stevig. Sterk dus!
The Germans hebben altijd al gehouden van wat experiment , en speelden een bezwerend exorcistische trip , die aanstekelijk werkte op de dansspieren door de repetitieve groovy ritmiek, die een ‘la guerre du feu’ sfeertje doet opborrelen. Twee heren en een dame dansten de laatste twintig minuten, ingesmeerd met een soort crème , naakt op het podium . Schitterend .
The soft moon trok alle registers open en hielden de pedaaleffects ingedrukt , de vocals vervormd en veel donkere wave en shoegazelawaai . Psychedelisch donker opzwepend en hitsend .
Gekte bij Fat white family , wat toegankelijk startte , ontspoorde al gauw en ging het combo in overdrive .
Goat was op zijn beurt goed in hun retropsychedelica en verwerkte heel wat afro . Regendansjes, heksenpassen, projecties sierden het geheel en voerden je mee naar andere oorden . Goat blijft verbazen .
Wat een dagje in de Wablief, mensen …

Ook in de club vonden we onze gading , met als hoogte punt Courtney Barnett, die een Chrissy Hynde look linkt met een Patti Smith sound , rauw,  melodieus , emotievol rakend. Een straf jengelend geluid  in een strak melodieuze outfit . Check “small poppies” en  “dead fox” maar eens ; de gevoeligheid verhoogde door de ruimte aan hun instrumenten. Grootse artieste in wording !
Vooraf het ruwe, onbesuisde gitaargeluid van The districts , dynamiek en dynamiet gingen samen , en Ought, die meer spanning en intensiteit in hun sound staken; Districts , Pavement  en Thurston Moore linken aan de Nieuw-Zeelandse indie van The clean en The chills , onbevangen en speels .
Tot slot hadden we rond de middernacht Little dragon , die hun ‘best of’ in hun korte bestaan voorstelden . Hun electropop  kreeg af en toe mat meer trance en percussieve ritmes mee .

In de Marquee lieten we ons overspoelen door de jonge wolven van Radkey , die Living Colour, Jimi Hendricks attitude in een punky retrogeluid brachten. The Gaslight Anthem zijn toe aan hun afsluitende tour en injecteerden emotie in hun eenvoudig treffende  , retestrakke retrorock’n’roll. Sterk op dreef waren ze met “american slang”, “45” , “the backseat” en “the 59 sound”.
Hoofdvogel was FFS , de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The sparks , heerlijk hoe songs van beide partijen elkaar vinden van “do you want to” , “take me out” en “this town ain’t big enough” . De ooit zo koele keyboardspeler Ron Mael zette zelfs een danspasje en van broer Russell kon er een lachje vanaf . Wat wil je met het positivisme en levendigheid van FF…
Chvrches hebben we niet gezien , maar technische problemen deden de set vroegtijdig eindigen hoorden we …
 
Onze weg was nog niet ten einde , King Hiss in de shelter ging stevig tekeer en stopte wat progrock in hun sound , Frank Carter had lak aan alle regels waar fans en artiest mee geconfronteerd worden . Hij was middenin zijn  publiek te vinden en circlepits waren schering en inslag . ‘Fuck authority’ kon je hier wel letterlijk nemen. Met een knipoog naar Lightning bolt.

En die mainstage .. niet vergeten hoor met De jeugd van tegenwoordig , die het jonge publiekje vermaakte en verblijdde . De beats , bleeps en raps vlogen om de oren , met de handjes in de lucht op de pianoloop van “deze donkere  jongen komt zo hard”, “sterrenstof” en “de formule”. Christine & the queens , die haar muzikale eenvoud omzet in een tot in de puntjes uitgewerkte choreografie van o.m. “christine “en “saint claude”. Een grote madam.
Ellie Goulding doet de meisjesharten sneller slaan , maar bereikt de jongens evenzeer met hits als “starry eyes”, “anything could happen”, “i need your love”, “lights” en “burn” . Haar electropop bereikt iedereen .
Tot slot kon Major lazer besluiten om het feestje van 30 jaar Pukkelpop compleet te maken . Een dj set , met MC’s , danseressen , lapdance , amusement en show . Hier mocht het vuurwerk al knallen …
Tussenin even een glimp opgevangen van Jamie xx , die eigen werk of dit van The xx links liet voor een opzwepende DJ set …

