Het Nederlandse Labasheeda is ook al een tijdje bezig. De band draait rond violiste Saskia van der Giessen en gitarist Arne Wolfswinkel. Labasheeda haalt zijn invloeden uit de jaren '90 rock. Ondertussen zijn er al enkele knappe platen uitgebracht, en ook nu blijft de band niet bij de pakken zitten.  Het is vijf jaar stil geweest rond de Amsterdamse art-punk band Labasheeda, maar onlangs verscheen er een nieuw album, ‘Status Seeking’.
Labasheeda zal binnenkort weer live te zien zijn in een nieuwe bezetting, bestaande uit Saskia van der Giessen (zang, gitaar, viool), Arne Wolfswinkel (gitaar), Renato Cannavacciuolo (bas) en Jan Tromp (drums). 'Status Seeking' wordt door Presto Chango Records zowel digitaal als op vinyl uitgebracht; de LP's zijn verpakt in een genummerde, met de hand gezeefdrukte hoes.
De aparte stem van Saskia past perfect in het vaak bevreemdend klankentapijt van gitaar, bas en drums en bassist. De licht dreigende vioolpartijen beklemtonen de vreemd aanvoelende omgeving.
Labasheeda kleurt bewust buiten de lijntjes en trekt graag op avontuur. Luister maar eens naar pareltjes als “Reunion” , “Elusive Girl”; je voelt je letterlijk wegglijden naar een onontgonnen wereld in je onderbewustzijn die de fantasie prikkelt.
Helemaal vernieuwend klinken ze niet, maar Labasheeda geeft er een eigenzinnige draai aan . Aanstekelijke rock die de Pixies en een PJ Harvey doen opborrelen , zeker als je nummers hoort als “Uncomfortable Objectes” , “Infralight” en het wondermooie “A Novelty”.

Labasheeda toont zich van zijn veelzijdige kant. Aanstekelijke art-punk wordt afgewisseld met een strijkkwartet en dissonantie met toegankelijke melodieën 'Status Seeking' laat een band horen die hun voorliefde voor de jaren '90 niet onder stoelen of banken steekt. Wie houdt van die typische jaren '90 rock, zal in Labasheeda zeker zijn gading vinden. Wij lieten ons, met de ogen gesloten, gewillig meedrijven op deze aanstekelijke, psychedelische trip. Een parel van een art-punk schijfje dus, kwalitatief hoogstaand en wondermooi.

Dark Dream 02:35 Reunion 03:06 Interruption 02:42 Elusive Girl 03:10 False Flag 03:03  Crossing Lines 04:08 Clouds 02:09 No Guarantees 02:42 The Adversary 04:35  Uncomfortable Objects 04:04 Infralight 02:30 A Novelty 01:34

Art-punk
Status Seeking
Presto chango
 

Carnation behoort tot de absolute top in het genre. Iets om trots op te zijn wat deze Belgische band presteert. Vanaf de EP 'Cemetery of the Insane' begrepen we al snel dat dit een band van uitzonderlijk kaliber is , wat live in de verf werd gezet. Ook het eigenlijke debuut 'Chapel of Abhorrence' uitgebracht in 2018 was een schot in de roos.
We schreven daarover: ''Carnation is duidelijk klaar om de wereld te veroveren. Elk van de leden vinden elkaar blindelings. Het is een bijzonder sterk debuut van deze Belgische band binnen de Death metal scene.''
We zijn nu twee jaar later, en nu verschijnt 'Where Death Lies'. Waaruit blijkt dat Carnation anno 2020 volwassen is geworden; Het staat gelukkig de donkere spontaniteit niet in de weg.
Na Shows op het gerenommeerde 70.000 Tons Of Metal, Alcatraz en Damnation Festival is Carnation klaar voor het grote werk. Dat wordt meteen duidelijk bij die eerste venijnige uppercut “Iron Discipline”. Aan het gedoodverfde concept is eigenlijk niet veel veranderd: er zijn de stompende drum salvo's,  deijzingwekkende scherpe riffs en de demonische stem uit het donkerste van de Hel , dat elk haartje op onze armen doet recht komen, van pure angst. Songs als “Where death lies” , “Napalm Ascension” en “Malformed Regrowth” zijn verschroeiende vuurpijlen , die bewijzen dat  de band gewoon aan de absolute top staan in het genre. Op meesterlijke wijze wordt de lat vanaf de eerste tot de laatste song hoog gelegd. De band voegt niets nieuws toe aan het gekende geluid; het voelt aan alsof je bij het nekvel wordt gegrepen en naar de diepe kerkers van de hel wordt doorverwezen. Elke schakel in de band is  even belangrijk, wat in het verleden zo was , en nu weer in de zwarte verf wordt gezet.
Geen speld valt er tussen te krijgen als Vincent je wakker schudt door een oerknal die hij uit zijn drumstel tovert, waarna gitaarriedels en de baslijnen van Jonathan, Bert en Yarne als vlijmscherpe zwaarden je ziel doorklieven en je uiteindelijk de doodsteek geven door de bulderende stem van Simon.
Die demonische kruisbestuiving keert over de hele lijn terug op de plaat . Carnation slaagt met brio op het vervolg van hun duivels debut; ze dompelen je onder in donkere gedachten. O.m. het verschroeiende “In Chasms Abysmal” en “Reincarnation”, een traag op gang komende song die naar een krachtige climax gaat , zetten dit sterk in de verf.

