`Three Cheers for the sweet revenge' betekende eind vorig jaar een eerste kennismaking met het vijftal uit New Jersey. Ze brachten door de populariteit van de single ?Welcome to The Black Parade?, titelsong van de huidige cd, de vorige cd opnieuw uit; een cd die we onlangs bespraken in afwachting van `The Black Parade'. My Chemical Romance maakt deel uit van een nieuwe lichting emoglampoprockers. Ze staan garant voor stevige, snedige, mooi uitgekiende poprocksongs, deze maal meer georkestreerd, en dichter dan ooit bij de opera van ?Bohemian Rapsody? van Freddie Mercury en Brian Mays Queen.

Het is een afwisselend plaatje met een pak poppy hits in spé als ?Famous last words?, ?I don't love you?, ?Mama?, ?Sleep?, ?Teenagers? en ?Disenchanted?, die een fijne opbouw hebben. Ze leunen nauw aan het stevige werk van de vorige cd met nummers als ?The end?, ?Dead!?, ?This is how I disappear? en ?The sharpest lives?, die de cd openen, met een paar pittige gitaarsoli, een opzwepende percussie en een helder overtuigende zang. ?Cancer?, op piano, is de meest intieme song.

Dit wordt de grote doorbraak voor het vijftal. De emopoppunk zit in de lift en zo'n band als My Chemical Romance kan er maar baat bij hebben, niet?

Jarvis Cocker was de spil van het Britse Pulp. Pulp bracht subtiele en fijnzinnige pop met elektronica en orkestraties: rockend, sprookjesachtig, sfeervol en dromerig. Vier jaar na het uiteenvallen van Pulp heeft hij niet stilgezeten. Wat een lijst: met Relaxed Muscle op de elektronische toer, gedichten schrijven en vertalen, werken als DJ, het presenteren van radioprogramma's, een song schrijven voor een Harry Potter film, en tenslotte talrijke bijdrages leveren voor andere artiesten.

`Jarvis', zijn eerste soloplaat, ligt in het verlengde van Pulps materiaal. Cocker heeft het songschrijven in de aderen en brengt melodieuze popsongs, die mooi uitgewerkt en rijkelijk georkestreerd zijn. Net zoals bij een Badly Drawn Boy behoren piano, orgel en strijkers tot het instrumentarium. Er zijn sfeervolle, dromerige songs die intiem en sober kunnen zijn (?Heavy weather?, ?I will kill again?, ?Disney time? en ?Tonite?). ?Don't let him waste your time?, ?Black magic? en ?Fat children? zijn de goed rock klinkende popsongs op de cd.

Een afwisselend plaatje!

John Roderick is de spil van deze uit Seattle afkomstige band. Een paar jaar geleden op `When I pretend to fall' strikte hij o.a. Peter Buck van R.E.M. en Posies spil Auer/Stringfellow, wat de belangstelling in z'n werk deed toenemen. De sound ligt ergens tussen indie- en americanapop, wat refereert aan Kings Of Léon, Black Crowes, Sparklehorse als aan Grandaddy en Yo La Tengo.

Roderick heeft ander gezelschap rond zich en voorziet z'n materiaal van een sterke melodie en opbouw; per beluistering winnen de nummers aan zeggingskracht: direct en stevig op ?It's a departure?, ?Hindsight? en de openingssong ?Rich wife? of dromerig, sfeervol en rustiger op ?Clouds?, ?Honest? en ?Seven?.

'Putting the days to bed' is een fijnzinnig, aangenaam en interessante cd die als bonus nog de EP `Ultimatum' bijvoegt; vier uiterst geraffineerde songs met strijkers en elektronica. Indie (psychedelica)pop op z'n best.

Beirut is het muzikale gezelschap rond de jonge componist Zach Condon, uit Albuquerque, New Mexico. Hij haalt muzikaal de mosterd uit de cultuur van z'n Oost-Europese voorvaderen. Een talentvolle songschrijver met een melancholisch dwarrelende stem. Op `Gulag Orkestar' brengt hij een combinatie van zigeunermuziek, (Balkan)pop, indiefolk, en americana. Een tof origineel geluid dat sfeervol, broeierig, groovy en swingend klinkt. Een instrumentarium van trompet, ukelele, mandoline, accordeon, conga's, orgel, piano, klarinet en tamboerijn kleuren de sound.

`Gulag Orkestar' is een plaat die de Balkan van Kaizers Orchestra en het zuiders exotisme van Les Negresses Vertes samenbrengt. De blazersectie wakkert `Once Upon A Time in the West' aan.

Het eerste deel van de cd klinkt aanstekelijk en dansbaar met songs als ?Prenzlauerberg?, ?Brandenburg?, ?Postcards from Italy?, ?Mount Wroclai (Idle days)? en de titelsong. Het tweede deel is innemend, dromerig en weemoedig door songs als ?Rhineland?, ?Scenic world? en ?The bunker?. ?Bratislava? en vooral het afsluitende ?After the curtains? krikken het tempo terug op en zorgen voor een mooie afwisseling.

Een waan(fijn)zinnig plaatje dat per beluistering intrigeert!