Uitgebreide reviews volgen

Org: Pukkelpop

Pukkelpop 2015 – donderdag 20 augustus 2015 – impressies dag 1

Pukkelpop kan dertig kaarsjes uitblazen, ideaal festival weer én … uiterst genietbare muziek. De drie dagen zijn uitverkocht. Een dagje meer, dat moet kunnen als er feest is! De woensdag werden de dansspieren al aangesproken met de 2 many djs en guests . Een rits Belgische bands en opkomend talent werden in de spotlight geplaatst ( o.m. A soldier’s heart – The van jets - The hickey underworld en Novastar) .

Ons parcours dag 1 - De mainstage brengt het muzikale verleden van de 90s dichter naar de jongeren.
Na het fileleed hebben we het volgende parcours doorsparteld …
Op deze officieel eerste festivaldag viel het op dat de 90s dichter naar het publiek en de jongeren werden gebracht met een Dropkick murphys , Limp bizkit en Linkin Park. Deze bands zijn nog steeds populair en omarmen maar al te graag hun fans , wat ten zeerste werd geapprecieerd , en ervoor zorgde dat ze warm onthaald werden!

Zorgeloos de avond in dus , met Dropkick murphys en hun zwierige punkfolk ; Limp bizkit die op z’n beurt zijn beste hits ophoest  + een reeks covers ( “rollin” – “my generation” – “nookie” – “my way” -  “killing in the name of”- “take a look around”) en betrekken er op elk moment het publiek bij (de meisjes op de stage) . Tot slot Linkin Park , de Amerikaanse band toont twee gezichten met de elektronica , beats die met de jaren in hun nu-metal is geslopen; ok qua zang klinkt het allemaal fijner en zalvend . Onontbeerlijk is het oude materiaal als een “one step closer” , “in the end” die een verbeten , pittig bandje presenteren .

Op die mainstage hadden we verder de interessante combinatie van Sigma en Rudimental met een heuse band achter zich, in de voetsporen van Faithless , Basement jaxx en recent Major lazer, een mishmash aan stijlen integreren (soul, jazz, pop, hiphop, drum’n’ bass en dance)  en zangers, rappers  en zangeressen toevoegen.  Ze hitsen het publiek op en brengen je in optimale stemming . Slotsom: beide bands hebben veel met elkaar gemeen en  lijken goed op elkaar ingespeeld . Terecht hebben zich opgewekt tot een grootse band .
Mooi wat Sigma presteerde met “changing” , “nobody to love” en Robin S “show me love” ; Rudimental met “never let you go”, “waiting all night”, “feel the love” en het opvallende “love ain’t just a word “.

Verder staat Pukkelpop garant voor zijn ontdekkingen een zoektocht van beloftevolle bands … We hielden halt in de Wabief tent met bands van eigen bodem waaronder The sha-la-lees , intens broeierige , snedige 60s 70s rock’n’roll , Team william die na al die jaren een sterke return maken en het popgevoel doet opborrelen met een reeks overtuigende singles (check maar hun “1995”) of een Stuff , die Battles , Tortoise en ons oudje Wizards of Ooze laat versmelten in een (a)typische hektisch, hitsende ritmiek. Tot slot hadden we Neon judgement die definitief een streep trekken onder hun bestaan met hun ‘farewell’ tour van hun old80s en 90s EBM, elektropop .
Ook in de Marquee vonden we zeerzeker ons ding met een Kodaline , die de jonge meisjesharten sneller deden slaan met hun emotievolle , aanstekelijke ‘singalong‘ pop , George Ezra , die het sing/songwriting een breder concept biedt  ; singles “cassy o”, “barcelona” en “budapest” zijn mooie voorbeelden; opvallend, de “I try” cover van Macy Gray . Zijn tokkelend , indringend gitaarspel en diepe vocals zijn iets apart en geven elan aan de nummers .
Verder een Interpol , die een grimmige , pittige gedreven set spelen van hun recente cd en het ouder werk waaronder “say hello tot he angels”, “evil” en “slow hands” , en het nauwer brengen tot hun laatste werk. Die donkere ritmische waverock staat er duidelijk nog …

