Songschrijver Zweegers is toe pas toe aan de derde plaat nadat hij in ’96 de Rock Rally won; in 2000 verscheen het titelloze debuut en in 2004 ‘Another Lonely Soul’. Hij nam terug de tijd, maar er was het euvel met de platenmaatschappij en zelf kampte hij met gezondheidsproblemen (hij was maanden out door een verbrijzelde hiel na een val van het podium). Na enkele soloperformances is hij back again met een evenwichtige plaat ‘Almost Bangor’.
Hij slaagt er opnieuw in menig vrouwenhartje sneller te doen slaan met z’n weemoedige songs, gedragen door z’n lichthese melancholische stem. Puur oprechte ,sobere singer/songwriterpop, die sfeervol, dromerig, lieflijk en innemend klinkt. De pianopop van de tweede cd is nu breder in de poprock door een forsere verbeten gitaar, bas en percussie. Naast de singles “Mars need woman” en “Because” valt er wat moois te ontdekken als het rockende “Weller weakness”, “Tunnelvision” en “Wings on me” als de ballads “Making waves”, “Subdance”, “All day long” en de titelsong.

Een jonge, lief ogende, mooie Australische deerne van 17 jaar heeft een volwassen indringende, doorleefde en emotievolle stem en verovert de wereld met haar aanstekelijke debuutsingle “Sweet about me”. Ze had het productieteam van o.a. The Sugababes en Girls Aloud achter zich. En zijzelf stond als co-componiste in voor de dertien songs op ‘Lessons to be learned’.
Joss Stone, Amy Winehouse, Duffy, Anasthasia en Cyndi Lauper waren invloedrijk op haar sfeervolle groovy pop en ballads. Een handvol nummers naast haar “Sweet about me” zijn hitpotentieel: “Save the lies”, “Sanctuary”, “Einstein”, “Got no place to go” en “Awkward game”. En ze trakteert ons op haar overtuigend beloftevol debuut met een eigenwijs gebrachte cover “Echo beach” van Martha & The Muffins.

Het intens wegende clubconcertseizoen konden we  afsluiten in het aparte, intieme kader van de underground van de Witloof Bar. In deze ‘kelder’ van de Bota werden we anderhalf uur overstelpt van de bleeps en beats van de indie elektronica van het uit Brooklyn, NY afkomstige duo High Places (Mary Pearson/Rob Barber), die we al eens aan het werk zagen als support van Deerhunter in de Buda te Kortrijk, juni laatstleden. Het duo had onophoudelijk zeven maand ‘getourd’ om hun debuut op de wereld los te laten, en kon na deze set uiteindelijk naar huis.

Ondanks de wat zoekende afstemming met de geluidsman, bracht het duo een niet alledaags geluid van Caribische en exotische elektronica, zalvende , freakende grooves, slepende, trancegerichte soundscapes, psychedelica, weirdo dwarrelsounds, breakcore, triphop en sampling. Het duo experimenteerde met hun geluid en gaf er een leuke, toegankelijke, fijngevoelige en dansbare zwaai aan. Onvolmaakte, maar samenhangende liedjes, hangend in het landschap van pop, elektronica en etno; kleurrijke chaos, fris knip- en plakwerk en Oosterse melodietjes en tierlantijntjes, onder de lichthese, zweverige vrouwelijke zang, die gesmoord werd door het krachtiger geluid. Barber was een vlotte prater, maakte grapjes en vertelde ronduit over hun samenwerking hoe ze omgingen met geluid.
High Places was te situeren binnen de doe-het-zelf-recyclagepop van Coldcut, Meat Beat Manifesto, Animal Collectieve, Fxx Buttons, Solex en FSOL. Een mooie ‘Cool Prize’ aanrader van een charismatisch duo.

Organisatie: Botanique, Brussel

Drie groepen kunnen het eigenlijk wel tegen elkaar opnemen qua platen afleveren sinds 2005, nl. Bloc Party, The Killers en Kaiser Chiefs. Ze zijn elk toe aan de derde plaat.
Het vijftal uit Leeds heeft een evenwichtige derde plaat uit: fris, sprankelend, energiek en gevat. ‘Off with their hands’ houdt het midden van de twee vorige platen ‘Employment’ en ‘Yours Truly, Angry Mob’. Inderdaad, pubrock, meer van hetzelfde, steeds goed en deze keer iets breder van opzet; daarvoor zit topproducer Mark Ronson voor iets tussen.
Het gaat van uptempo stampers als “Never miss a beat” en “You want history” naar de zwierige pop van “Good days bad days”en “Always happens like that”, naar een orkestratie op “Like it too much”, tot de ingetogen “Tomato in the rain” en het afsluitende “Remember you’re a girl”. Enkel “Addicted to drugs” gaat nergens heen en is het niemendalletje op de cd. Op deze oerBritse plaat zijn er gastrolletjes voor Lilly Allen en New Young Pony Club.
Kijk, de band heeft de kunst om mooie popsongs te schrijven en boet niet echt in aan kwaliteit. De vluchtigheid van de hedendaagse popcultuur heeft alvast geen invloed op deze band totnutoe.