'Where death lies' is een parel van een death metal schijf  geworden die nog maar eens bewijst op welk duivels hoog niveau Carnation staat. Ze zitten stevig in het zadel van de Belgische Death Metal!

Tracklist: Iron Discipline - Sepulcher Of Alteration - Where Death Lies - Spirit Excision - Napalm Ascension - Serpent's Breath - Malformed Regrowth – Reincarnation - In Chasms Abysmal

BleedSkin is een Belgisch old school death metal band die sinds 2016 op een grauwe en verschroeiende manier de putten van de Hel doet open gaan. Ze halen hun inspiratie bij bands als Cannibal Corpse, Slayer, Dying Fetus en Behemoth. Of Aborted. Hun album 'Blood Reign' moest normaal gesproken in juni op de markt komen, maar door de gekende omstandigheden werd alles op de lange baan geschoven. Uitstel is echter geen afstel en nu lag de schijf op de toonbank te glimmen.
Na een dreigende, eigenlijk zelf vrij ingetogen, intro met “Perverted Feelings” zijn we vertrokken voor een ijzingwekkende trip die ons inderdaad in de Hel doet belanden. Dat is uiteraard de verdienste van riffs die klieven als botte bijlen, drumpartijen als mokerslagen en een band die duidelijk weet waar ze mee bezig zijn.
Het niveau ligt vanaf “Etenral Hatred” duivels hoog, er wordt de luisteraar geen seconde rust gegund. Want die eerste song is nog maar voorbij en daar volgt een volgende demonische vuurpijl die het doet aanvoelen alsof de Hel onder je voeten brandt tijdens het beluisteren van songs als “Obsession”, “Schizophreni” en “Perversion of mankind” ; je wordt dan ook tot waanzin gedreven.
We hadden het nog niet over de vocale inbreng? Anouk haar growls en grunts doen de haren op je armen recht komen van angst. Wat ze door haar strot haalt , is zodanig demonisch dat het angstzweet je continu op het lijf staat. Het gevoel van onbehagen keert steeds terug. En dat is dus vooral de verdienste van die hypnotiserende stem van Anouk die je rillingen bezorgt die nodig zijn om je tot die duisternis te dwingen.  Het is ook te horen op de songs “Silence is your only way” , “Innocent” en “Chaos theory”.
Waarbij BleedSkin inderdaad  een  verschroeiend hete chaos laat ontstaan in je hoofd. Mits een beetje verbeeldingskracht, haal je de meest gruwelijke beelden voor de ogen. Dat is uiteraard ook de bedoeling van pure death metal. Het is bittere ernst en vooral de meest pure en weerzinwekkende duisternis, waarbij je ook je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Niet elke death metal band slaagt in die opzet. Dankzij de combinatie van duivelse riffs en de vocale inbreng die zo demonisch klinkt dat je daadwerkelijk de dood in ogen kijkt, slaagt BleedSkin echter met brio in zijn opzet.