Tot slot de clubtent , war de artiesten algemeen gezien extravert voor de dag komen – check maar Natalie Prass die haar vederlichte pop iets directer brengt, Curtis Harding onderstreept z’n talent binnen de retrosoul en klinkt venijner, scherper dan op plaat,  Mew moet niet onderdoen binnen het concept van de etherische pop … hun sfeervolle benadering stopten ze onder in een weerbarstig rockende outfit (wat een versie van “satellites” en hun doorbraak  oudje “the zookeeper’s boy”) . Strand of oaks doet er nog schepje bovenop en klonk erg gedreven. Met een knipoog naar Ayco , Jason Molina en The God Machine in de aanpak . Subliem! Django Django besloot feestelijk de avond in de club , de twinkelende, hitsende tunes , de percussieve ritmes , de keys en de meerstemmige zang waren heerlijk. Alternatief dansbaar! Puike set !

Alvast hebben we genoten van een eerste Pukkelpopdag …

Uitgebreide reviews volgen

Org: Pukkelpop

Festival Dranouter 2015 – zaterdag 8 augustus 2015 – impressies dag 2

‘We goan ’t zwien deur de bjeten joagen’ , vandaag kon je de West-Vlaamse uitdrukking ter harte nemen met gretig spelende bands op de mainstage …
Een muzikale tsunami waaide over Dranouter met Triggerfinger en de Red Hot Chilli Pipers wuifde letterlijk de zaterdagse topdap uit . De organisatie kon het bordje ‘uitverkocht’ plaatsen met 13000 bezoekers . Niks dan lachende gezichten … Het weer, de sfeer, de gezelligheid , het sociaal contact, de ambiance én …de muziek , het zit allemaal goed . Een (v)folkse sfeer … De mensen vinden hun weg in, rond de dorpskern . De nieuwe formule slaat aan!
 
Muziek?
Dranouter rockt , en het rockte stevig vanavond! Hoofdvogel Triggerfinger spelen maar een paar festivalconcerten en het trio ging gretig ,hard , fel , smerig , energiek te werk. De heren in maatpark zijn sterk op elkaar ingespeeld , wat de nummers ruimte en diepgang geeft. Rock’n’roll met een eigen smoel . Nummers als “Abscence of the sun”, “My baby’s got a gun”, “All this dancin ‘around” en “Is it” kenden creatieve, onverwachtse wendingen; de instrumenten werden strak gespannen door zompige gitaarlicks , noisy effects , een diep , grommende , ronkende bas  en begeesterende drumpartijen .
In een folky traditional werd gehakt , Block was niet vies wat reggae in zijn stem te steken en ook Rihanna’s “Man down” kreeg een lekkere dansbare groove mee . Die laatste plaat mag misschien wat minder zijn , Triggerfinger is ‘El pistolero’ en schiet raak! De festivalweide in vuur en vlam! Wervelend optreden , heerlijk genietbaar!
 
Eerder brachten de Intergalactic Lovers ons in optimale (rock) stemming . Een heel sterke performance , een mooi decor en lightshow , met die schotels siert al jaren hun stekelige pop. De beloftevolle band is groots geworden; hun charmante, dromerige en fris aanstekelijke gitaarpoprock met een rauw randje, die een zekere hitpotentie heeft, slaat aan. De band staat er en Lara met haar lang wapperende haren, zingt sierlijk en beweegt, kronkelt expressief rond haar micro . Ze speelden hier graag en dat zorgde net voor dat ietsje meer . De singles zaten mooi verdeeld in de set en dan kom je bij “Northern rd” , “She wolf” , “Bruises” , “Islands” en “Delay”, naast hun ander moois dat niet moet onder doen en aangenaam, broeierig , sfeervol klinkt als het opbouwende “Distance” of “Great invader”.  Intergalactic Lovers is een lieflijke rockband, die terecht groots mag zijn … .