Eén van de meest hippe bands van het afgelopen jaar zijn MGMT geworden. Het gezelschap rond het Amerikaanse duo Ben Goldwasser/Andrew Vanwyngaerden heeft als muzikale driehoek geestesverruimende pop, rock’n’roll en dancepsychedelica. Hun kleurrijke pop klinkt melig, dromerig, zweverig, lieflijk en onschuldig. Hun muzikale visie is er eentje van peace, love and …, samenhorigheid, jong zijn, dartelende veulens en de bloemetjes en de bijtjes. ‘Oracular Spectacular biedt enkele stomende songs als “Time to pretend”, “The electric feel” en het dansbare “Kids”, die samen met de broeierige en sfeervolle “Weekend wars, “Of moons, birds & monsters” en “The youth” sterk overtuigen. Maar daarmee is het vat dan ook af van het beloftevolle Management. “4th Dimensial transition”, “Pieces of what”, “The handshake” en “Future reflections” klinken nagenoeg flets en stuurloos.
’Oracular Spectacular’ biedt Muzikale Grootsheid, samengevat in een handvol kwalitatief spannende, pittige, gedreven originele ‘70’s retropsychedelica nummers, die de band ergens brengen tussen oudjes Pink Floyd, Pavlov’s Dog, Hawkwind, Bowie, The Doors en jongere bands als Flaming Lips, Mercury Rev en Ozric Tentacles.

Weinig zoveel hoeden en rode peds gezien als vorige maandag op Madness. Ruim 20 jaar na de split beschikt deze (knots)gekke bende nog steeds, net als de Stray Cats september ll, over een trouwe fanbase. Een paar jaar terug waren ze al eens te zien op de Lokerse Feesten. In een goed gevuld Vorst Nationaal flitsten we ons een avondje terug in de early ‘80’s van de rocksteady/ska/jumpin’jive/pop, met bands als The Selector, The Specials, Squeeze, UB 40, Ian Dury en Fun Boy Three, en hoorden we waar bands als een Kaiser Chiefs ten dele de mosterd vandaan haalde.

Fun, showtime en energie gingen hand in hand bij de tienkoppige band. Ze zorgden voor een beweeglijke show, gaande van de schouderbewegingen van de fijn uitgedoste zangers met zonnebril, de synchrone swingende passen en handelingen van de blazersectie tot het spelenthousiasme van de saxofonist, drummer en toetsenman.
Madness liet meteen de vonk overslaan met twee klassiekers, “Nightboat to Kairo” en “Embarrassment”. Het eerst deel van de set moest het vooral hebben van enkele herkenbare sterke songs als “Grey day”, “The prince”, “My girl’s mad at me”, “(the return of) Las Palmas 7”, “Shut up” en de “Outta Space” klassieker van Max Romeo’s “I chase the devil”; songs als “The sun & the rain”, “NW5”, “Sugar & spice” klonken te gewoontjes, braaf en stuurloos, deden de aandacht verslappen en de vurigheid, scherpte en intensiteit afnemen. Ook de stembeperktheid van de zangers, die had ingeboet door de jaren, speelde hierin een rol.
Maar het publiek liet het zeker niet aan z’n hart komen, af en toe zagen we horden fans swingende danspassen en hoofdbewegingen maken. Het enthousiasme steeg ten top toen Madness een ‘best of’ aanvatte van de catchy uptempo meezingers “Welcome to the house of fun”, “For the wings of a dove”, “Baggy trousers”, “Our house” en “It must be love”. Een kers op de taart dus en spektakel binnen hun muzikale stijl. Madness bleek ‘the real thing’ te zijn, wat ze doodleuk verder zetten in de niet te ontbreken classics “One step beyond” en “Madness”. De net voorafgaande lange medley “Norton folgate” was een doorn in het oog want het ging nergens naartoe. ‘Have a good Xmas’ gaven ze ons mee in een tune van John Lennon/Yoko Ono.

Madness speelde een representatief, evenwichtige overzicht van hun carrière, die grift toegegeven enkele hiaten had, maar net steeds werd opgevangen door de herkenbare hits.

Moon Invaders, eveneens een uitgebreid collectief, slaagde in hun opzet van ‘warming up’. Een groovende sound en aanstekelijke ritmes van pop, ska, funk, reggae en bebop, ergens tussen James Brown, Bob Marley, Skyblasters, Pigbag en Lou & The Hollywood Bananas.

Fotoshoots zie live foto's

Organisatie:Live Nation

Er komen heel wat toffe bands overwaaien vanuit Canada…In het kielzog van Arcade Fire, Danko Jones, The Sadies, The Dears, Black Mountain, Silver Mt Zion, Godspeed YBE, Feist en Broken Social Scene konden we leuke groepen ontdekken binnen de noemer van de indierockende scene als Wolf Parade, Handsome Furs, We are wolves, Apostle of hustle, Born Ruffians, Ladyhawk, The Stills, Great lake swimmers en Holy Fuck. Kijk, het rijtje mag worden aangevuld met deze twee beloftevolle bands uit Montréal Land Of Talk en Think About Life.
De twee bands stonden onlangs geprogrammeerd in het kader van Les Etoiles Polaires Montréal in de Vooruit te Gent. Samen stonden ze voor een handvol nieuwsgierigen in de Bota Rotonde, waar ze hartverwarmend werden onthaald.

Think About Life, ‘a black guy, a hipster and a polar bear’, zoals ze zichzelf omschrijven, legde er meteen de pees op met hun energieke pop en ophitsende, pompende en hoekige synthi beats en drums. ‘Dancing is sexy’ was de lijfspreuk van de weirde zanger, lookalike Kele Okereke, die er in de Rotonde een leuke house party wou van maken. En hij slaagde ten dele wel in die opzet; de zanger hotste heen en weer, maakte bokkensprongen en begaf zich onder het publiek, sloeg met hen een praatje en porde de aanwezigen aan om armbewegingen en danspassen te maken. Hun ‘think about life’ filosofie was er eentje om van te genieten …

… en had ons warm gemaakt voor de broeierige, frisse en intense melancholische gitaarpoprock van Land Of Talk, die zich al in de schijnwerpers plaatsten met hun EP ‘Applause cheers boo hiss’ en ‘Some are lakes’ (btw geproduceerd door Bon Iver’s Justin Vernon!). De zangeres/gitariste Elisabeth Powell heeft twee goed op elkaar ingespeelde bandleden (Wheaton/McCarron); samen maakten ze er een meeslepende soms rauwe set van, gedragen door haar onvaste, zweverige en dromerige stem, te situeren ergens tussen Sleater-Kinney, Feist en Polly Harvey. Ze schuifelde over het podium met haar gitaar. De groep bracht snedige rock, waaronder “All my friends”, “Speak to me bones”, titelsong “Some are lakes” en een uiterst sfeervol ingetogen “It’s OK”. Hun twee overtuigende concerten in ons landje waren alvast een hart onder de riem. Te onthouden.

Beide bands hadden er duidelijk zin in, speelden een spannend, potig, opwindend gedreven setje en konden rekenen op een sterke respons. Twee toffe ontdekkingen, waarvan we volgend jaar benieuwd zijn of ze op een indoorfestival of op Pukkelpop zullen geprogrammeerd worden.

Organisatie: Botanique, Brussel

Er komen heel wat toffe bands overwaaien vanuit Canada…In het kielzog van Arcade Fire, Danko Jones, The Sadies, The Dears, Black Mountain, Silver Mt Zion, Godspeed YBE, Feist en Broken Social Scene konden we leuke groepen ontdekken binnen de noemer van de indierockende scene als Wolf Parade, Handsome Furs, We are wolves, Apostle of hustle, Born Ruffians, Ladyhawk, The Stills, Great lake swimmers en Holy Fuck. Kijk, het rijtje mag worden aangevuld met deze twee beloftevolle bands uit Montréal Land Of Talk en Think About Life.
De twee bands stonden onlangs geprogrammeerd in het kader van Les Etoiles Polaires Montréal in de Vooruit te Gent. Samen stonden ze voor een handvol nieuwsgierigen in de Bota Rotonde, waar ze hartverwarmend werden onthaald.

Think About Life, ‘a black guy, a hipster and a polar bear’, zoals ze zichzelf omschrijven, legde er meteen de pees op met hun energieke pop en ophitsende, pompende en hoekige synthi beats en drums. ‘Dancing is sexy’ was de lijfspreuk van de weirde zanger, lookalike Kele Okereke, die er in de Rotonde een leuke house party wou van maken. En hij slaagde ten dele wel in die opzet; de zanger hotste heen en weer, maakte bokkensprongen en begaf zich onder het publiek, sloeg met hen een praatje en porde de aanwezigen aan om armbewegingen en danspassen te maken. Hun ‘think about life’ filosofie was er eentje om van te genieten …

… en had ons warm gemaakt voor de broeierige, frisse en intense melancholische gitaarpoprock van Land Of Talk, die zich al in de schijnwerpers plaatsten met hun EP ‘Applause cheers boo hiss’ en ‘Some are lakes’ (btw geproduceerd door Bon Iver’s Justin Vernon!). De zangeres/gitariste Elisabeth Powell heeft twee goed op elkaar ingespeelde bandleden (Wheaton/McCarron); samen maakten ze er een meeslepende soms rauwe set van, gedragen door haar onvaste, zweverige en dromerige stem, te situeren ergens tussen Sleater-Kinney, Feist en Polly Harvey. Ze schuifelde over het podium met haar gitaar. De groep bracht snedige rock, waaronder “All my friends”, “Speak to me bones”, titelsong “Some are lakes” en een uiterst sfeervol ingetogen “It’s OK”. Hun twee overtuigende concerten in ons landje waren alvast een hart onder de riem. Te onthouden.

Beide bands hadden er duidelijk zin in, speelden een spannend, potig, opwindend gedreven setje en konden rekenen op een sterke respons. Twee toffe ontdekkingen, waarvan we volgend jaar benieuwd zijn of ze op een indoorfestival of op Pukkelpop zullen geprogrammeerd worden.

Organisatie: Botanique, Brussel