Van 'Blood Reign' dachten we prompt aan een klassieker 'Reign in blood' van Slayer. Bij het beluisteren van de schijf kwam die band en plaat ons zelfs voor de geest, dat niveau wordt zowel vocaal als instrumentaal akelig dicht benaderd. BleedSkin is zonder enige twijfel een death metal band die potten kan breken. Op deze knappe death metal parel valt nergens een speld tussen te krijgen, tenzij een gitzwarte die je ziel doet branden in je persoonlijke Hel.

https://www.youtube.com/watch?v=r0UC6p0BnrA

Tracklist: Perverted Feelings  - Eternal Hatred  - Obsession  - No One Will Hear You  - Schizophrenia - Point of No Return  - Perversion of Mankind  - Silence Is Your Only Way  - The Dead Sale  - Innocent  - Chaos Theory

Deathmetal
Blood Reign
BleedSkin
 

The Whereabouts Of J. Albert + Kids with Buns - Weemoedigheid als warm deken in donkere tijden

De Belgische scene wordt respectvol onder de loep genomen in deze coronatijden. Internationale bands en artiesten kunnen de oversteek naar ons land niet maken; organisatoren zijn genoodzaakt onze eigen artiesten op hun affiche te plaatsen. Sommige bands, die in normale omstandigheden heel moeilijk aan de bak zouden komen, krijgen nu podium kansen. In de Casino, Sint-Niklaas stonden twee talentvolle bands, die duidelijk in een groeifase zitten, met voldoende potentieel.
The Whereabouts Of J. Albert kwam zijn nieuwste plaat 'Methodology' voorstellen. Het duo Kids With Buns haalde recent nog de halve finale van HUMO's rock rally met breekbare en broze songs die aan je ribben kleven. Beiden brachten een weemoedige set, die aanvoelde als een warm deken in donkere tijden.

Kids With Buns (****) is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een sobere belichting, die wel past bij hun muziek, betrad het duo het podium. Deels bedeesd, deels zelfverzekerd en vol ambitie legden beide dames een klankentapijt over de aanwezigen, waar de zaal prompt stil van werd. Niet alleen de magische gitaarklanken, die je hart diep raken, maar ook de vocale inbreng bracht ons in beroering: stil en onbedwongen, breekbaar en broos , en sterk genoeg om de grote stormen van het leven te doorstaan. Kids With Buns is vocaal als muzikaal overtuigend.
Kids With Buns slaagt er op adembenemende mooie wijze in net die snaar te raken, wat je in een weemoedige , melancholische bui brengt die geen pijn doet, maar je gemoed tot rust breng. Marie en Amber voelen en vullen elkaar zodanig aan dat er een magie ontstaat . Als de gitaarlijnen elkaar bijna letterlijk raken, zie , hoor en voel je vooral, dat hier iets moois ontspruit. We voorspellen hen dan ook een gouden toekomst binnen de dreampop, die grenzen kan aftasten en verleggen.
Of Kids With Buns met deze intens en zachtmoedige  aanpak een grote zaal kan inpakken? Wie weet, zeker zijn we daar niet van. Wat we wel weten. Kids With Buns  deed deugddoend een soort warmte neerdalen, waardoor we heel even in vuur en vlam stonden; helemaal zen dreven we weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn. En met deze aanpak kunnen ze weldegelijk een ruim publiek bereiken die deze warmte in deze donkere tijden goed kunnen gebruiken!

The Whereabouts Of J. Albert (***1/2) weet ook de sleutel in je hart te vinden. De band bestaat uit muzikanten die intens mooie toverkunstjes naar boven halen waardoor je wegzweven . De stem van Joeri Dobbeleir doet in ruime mate denken aan Mark Lanegan, althans vocaal straalt hij diezelfde intensiteit uit waardoor je als luisteraar aan zijn lippen gekluisterd zit. Net als bij Mark Lanegan is er ook een vrij donkere, weemoedige aankleding. die een hypnotiserende invloed heeft op je gemoed. Helaas ligt alles bij The Whereabouts of J. Albert iets te nadrukkelijk in die gezapige lijn, waardoor de aandacht na een tijdje wat verslapt.  Gelukkig zijn er momenten dat er tempowissels zijn. De rode draad is een sombere gezapigheid, die zeker en vast aanvoelt als een warm deken dat al heel de avond als een deugdzame walm over ons neerdaalt. Ergens tussen Lanegan dus, Nick Cave en Leonard Cohen vind je The Whereabouts of J. Albert zeker terug.
Hartenbrekers in wording zijn deze The Whereabouts of J. Albert zeker wel.  De band verstaat  de unieke kunst om hun muziek en zang te laten aanvoelen als dat warme deken in donkere tijden. Geef ze echter vooral de nodige kansen om nog verder te groeien.
Het niveau van hun invloeden halen ze voorlopig nog niet, door de iets te gezapige aankleding, maar het potentieel om dat niveau te halen is er zeker. De aangrijpende manier muzikaal en vocaal intrigeert en voert je weg naar donkere oorden waar het fijn vertoeven kan zijn . De stem van Joeri is een sleutel tot succes, de gitaarriedels die de snarenplukkers uit hun instrumenten toveren, bevatten magisch mooie weerhaakjes die je tot een deugdzame gemoedsrust brengen. Mooi!  

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism The Whereabouts of J. Albert + Kids with Buns

Je moet het maar meemaken, zeven jaar wachten op een vervolg van je laatste plaat, die live willen voorstellen en in een crisis terechtkomen die we nog nooit hebben meegemaakt. Zo bracht Mintzkov zijn nieuwst plaat 'Oh Paradise' uit net op het moment dat het land op slot ging. Plannen om die plaat overal voor te stellen, vielen in het water. Uitstel is uiteraard geen afstel. In een coronaproof volgelopen Ancienne Belgique ging Mintzkov zo enthousiast tekeer, dat het dak er compleet afvloog. In hebben Gitarist Daan Scheltjens en toetsenman Pascal Oorts de band verlaten en staat Mintzkov als trio op het podium.

De spil van Mintzkov , zanger-gitarist Philip Bosschaerts , bassiste Lies Lorquet  - die zich ontpopt als een Belgische Kim Deal - en klasse drummer Min Chul Van Steenkiste vormen nu een goed geoliede machine waarbij iedereen dezelfde kant uitkijkt.
Maar daar houdt het niet mee op.  Dankzij de kruisbestuiving tussen deze drie topmuzikanten, die elk op hun eigen wijze aanstekelijk spelplezier etaleren , doet Mintzkov het publiek moeiteloos uit hun hand eten.
Vanaf de eerste song wordt de lat zeer hoog gelegd, en ontpopt Philip zich niet alleen tot een klasse zanger/gitarist maar is hij eveneens een waar entertainer. Hij bedankt iedereen voor hun aanwezigheid en deelt voortdurend kwinkslagen uit. Terwijl Lies vooral haar aanstekelijke baslijnen en aantrekkelijke stem het werk liet doen, en Min Chul zijn drumvellen bewerkte , waarop hij al zijn frustraties en woede daarop kwijt kon.
De band bracht een mooie mengeling van oude en nieuwe songs - het was tenslotte een voorstelling van die nieuwe plaat - En die laatste blijkt dus inderdaad een groeiplaat te zijn, waarbij je na enkele luisterbeurten steeds opnieuw dingen ontdekt . Live komen die songs sterk tot hun recht  door de weerbarstige gitaar riffs, de aanstekelijke stem en verdovende drums.
De meest opmerkelijke momenten waren echter als Lies en Philip hun stem/bas en gitaar samenvloeien tot een magische geheel. Telkens gerugsteund door een intens drummende Min Chul, die zorgde voor het nodige vuurwerk.
Op bepaalde momenten dachten we prompt dat Pixies op het podium stonden in de A, met eenzelfde energieke aanpak waarmee die band je van je sokken blies, keert nu ook bij Mintzkov terug. Het enige verschil is dus dat Philip zijn publiek ook aanspreekt,  een extra pluim op de hoed van Mintzkov.
In de volledige set valt er dan ook geen speld tussen te krijgen, er werd ons geen moment rust gegund ook al kwamen er links en rechts wel streepjes melancholie boven drijven. Het tempo lag zodanig hoog dat er in normale omstandigheden een wervelend rock feest zou ontstaan in de AB. Nu was dat wat meer ingetogen, maar het dak vloog er figuurlijk compleet af.

Philip liet terloops optekenen dat het jammer is dat ze 'Oh Paradise' niet zelf kunnen aanbieden voor of na het concert, maar verwees naar de webshop van de band. https://www.mistert.be/mintzkov  .
We kunnen op basis van dit lekker aanstekelijk optreden, en die mooie groeiplaat die 'Oh Paradise' is geworden, aanraden de schijf in huis te halen. Mintzkov speelt nog in een compleet uitverkochte TRIX en straalt na circa 20 jaar noest timmeren aan de weg nog steeds enorm veel spelplezier en energie uit om ons nog vele jaren magische avonden te bezorgen..

Setlist: BIG BANG - IT'S IN THE BLUE - UNLIKE THE SUN - SLOW MOTION, FULL AHEAD - DISTANCE TO MARS -  ONE EQUALS A LOT -  AUGUST EYES - WHEN GHOSTS R OUT - ROADBUILDING - HORIZON/AUTHOR OF THE - OPENING FIRE -  WALK LIKE AN EGYPTIAN - OH PARADISE - RUBY RED
Encore: SAINTS HAVE NO HEART – MIMOSA

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Oscar Jerome laat zich goed omringen en heeft zijn paden heel goed doordacht eer hij dit debuut op de wereld los liet. Hij timmert al een tijdje aan de weg en is in Zuid-Londen geen onbekende meer. Na twee EP's en een livealbum werd het tijd om een debuut uit te brengen. Met 'Breathe Deep' laat hij enorm veel kanten van zichzelf zien en horen.. De man is dus duidelijk van vele markten thuis, wat tot uiting komt op deze knappe plaat.
Lianne La Havas, Brother Portrait en verder een rits getalenteerde muzikanten verlenen hun medewerking aan deze 'Breathe Deep', een grote meerwaarde. Niet dat Oscar Jerome die hulp echt nodig heeft, zelf is hij een begenadigd zanger en  kunstenaar die verdomd goed weet waar hij mee bezig is.
Opener “Sun for somone”, voorafgegaan door een mooie instrumentale intro “Searching for Aliens” is  alvast een relax song, heel hypnotiserend; een klankbord van jazz, soul, en zelfs subtiele hiphop, reggae komen je tegemoet, o.m. op “Give Back What U Stole from Me” (van de gelijknamige eerste EP)  in een gestroomlijnde versie. 
Op “You Saint” krijgt Oscar Jerome hulp van Brother Portrait, een song waar hij bewust afwijkt van die jazz, maar het niet verloochent.  Ook op “Gravitate” ( ook te vinden op de live EP ‘Live in Amsterdam’),  wijkt Oscar Jerome  bewust af van het origineel, het is verfijnde versie dan op de overigens zeer mooie EP. Een ander mooi duet wordt gevormd op “Timeless” waarop de kristalheldere stem van Lianne La Havas  perfect samenvloeit met de warme stem van Oscar Jerome. Prachtig.
Wie denkt dat het mooiste dan wel voorbij is, wordt verwonderd door de even kleurrijke parels “Draggin' my'', een instrumentaal meesterwerk dat alle kanten uitgaat.. Afsluiten doet Oscar Jerome met “Joy is You”, een song die tekstueel en muzikaal aan je ribben blijft kleven; een ode aan zijn familie en zeer mooi gebracht.
Knap hoe Oscar Jerome zoveel muziekstijlen met elkaar weet te verbinden. Uiteraard zijn de jazz invloeden - een label dat men nogal snel op zijn muziek kleeft - voldoende aanwezig. De schalkse trompet zorgt er hier namelijk voor .
Het is die bijzonder kleurrijke aanpak en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende stijlen dat ons het meest over de streep trekt. Een perfect huwelijk tussen neo-soul, funk, hiphop en jazz. Die aanpak zorgt ervoor dat een breed publiek kan worden aangesproken.
Een aanrader van formaat dus …

Tracklist: Searching For Aliens - Sun For Someone - Give Back What You Stole From Me - Your Saint - What's Up Buttercup - Gravitate - Fkn Happy Days – Timeless - Draggin' My Heels - Joy Is You

jazz, neo-soul, funk, hip-hop
Breathe Deep
Oscar Jerome

Sohnarr is het solo project rond Patricia Vanneste (Balthazar, Cordette, Oko Yono, Driftwood) . Op zoek naar inspiratie trok ze de Scandinavische natuur in, het resulteerde in een parel van een album, 'Coral Dusk'. De magie en impact van die natuur op jou als mens, komt hier volledig  tot uiting. Nergens worden muren afgebroken, maar nergens word je ook in slaap gewiegd. De intensiteit doet wel een gemoedsrust over jou neerdalen;  je droomt van verre, mooie oorden, waar de pracht van die natuur je de adem beneemt.
Het mooie aan deze schijf is dat de intieme viool en piano klanken, puur instrumentaal, grenzen verlegt. De registers worden wel eens open getrokken; ook in de natuur kun je in een storm terecht komen, maar net als het oorverdovend begint te worden komt de zachtaardige kant van de natuur de kop opsteken.
Vaak zorgt een kristalheldere, warme vocale aankleding voor een extra deken tegen koude winteravonden. Elke song ademt die schoonheid uit die je dus enkel terugvindt in de natuur. Sohnarr slaagt er dus vooral in beelden op te wekken die je naar die oorden doen drijven; op een zeer gevarieerde,  kleurrijke wijze raakt de muziek heel gevoelige snaren.
Het valt je misschien op dat we nog geen songtitels hebben vernoemd. De schijf in zijn geheel is een mooi boek  om van begin tot einde uit te lezen. Het laat de uiteenlopende concepten zien, horen maar vooral  voelen van wat zij meemaakt,  omgeven door de natuurpracht. Het brengt rust in je hart, maar doet je niet in slaap vallen  Patricia kruipt op een al even intense wijze letterlijk in je vel met haar stem en instrumentale virtuositeit, waardoor je eens gehypnotiseerd , helemaal zen geworden de realiteit in het leven prompt weer aankan. Ondanks de sobere, intieme , rustgevende aanpak klinkt er subtiel ook iets dreigends op 'Coral Dusk'. We hebben er geen verklaring voor , maar sommige songs bezorgen je rillingen van angst, zonder dat je pijn wordt gedaan. Ook deze soort dreiging vind je terug in deze natuur. Die dreiging vind je op  “Melomania”,  een klepper van circa tien minuten, die een heel uiteenlopende kant laat zien van de natuurpracht. Met “Tiptoe”,  sluit Sohnarr af , een intens mooi, intiem pianospel dat je hart weer tot rust brengt.
Nog een opvallend gegeven: het ontwerp waarrond de schijf is opgebouwd, wordt echter niet zomaar uit de doeken gedaan; hier is duidelijk diep over nagedacht .

‘Tiptoe' is een magisch mooi woord,  dat fragiel klinkt als porselein maar even sterk als het zwaarste staal dat je hart doorklieft. Dat is hoe deze 'Coral Dusk' aanvoelt. Sohnarr laat geen enkel aspect van de natuur onberoerd. Ontroerend hoe ze zingt , en strelend de strijd tussen piano en viool aangaat. Om je dat ultieme gevoel van welbehagen te bezorgen dat je enkel voelt als je het avontuur ook durft aangaan, de gevaren trotseert en geniet van de pracht en praal die de natuur je in alle eenvoud biedt.
Patricia betreedt  een pad dat al velen hebben bewandeld, maar ze geeft haar eigen opinie op verschillende wijzes, uitgebreid, gevarieerd, kleurrijk en vooral bijzonder ontroerend. Het gaf ons  de nodige inspiratie om die trip met haar samen aan te gaan.

Tracklist: Östmark 03:25 - 11.10 04:40 - Radar 04:23 - Mermaids of Bergsjøn 06:23 - The Road 03:03 - Playing Hard To Get 07:19 - Melomania 10:07 - Tiptoe 04:45

ambient/neo-klassiek
Coral Dusk
Sohnarr

Na de interessante projecten Barefoot And The Shoes en Sun Gods, wat een succesvol parcours werd, krijgt het viertal The Radar Station eindelijk erkenning bij een breed publiek. De band maakte een sterke indruk in 'De Nieuwe Lichting' . Ze bewijzen het verder met dit sprankelend debuut 'Life inside a tornado'. De plaat verscheen begin September. In de luisterbeurten dreven we weg naar de mooie oorden die ons hart verwarmen.
De band bewandelt zeemzoeterige paden zonder al te klef te klinken. “Voices” is een song die blijft hangen, en waarbij je neervlijt in het malse gras , genietend van de rust in de omgeving, zonder in slaap te worden gewiegd.
The Radar Station wordt vergeleken met een hele rits bands; die komen om de hoek kijken, maar The Radar Station beschikt  over een eigen gezicht. De muzikanten bieden oorstrelende mooie riffs en puike drumpartijen , die betoverend. De sleutel tot succes is Brent Buckler. Zijn vocals klinken  warm, teder, en hypnotiseren je op bijzonder intense , emotionele wijze o.m. op éThe beauty of belief”, “Into the mud” en “Loony lane”.
De cover “Pictures of you” van The Cure biedt een dubbel gevoel , de unieke stem van Robert Smith is onmogelijk te evenaren, maar het is een  geslaagde poging geworden. 
Die stem van Brent  is iets speciaals, en  doet denken aan Matt Berninger (The National) en Gary Lightbody (Sow Patrol) , die op dezelfde integrerende wijze een volledige festivalweide kunnen ontroeren. Zijn stem en uitstraling voeren je mee naar een wereld, waar het fijn vertoeven is; zijn zachtaardige stem voelt aan als een donsdeken tegen donkere, koude gedachten. Zonder je in slaap te wiegen laat de band je wegdromen over een vallei en mooie horizont.
Minpuntje van de plaat: het gaat er nogal braaf aan toe. Wie houdt van een dromerige, bezwerende sfeer , wordt overtuigd, “The Giant”, “Face full of lines” en de melancholische , weemoedig “After the tornado”.
The Radar Station is een band die in staat is een festivalweide stil te krijgen, en diep te ontroeren. In grote mate is het te danken aan die bijzondere stem van Brent Buckler. Zonder afbreuk te willen doen aan de muzikanten binnen de band, straalt hij iets unieks uit.
The Radar Station staat in voor weemoedigheid en melancholie ; een aankleding om stil van te worden , zonder in slaap te wiegen. Je pinkt een traan weg en er daalt een gelukzalig gevoel over je neer , waardoor het stil wordt in je hart.
Het is een mooi debuut voor wie houdt van ingetogenheid die je ziel kan doen bloeden van innerlijk geluk.

Tracklist: Voices (4:26)  - The Beauty of Belief (4:23)  - Into the Mud (4:22)  - Subtle Science (3:49)  - Loony Lane (4:11)  - Zanzara (4:17)  - I Moan (4:50)  - Pictures of You (4:03)  - The Giant (6:19)  - Face Full of Lines (5:24)  - After the Tornado (5:26)

We citeren van Thunderblender uit de biografie van de website van JazzLab: ''Thunderblender speelt vernuftige, moderne jazz vol emotie en contrasten. Ze bewegen voortdurend tussen orde en tumult, vrijheid en strakheid, tussen heftige grooves en fragiele intimiteit.''
De band werd opgericht door Sam Comerford, opgegroeid in Dublin; hij ontmoet tijdens zijn studie in Brussel Hendrik Lasure die perfect aanvoelt welke richting Sam wil uitgaan. In een later stadium leerde hij Jens Bouttery kennen, die hij zag optreden. En zo was de band compleet. Het talentvolle trio bracht nu zijn debuut uit 'Stillorgan'.
“Lament” start eigenlijk vrij somber en lichtjes donker. Maar al vlug blijkt dat Thunderblender graag de lijn tussen donker en licht opzoekt. Het vederlichte samenspel van Sam zijn saxofoon en de sprankelende pianoklank die Hendrik uit zijn mouw schudt op “Movin on” toont dit aan.
Weemoedigheid en melancholie komen ook de kop opsteken; je hoort een band die hun instrumenten zodanig op elkaar afstemt, dat de emoties  elke snaar in je hart  diep raken. Een mooi voorbeeld is “Doubt”. “Hope” is een lekker uptempo song waarop de piano en drums van Jens een gevecht aangaan; een feestelijke stemming ontstaat in je hoofd. Het improviseren en het proberen chaos te creëren, wordt prachtig aangevuld door de saxofoon van Sam. Het lijkt alsof de instrumenten tegen elkaar aanbotsen zonder elkaar pijn te doen; prachtig gevonden. Op “Panic redux” wringt de sax zich in alle bochten, gerugsteund door zenuwachtige drums en piano, tja, een soort paniek aanval.
'Stillorgan' is trouwens  een schijf die met mondjesmaat zijn geheimen prijsgeeft. Een ontdekking waard. In een interview verklaart Sam dit als volgt: ''Everything comes from the compositions. I try and do service to the music, and give it what it needs. Some compositions are meant to be improvised in a frantic way. Some demand a gentle, reserved approach, often even without improvisation."
Het is een voortdurende wirwar om binnen een verstilde sfeer gemoedstrust over jou te laten neerdalen; door middel van een chaotische aanpak word je eerder tot een punt van waanzin gedreven. Deze gevarieerde aanpak is voor de doorsnee luisteraar geen makkelijke brok, maar eens die bonte wereld binnengetreden van Thunderblender, krijg je er nooit genoeg van. De plaat is verslavend van begin tot eind op ons gemoed. Het wondermooie, meeslepende “Lights out” zet het in de verf.
Besluit: 'Still Organ' is een ongeleid projectiel dat naar alle kanten van de kamer stuitert. Soms word je door de weemoedige, sombere aanpak tot volstrekte rust gebracht. Om verder in een soort wirwar terecht te komen, waarbij voortdurend de strijd tussen sax, drum en piano wordt aangegaan tot het oneindige. Het gaat naar een climax die veel vraagtekens oproept, en verwondering opwekt. De veelzijdige, meeslepende , melancholische aanpak in alle kleuren, trekt ons over de streep …

Tracklist: Lament 04:05 Movin On! 03:22 Last Light Out 06:14 Doubt 07:33 Hope 06:44  Arrival 04:52 Last Minute Panic (interlude) 00:32 Panic Redux 04:18 Lights Out 05:26

Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon  , Kobe Boon, double bass , vormen samen het trio KREIS . Uit het debuut ‘Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De samensmelting tussen aanstekelijke accordeon klanken, bombastische double bas en ijle saxofoon van deze topmuzikanten , deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, dat we er helemaal zen van werden.
Is dit ook bij de opvolger 'Embla' het geval ? Vanaf “Vé” voel je al aan, dit wordt weer zo een kunstzinnige trip voor fijnproevers die houden van buiten de comfortzone van jazz en aanverwante stijlen te treden. Want dat is nog het meest bijzondere aan KREIS , je kunt hun muziek onmogelijk een label op kleven. Prachtig. Elke song is trouwens een puzzelstuk dat perfect aansluit op de volgende, waardoor je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren en vooral voelen.
KREIS gaat af op het buikgevoel van de luisteraar om hem/haar te hypnotiseren en te bedwelmen. De band heeft bovendien enorm veel interesse voor de Noorse Mythologie , dat bleek al uit het debuut 'Askr', dat is nu ook het geval met 'Embla' . Dit komt subtiel tot uiting binnen de muziek van de band, er zit een verhalenlijn in die die fantasie prikkelt. Het is dan ook bijzonder filmische muziek, die perfect zou passen binnen een mythologisch verhaal uit het hoge Noorden. De beelden moet je er zelf bij bedenken, maar door de sfeerschepping is dat bij KREIS echt niet zo moeilijk. Een beetje je fantasie laten werken als jeje laat meeslepen naar die typische Noorse landschappen is daarbij aan te raden. KREIS neemt je verder mee op reis op mysterieuze wijze door laagje per laagje je een wonderbaarlijk mooi beeld voor te schotelen; eens je de ogen sluit , drijf je verder en verder weg in een diepzinnige gedachte. Door de samensmelting van niet voor de hand liggende instrumenten , die accordeon en rietblazers toch wel een beetje zijn, te combineren met een knappe contrabas , zorgt KREIS voor een uniek kunstwerk dat je niet elke dag tegen komt.
KREIS neemt je mee op zijn trip op dat wondermooie ontgonnen landschap, en zet je heel bewust op het verkeerde been, door telkens er subtiel iets nieuws aan toe te voegen, dat je ontdekt na verschillende luisterbeurten.
Besluit: Met 'Embla' verheft KREIS filmische kamer jazz tot een kunstvorm op zeer doordachte wijze. Wie deze avontuurlijke trip durft aan te gaan, zal terecht komen in een kleurrijke wereld, en zal ontdekkingen doen. De enige voorwaarde is dat je open staat voor vernieuwing, voor andere impulsen en voor verwondering die zomaar je hersenpan binnen glijden en je ziel raken op een bijzondere plaats. Een uitdaging die de moeite waard is …

Tracklist: Vé 05:59 Igen 03:11 Nemiga 04:32 Zeeorgel 01:24 Edda 01:51 Es 02:53 Middag 01:05 Ook November 03:57 Lif 02:45 Liana 05:27 Gard 06:39 Visser 02:35