Ook Het Zesde Metaal in de vooravond is ‘goe bezig’ . Al een kleine tien jaar in de running, een derde plaat uit , en ze beleven nu hoogdagen , de band rond zanger/componist Wannes Cappelle. Hij heeft sterke artiesten achter zich , opnieuw die Tom Pintens , die de West-Vlaamse songs een extra touch geven . Er zit vanalles in de muziek , van sing/songwriting, pop,  rootsamericana en Nederlandse kleinkunst , eenvoudig goed , pakkend en subtiel uitgewerkt . Een mooie lijst hoorden we van “ Nie voe kinders” , titelsong van de laatste cd, “Gie , den otto en ik” , “Ier bue oes” en “Ik haat u nie”. Ook al moet een nummers eens opnieuw ingezet worden, het kan , mag en komt gemoedelijk over . Het Zesde Metaal intrigeert, is goed , spannend, rockt  en raakt …

In de namiddag hadden we nog de Schotse The Treacherous Orchestra ; de bigband gaf hun materiaal een swingende beat en zorgden voor ambiance . Een pak instrumenten als doedelzak, accordeon en flutes gaven dat bijkomende kleurtje van de folktraditie . Je kreeg een ferme stamp onder de kilt bij deze (dans) muziek .

Even leuk was de afsluiter van de tweede avond The Red Hot Chilli Pipers . Twee jaar terug waren we al onder de indruk wat dit combo verwezenlijkte met doedelzak , bijhorende trom en blazers , nu vanavond wuifden ze ons uit met een reeks aangename covers en traditionals, van “Gimme all your lovin’” , “Smoke on the water”, “Thunderstruck” over het nieuwe van een Colplay of Avicii . Schitterende vondsten in hun instrumentatie dus! De heren in kilt zijn alvast doorwinterd voor deze boeiende wendingen  . De songs rockten , ‘folkten’ en werden met schwung en zwierigheid gespeeld . … ‘Im’n into folk in een We will rock you kilt’ …

Op die manier werd een succesvolle tweede dag besloten …

… En er was nog moois te beleven …
Goed dat één van de Britse traditionals hier terug waren na een Fairport Convention , met name Steeleye Span rond Maddy Prior., een band van enorme invloed op de huidige neofolk. De laatste keer , al een tijdje terug op Dranouter, zaten ze nog bijna te spelen in de modder , herinnerden ze zich , maar nu kon het stof wat verder weggeblazen worden met hun bezwerende , rauwe  folkrock , die een melancholische klankkleur heeft , maar vernuftig in elkaar zit . Het zijn songs met een verhaal , die ‘typical old Britsh tradition’ accentueert, wat progrock attendeert , iets Middeleeuws uitstraalt , en een sprookje of een huiverachtig verhaal op z’n Lord of the rings doet opborrelen.
Het alom bekende hippe “All around my hat”, zat middenin de set en sprak de dansspieren aan , maar ook de directe “Lark in the morning” of een “Boys from Bedlam” intrigeerden. Ze mogen dan pensioengerechtigd zijn , de sound en de vocals zijn nog steeds goed , ook al viel er af en toe een gaatje …

Eén van de sterkhouders van de folk is onmiskenbaar het ensemble van Kadril van de broers Libbrecht. Ze zorgden ervoor dat folk een bredere nuance kreeg , door de  toevoeging van pop en rock zonder z’n authenticiteit te verliezen.  Een graag geziene vaste gast op Dranouter, en vandaag waren zij de ideale geleider voor Steeleye Span . Een gevarieerde, boeiende set speelden ze met traditionals en eigen werk. “Louise”; “Drie gezellen uit Rosendal en “Deze goden” om er maar een paar op te noemen  uit hun uitgebreide oeuvre.  . Zangeres Carla weefde de nummers aaneen. En die dansende folkpasjes in de tent kleurden de set.

Tot slot kwamen we bij De Temps Antan  (mooi gevonden groepsnaam!), drie Canadezen die intimiteit en uitbundigheid in elkaar deden vloeien . Een aangename folk/cajun door heerlijke klanken van viool , accordeon, harmonica, gitaar en bazouki.
Opkomend talent van bij ons, Jonas Winterland , op radio 1 verheerlijkt, bracht op de Nekka stage een reeks sobere Nederlandstalige kleinkunst , vol tekstuele spitsvondigheden. Er werd gretig geput uit ‘Zwaartekracht en andere verzinsels’ met een “Jaren van verstand” , “Wie ik ben, hoe ik heet” en “Ik hou je warm”. Mooi …

Uitgebreide reviews volgen …

Pics : http://www.pbase.com/pieter_73/dranouter_festival_2015 (dank aan Pieter Verhaeghe)
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter